I SA/Wr 502/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W sprawie, pismem dnia 18 maja 2012 r. (data stempla pocztowego), działając jako pełnomocnik skarżącego S. K., T. K. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w Wa. z dnia [...] 2010 r. (nr [...]), wskazując w treści pisma także sygn. akt I SA/Wr 358/11. Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2012 r. Sąd zobowiązał pełnomocnika strony do sprecyzowania, czy złożony do akt sprawy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi dotyczy skargi zarejestrowanej pod sygn. akt I SA/Wr 502/12, albowiem z treści wniosku wynika, że dotyczy on sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt I SA/Wr 358/11, w której Sąd rozpatrywał już wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz która to sprawa została już prawomocnie zakończona. Wezwanie to zawierało nadto pouczenie o treści art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. ustawowych wymogach złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W odpowiedzi na to wezwanie T. K. przedłożyła szereg pism procesowych, z których część dotyczyła sprawy ze skargi o sygn. akt I SA/Wr 358/11, w tym, kwestii przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, część stanowiły pisma procesowe z etapu postępowania podatkowego, nadto, decyzję z dnia [...] 2012 r. o przyznaniu S. K. świadczenia rehabilitacyjnego za okres od [...] kwietnia do [...] września 2012 r., zwolnienia lekarskie, dokumentujące niezdolność T. K. do pracy w okresie od [...] marca do [...] kwietnia 2011 r. oraz od [...] do [...] listopada 2011 r. i od [...] do [...] listopada 2011 r., nadto, skierowanie na serię zabiegów rehabilitacyjnych w okresie od [...] czerwca do [...] lipca 2012 r. Wobec braku precyzyjnej odpowiedzi strony na to wezwanie (pismo z dnia 21 czerwca 2012 r.), kolejnym zarządzeniem, z dnia 16 lipca 2012 r., Sąd ponownie zwrócił się do pełnomocnika strony z wezwaniem do wskazania okoliczności uzasadniających zasadność wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie, pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie akt sprawy. Jak wynika z akt sprawy, zarządzenie to, T. K., działająca w charakterze pełnomocnika S. K., odebrała w dniu 23 lipca 2012 r. W dniu 30 lipca 2012 r. (data stempla pocztowego) T. K. złożyła wniosek o przedłużenie terminu do wykonania tego zarządzenia. Pismo wyjaśniające w sprawie nadała w urzędzie pocztowym 31 lipca 2012 r., a zatem po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Jego zasadność Sąd oceniał przy uwzględnieniu ustawowych kryteriów zastosowania instytucji przywrócenia terminu w postępowaniu sądowym o jakich mowa w treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej - p.p.s.a.). Zgodnie z powołanymi przepisami, Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Z wnioskiem należy wystąpić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak zawinienia w niedotrzymaniu terminowi. Jednocześnie należy dodać, że zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa, uchybienia pełnomocnika strony w terminowym dokonaniu określonych czynności procesowych, traktowane są jak uchybienia osoby reprezentowanej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2010 r. (sygn. akt II OZ 440/10) oraz z dnia 23 lipca 2010 r. (sygn. akt II FZ 303/10; LEX nr 694415). Zachowanie 7-dniowego terminu o jakim mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Sąd liczył od daty doręczenia pełnomocnikowi strony odpowiedzi na skargę przyjmując iż dopiero z tą chwilą T. K. powzięła wiedzę o uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Przechodząc do oceny zasadności wniosku, analizowanej w kontekście braku zawinienia strony w tym uchybieniu (czego wymaga dyspozycja art. 87 § 2 p.p.s.a.) należy na wstępie podnieść, iż poza sporem pozostawała w sprawie okoliczność uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Rozważenia wymagała natomiast okoliczność, czy przedstawione przez pełnomocnika strony okoliczności tego uchybienia pozwalają przyjąć, że do utraty terminu doszło z przyczyn za które strona nie ponosi odpowiedzialności. Odnosząc się pod tym kątem do treści złożonych przez stronę pism procesowych należy podnieść, iż pomimo obszernej korespondencji jaką strona nadesłała do Sądu, nie sposób z jej treści wyprowadzić argumentu, który uzasadniałby przywrócenie uchybionego terminu. Liczna korespondencja nadesłana przez pełnomocnika strony, z których część dotyczyła innych spraw, dotyczyła ogólnie trudnej sytuacji rodzinnej T. K. (śmierć córki w [...] r.) i nie odnosiła się konkretnie do przyczyn uchybienia terminowi w sprawie, a zatem przyczyn, z powodu których niemożliwe, czy też utrudnione było nadanie skargi (przez pełnomocnika skarżącego) w okresie pomiędzy dniem doręczenia decyzji II instancji ([...] 2012 r.) a upływem trzydziestodniowego terminu do jej zaskarżenia do sądu administracyjnego, który to termin mijał w dniu [...] 2012 r. Podnieść przy tym trzeba, że także przedłożona dokumentacja zdrowotna T. K. dotyczyła okresu poprzedzającego rozpoczęcie biegu terminu w sprawie, bo odnosiła się do roku 2010 (zaświadczenie o pobycie w placówce zdrowotnej datowane na dzień [...] listopada 2010 r.) i 2011 (zwolnienie lekarskie k. 63). Natomiast złożony do akt sprawy dokument o skierowaniu na serię zabiegów rehabilitacyjnych (masażu) w okresie od [...] czerwca do [...] lipca 2012 (k. 64), nie tylko że w żaden sposób nie wyjaśnia kondycji zdrowotnej T. K. w kontekście niemożliwości z tego powodu terminowego nadania skargi, to dodatkowo dotyczy okresu późniejszego aniżeli uchybiony termin. Wymaga również podkreślenia, że z uwagi na umocowanie T. K. do reprezentowania S. K. nie miała znaczenia w sprawie podnoszona okoliczność urazów jakich doznał skarżący w związku z wypadkiem samochodowym, jak również to, że w związku z tymi urazami skarżący przebywał na zwolnieniu do dnia [...] kwietnia 2012 r. (pismo z dnia 30 lipca 2012 r., k. 93). W uzupełnieniu tej ostatniej uwagi należy dodać, że sygnalizowane pismo wyjaśniające z dnia 30 lipca 2012 r. (data stempla pocztowego – 31 lipca 2012 r.) zostało nadesłane 1 dzień po terminie wyznaczonym przez Sąd w zarządzeniu z dnia 16 lipca 2012 r. Z tych też powodów, treść tego pisma nie była przedmiotem analizy Sądu, jako że, w myśl art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po terminie jest bezskuteczna. Odnosząc się do złożonego przez stronę (k. 90) wniosku o przedłużenie terminu na wykonanie w/w zarządzenia Sądu należy podnieść, że przedłużenie terminu dopuszczalne jest jedynie w przypadku terminów sądowych (art. 84 p.p.s.a.), natomiast termin na uzupełnienie braków formalnych wniosku procesowego, jakim jest wniosek o przywrócenie terminu jest terminem ustawowym, wynikającym z art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. i jako taki, termin ten nie może zostać przedłużony. Wskazane okoliczności uzasadniały odmowę przywrócenia terminu w sprawie, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.