I SA/Wr 502/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska,, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi R.O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 17 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za maj, lipiec, październik i grudzień 2004 r. na zaległość w podatku od towarów i usług za maj, lipiec, października i grudzień 2004 r. oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z 21 września 2016 r. nr [...] w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za maj, lipiec, październik i grudzień 2016 r. w łącznej kwocie 60.000 zł na zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za maj, lipiec, październik i grudzień 2004 r. w łącznej kwocie 60.000 zł. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że postanowieniem z 6 grudnia 2005 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (dalej: Dyrektor UKS) wszczął postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości deklarowania przez R. O. podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. oraz podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r. Decyzją z 17 lutego 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. zabezpieczył wykonanie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę za maj lipiec, październik i grudzień 2004 r. Tego samego dnia zawiadomieniem o zajęciu zabezpieczającym prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. zajął zwrot podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r., wynikający z deklaracji VAT -7 za grudzień 2005 r. złożonej przez R. O. (kwota do zwrotu na rachunek bankowy 73.610 zł). Na podstawie zarządzeń o zabezpieczeniu: za maj zabezpieczano 5.710 zł, za lipiec 9.482 zł, za październik 20.900 zł. za grudzień 24.866 zł. Decyzją z 23 sierpnia 2006 r. nr [...] Dyrektor UKS dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień – grudzień 2004 r. Następnie postanowieniem z dnia 15.09.2006 r. nr RP 820/1932/06 Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. zaliczył nadpłatę w podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 4.746 zł wynikającą z decyzji [...] na poczet podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec, wrzesień 2004 r. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. kolejnym postanowieniem z dnia 12.10.2006 r. nr [...], zatytułowanym "w sprawie zaliczenia wpłaty" zliczył kwotę 60.000 zł na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za maj, lipiec, październik i grudzień 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w J. decyzją z 27 lutego 2007 r. po rozpoznaniu odwołania R. O. od decyzji Dyrektora UKS z 23 sierpnia 2006 r. ( dot. rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień – grudzień 2004 r.) uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor UKS decyzją z 2 sierpnia 2007 r. dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące maj-grudzień 2004 r. Uwzględniając to rozliczenie postanowieniem z dnia 2.09.2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. zaliczył nadpłaty R. O. w podatku od towarów i usług za maj, lipiec, październik i grudzień 2004 r. w łącznej kwocie 60.000 zł na zaległości w podatku od towarów i usług za te miesiące wynikające z decyzji z Dyrektora UKS z dnia 2 sierpnia 2007 r. Postanowienia zostało doręczone pełnomocnikowi R. O. 26 września 2016 r. Zażalenie wniesione na to postanowienie przez pełnomocnika R. O. zostało uznane postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z 8 grudnia 2016 r. za niedopuszczalne z uwagi na niewłaściwe doręczenia postanowienia. Następnie postanowienie to doręczano prawidłowo R. O. w dniu 10.01. 2017 r., który wniósł zażalenie zarzucając naruszenie: - art. 76a §1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz.613 ze zm. – dalej: O.p.), - art. 180 §1 w zw. z art. 188 O.p. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Stronę; - art. 122, art. 187 §1 art. 191 O.p. przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i dowolne rozstrzygnięcie sprawy; - art, 121 O.p. i art. 2 Konstytucji RP. Wnosząc o uchylenie postanowienia wniósł także o rozpatrzenia wniosków [...], [...], [...] zawartych w piśmie 19.12.2016 r. (wpływ do organu podatkowego 13.01.2016 r.) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, po rozpoznaniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Za zasadnicze dla rozstrzygnięcia organ odwoławczy uznał wykazanie czy dopuszczalne jest dokonanie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości wynikającej z wydanej decyzji określającej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zaliczenie nadpłaty jest jednym ze sposobów wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Postanowienia o zaliczeniu nadpłaty ma charakter deklaratoryjny, jest wydawane, zgodnie z art. 76 i art. 76a O.p., w sytuacji gdy organ podatkowy stwierdzi, że występuje nadpłata oraz jednocześnie na podatniku ciąży zobowiązanie podatkowe. Przy czym postanowienie o zliczeniu potwierdza fakty, które zaistniały z mocy prawa, ale nie określa ani zobowiązania, ani nadpłaty. Postanowienie o zaliczeniu wydawane jest z urzędu a sposób zaliczenia określają przepisy, zatem ani podatnik, ani organ podatkowy nie mają swobody w dysponowaniu nadpłatą. Postanowienie o zaliczeniu określa jedynie skutki jakie powstały z mocy prawa, o oznacza, że można takie postanowienie wydać, gdy w dniu zaliczenia zobowiązanie nie uległo przedawnieniu. Organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie potwierdza fakt, który zaistniał z mocy prawa, zaliczenie nastąpiło z dniem powstania nadpłaty i powołał się na wyrok NSA z dnia 27.04.2010 r. sygn. akt I FSK 797/09 i inne. Odnośnie skutków uchylenia decyzji organu I instancji w trybie art. 233 §2 O.p. organ odwoławczy powołał się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18.03.210 r. sygn. akt I SA/Wr 1838/09, z którego wynika, że w przypadku uchylenia decyzji ponownie powstaje nadpłata, podlegająca zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych, których wysokość będzie wynikała z kolejnej wydanej decyzji. Jak wyjaśnił organ podatkowy, w niniejszej sprawie na poczet zaległości wynikającej z decyzji Dyrektora UKS z 23 sierpnia 2006 r. postanowieniem z 12 października 2006 r. zaliczono kwotę 60.000 zł, wynikają z realizacji zabezpieczenia oraz nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 4.746,10 zł. W wyniku uchylenia tej decyzji (tj. decyzji z dnia 23.08.2006 r.) powstała zatem nadpłata w kwocie 64.746,10 zł. Na skutek ponownego wydania decyzji przez Dyrektora UKS w dniu 2 sierpnia 2007 r. w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2004 r. ponownie powstała zaległość w kwotach wynikających z tej decyzji. W sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet tych zaległości organ podatkowy wydał postanowienia 12 września 2007 r. w sprawie nadpłaty w VAT w kwocie 4.746,10 zł, pozostała zatem jeszcze nadpłata w kwocie 60.000 zł, której zaliczenie nastąpiło zaskarżonym postanowieniem. Organ podatkowy podkreślił, że postanowienie o zaliczeniu nadpłaty nie rozstrzyga ani o wysokości zobowiązań podatkowych, ani nadpłat, ma charakter informacyjny i w tym kontekście jeśli organ nie wydał postanowienia w sprawie zaliczenia, to winien je wydać w każdym czasie, nawet jeśli zaistniały później okoliczności skutkujące zmianą stanu faktycznego w sprawie. Z tych przyczyn wydając zaskarżone postanowieni organ I instancji nie naruszył prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu R.O. (dalej także: Strona, Skarżący) wniósł o uchylenia postanowienia w całości i zasądzenia kosztów postępowania sądowego na jego rzecz, zarzucając naruszenie: - art. 180 §1 w zw. z art. 188 O.p. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Stronę; - art. 122, art. 187 §1, art. 191 O.p. przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i dowolne rozstrzygnięcie sprawy; - art. 192, art. 123 O.p. przez uniemożliwienie stronie oraz jej pełnomocnikowi wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi Strona podniosła, że zajęte w dniu 17 lutego 2006 r. kwoty nadpłat w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. nie mogły być zwrócone na rachunek organu egzekucyjnego wcześniej niż 2 marca 2006 r. (tj. do dnia gdy stała się ostateczna decyzja o zabezpieczeniu), zatem znajdowały się nadal w posiadaniu organu podatkowego, o czym Skarżący nie miał wiedzy w latach 2006-2009, posiadł tę wiedzę dopiero w latach 2015 i 2106. W związku z takim stanem faktycznym Skarżący zapewnił środki materialne, które nie były zabezpieczane na wykonanie decyzji z dnia 23.08.2006 r. – w tym bankową wpłatę w kwocie 60.000 zł, którą Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. zaliczył na zaległości, wynikające z decyzji Dyrektora UKS, postanowieniem z dnia 12.10.2006 r. Ponadto zliczył na poczet należności z tej decyzji postanowieniem z dnia 15.09.2006 r. kwotę 4.746.10 zł. Ponieważ nie dokonano zaliczenia zwrotu podatku od towaru i usług za grudzień 2005 r. podatnik uważa, że po uchyleniu decyzji Dyrektora UKS w sprawie podatku VAT za miesiące od maja do grudnia 2004 r. nadpłata powstała jedynie do kwoty 4.746.10 zł i ta kwota została zaliczona. Odnośnie kwoty 60.000 zł, tj. deklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2005 r. należy wszcząć postępowanie, aby rozstrzygnąć żądanie podatnika. Jednocześnie Skarżący wskazuje, że ponieważ o poczynaniach organu podatkowego dowiedział się w latach 2015 i 2016 r. prawo do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 60.000 zł nie przedawniło się. Organ podatkowy nie ma podstawy prawnej do zliczenia zrealizowanej, deklarowanej nadwyżki, zwróconej w dniu 4.10.2006 r. przez organ egzekucyjny na rachunek organu podatkowego, co stwierdza Naczelnik Urzędu Skarbowego na drugiej stronie decyzji z dnia 28.04.2016 r. Zdaniem Strony, Naczelnik Urzędu Skarbowego zamiast zabezpieczyć kwoty nadpłat VAT (w dniu 17.02.2006 r.) przekazał na konto organu egzekucyjnego deklarowaną nadwyżkę podatku naliczonego w kwocie 60.000 zł, wynikającą z deklaracji VAT-7 za grudzień 2005 r. W związku z tym deklarowana nadwyżka stała się kwotą pieniężną w wysokości 60.00 zł i przekazana został na rachunek organu podatkowego w dniu 4.10.2006 r. Organ podatkowy zaskarżonym postanowieniem zaliczył kwotę 60.000 zł na poczet zobowiązań z decyzję Dyrektora UKS z dnia 23.08.2006 r. Takie zaliczenie jest rażącym naruszeniem prawa, gdyż Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 3.08.2015 r. wydał Skarżącemu zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach i stwierdził, że nie ujawniono zaległości, co oznacza że zadeklarowana nadwyżka, zrealizowana w dniu 17.02.2006 r. i przekazana na rachunek organu nie została zabezpieczona – zajęta i nie może być zaliczona na poczet należności z decyzji Dyrektora UKS z dnia 23.08.2006 r. zaskarżonym postanowieniem. Skarżący zaznacza też, że nie wie jakie dokumenty posłużyły organowi do wydania decyzji bowiem nie zawiadomiono Skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, jednocześnie organ podatkowy odmówił podatnikowi wglądu do akt sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Do pisma procesowego z 18 sierpnia 2017 r. Skarżący dołączył oświadczenie z 18.08.2017 r. z którego wynika, że dokonał przelewów bankowych na rachunek Urzędu Skarbowego w J. w kwocie 13.606 zł na poczet zobowiązania wynikającego z deklaracji PIT-36L za 2005 r. oraz w kwocie 60.000 zł tytułem zobowiązań wynikających z decyzji Dyrektora UKS z dnia 23.08.2006 . Ze względu na upływ czasu i okoliczności losowe nie posiada dokumentów wpłat. Załączył też postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 12.10.2006 r. nr [...] oraz zawiadomienie z dnia 12.10.2006 r. w sprawie zaliczenia wpłaty 60.000 zł oraz PIT-36L za 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postepowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, w sposób prawidłowy zaliczono kwotę 60.000 zł, wynikającą ze złożonej przez Stronę deklaracji VAT – 7 za grudzień 2005 r. na poczet zaległych zobowiązań Strony w podatku od towarów i usług za maj, lipiec, października i grudzień 2004 r. W deklaracji VAT-7 za grudzień 2005 r. Strona wykazała nadwyżkę podatku naliczonego od towarów i usług nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy kwocie 73.608,30 zł. Zgodnie z art. 76 § 1 O.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Natomiast w myśl art. 76a § 2 pkt 1 O.p. zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem powstania nadpłaty w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1-3 i 5 oraz § 2 O.p. W świetle art. 76b § 1 O.p. wskazane przepisy stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1 O.p., następuje odpowiednio z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku lub korekty takiej deklaracji. W przypadku zaliczenia zwrotu podatku stosuje się odpowiednio przepisy art. 62 § 1 oraz art. 55 § 2 O.p. Zgodnie z art. 3 pkt 7 O.p., pod pojęciem zwrotu podatku rozumie się m.in. zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Kwestia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym została natomiast uregulowana w art. 87 ustawy o podatku od towarów i usług. W przepisie tym ustawodawca przewidział dwa sposoby rozporządzania przez podatnika nadwyżką podatku naliczonego nad należnym. Pierwszy z nich polega na obniżeniu o tę nadwyżkę podatku naliczonego za kolejne okresy rozliczeniowe. Drugi natomiast uprawnia podatnika do otrzymania zwrotu tej nadwyżki na rachunek bankowy (art. 87 ust. 1 ). Podkreślenia wymaga, że zaliczenie zwrotu podatku na poczet zaległych zobowiązań podatkowych następuje z mocy prawa. Postanowienie o zaliczeniu zwrotu podatku na poczet zaległych zobowiązań podatkowych tylko odzwierciedla i potwierdza wykonanie czynności materialno-technicznej, wskazuje datę zaliczenia, która wynika z przepisów prawa oraz kwotę zwrotu podatku zaliczoną na poczet wskazanego zobowiązania podatkowego. Postanowienie o zaliczeniu nie konstytuuje określonego w nim stanu, ale informuje podatnika o zaliczeniu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że sprawa związana jest z wykazanym przez Stronę zwrotem podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. na rachunek bankowy i odnosi się do zaliczenia kwoty zwrotu na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj, lipiec, październik i grudzień 2004 r. Jak wynika z akt sprawy w dniu 25 stycznia 2006 r. doradca podatkowy A. D., na mocy udzielonego przez R. O. pełnomocnictwa, złożyła w imieniu swojego mocodawcy w Urzędzie Skarbowym w J. deklarację dla podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r., w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w kwocie 73.610,00 zł. Wraz z deklaracją złożono wniosek o przeksięgowanie z podatku VAT kwoty 13.610 zł na konto PIT za 2005 r. oraz o dokonanie w terminie 25 dni zwrotu kwoty 60.000 zł na konto bankowe podatnika. Kwota przedmiotowego zwrotu w wysokości 60.000 zł została w dniu 17.02.2006 r. zajęta w związku z zarządzeniami zabezpieczenia zgodnie z zawiadomieniami o zajęciu z dnia 17 lutego 2006 r. najpierw na podstawie decyzji zabezpieczającej, a następnie na poczet kolejnych decyzji wydawanych w zakresie zobowiązań Strony w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od maja do grudnia 2004 r. (decyzje były uchylane przez organ odwoławczy w trybie art. 233 § 2 O.p.). Na skutek uchylenia decyzji w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług m in. za maj, lipiec, październik i grudzień 2004 r. powstała bowiem nadpłata i ta nadpłata była następnie zaliczana na poczet zobowiązań wynikających z kolejnych decyzji. Co istotne w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 76a § 2 O.p. zaliczenie nadpłaty na poczet zaległych zobowiązań następuje z dniem powstania nadpłaty, a nie z dniem wydania postanowienia o zaliczeni nadpłaty na poczet zaległych zobowiązań podatkowych. Ma rację organ podatkowy twierdząc, że postanowienie o zliczeniu nadpłaty (zwrotu podatku) nie ma charakteru konstytutywnego ale jedynie charakter informacyjny. Zaliczenie nadpłaty (zwrotu podatku) następuje bowiem z mocy prawa w dniu jej powstania. Wydanie zatem postanowienia o zaliczeniu nadpłaty w 2016 r., dotyczącego zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości, która powstała w 2007 r. nie oznacza, że zaliczenie nadpłaty nastąpiło w 2016 r., nastąpiło bowiem z mocy prawa w 2007 r. w dacie powstania nadpłaty, tj. w dacie uchylenia poprzedniej decyzji, na poczt której wcześniej nadpłata była zaliczona. Sąd nie podziela stanowiska organu podatkowego, że Ordynacja podatkowa nie przewiduje terminu wydania postanowienia o zliczeniu (o którym mowa w art. 76a §1 O.p.) zatem możliwe jest wydanie tego postanowienia w każdym czasie. Stosownie bowiem do art. 125 O.p. organy podatkowe powinny działać w sposób wnikliwy i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów informacji lub wyjaśnień powinny być załatwiane niezwłocznie. Tak też winno być wydane postanowienie o zaliczeniu nadpłaty. Ponieważ postanowienia o zaliczeniu nadpłaty (zwrotu podatku) ma charakter informacyjny i przysługuje na nie zażalenie winno być wydane w najpóźniej w takim czasie aby strona mogła skutecznie kwestionować sposób zaliczenia. W niniejszej sprawie jakkolwiek postanowienie wydane zostało niewątpliwie ze znacznym i niczym nieuzasadnionym opóźnieniem. To ponieważ skutek w postaci zaliczenia powstał z mocy prawa i sposób zaliczenia wskazany w postanowieniu jest prawidłowy nie było podstaw do uchylenia postanowienia. Jakkolwiek narusza ono art. 125 § 2 O.p., to naruszenie to nie miało wpływu na prawidłowość zaliczenia nadpłaty. Zarzuty podnoszone przez Skarżącego na rozprawie, jak i w piśmie procesowym z dnia 18.08.2017 r. nie znajdują żadnego potwierdzenia w materiale dowodowy. W szczególności dotyczy to twierdzenia Strony, że należności, na poczet których zaliczono zwrot podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. (tj. podatek dochodowy od osób fizycznych za 2005 r. i podatku od towarów i usług za maj, lipiec, październik i grudzień 2004 r.) uregulował dokonując wpłat na rachunek organu podatkowego za pośrednictwem banku, a do dnia złożenia wniosku w tej sprawie nie podnosił tego faktu bo nie wiedział o dokonanych zarachowaniach. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających dokonanie wpłat lub przelewów na rachunek Urzędu Skarbowego w J. z tytułu zobowiązań w podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe 2004 r., także w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Właściwy organ podatkowy także nie potwierdza aby takie wpłaty wpłynęły. Ponadto należy zwrócić uwagę, że to Strona złożyła wniosek z dnia 24.01.2006 r. (data wpływ 26.01.2006 r.) o zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r., co jednoznacznie wynika z akt sprawy. Odnośnie pozostałej kwoty 60.000 zł należy stwierdzić, że kwota zwrotu wynikała ze złożonej przez Stronę deklaracji VAT-7, niewątpliwie zatem Strona wiedział, że jest to kwota którą powinna otrzymać na rachunek bankowy, albo kwota która zostanie zaliczona na poczet zaległych zobowiązań. Takimi zaległymi zobowiązaniami były zobowiązania Strony w podatku od towarów i usług za miesiące maj – grudzień 2004 r. objęte decyzją zabezpieczającą z dnia 17.02.2006 r. Skarżący wiedział także o dokonanym zajęciu tej kwoty, bowiem zarządzenia zabezpieczenia z dnia 17.02.2006 r. doręczono Skarżącemu w dniu 22.02.2006 r. Kolejne przerachowania tej kwoty związane były z wydaniem decyzji określającej zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2004 r. m in. za maj, lipiec, październik i grudzień 2004 r. i zaliczeniem zajętych kwot – tj. przerachowaniem między kontami prowadzonymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. W okresie od 2006 – 2015 Strona wiedziała zatem zarówno o istniejącej kwocie do zwrotu na rachunek bankowy wynikającej z deklaracji VAT-7 za grudzień 2005 r., jak i o istniejących zobowiązaniach wynikających z kolejnych decyzji organów podatkowych w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe 2004 r., brak zatem podstaw do przyjęcia, że dopiero z postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 21.09.2016 r. Skarżący dowiedział się o istnieniu kwoty zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. Niewiarygodne jest także aby Strona, która nie otrzymała zadeklarowanego zwrotu z uwagi na zabezpieczenie zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od maja od grudnia 2004 r. (tj. zajęcie w tym celu zwrotu VAT za XII 2005 r.) po wydaniu decyzji w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. okres rozliczeniowy 2004 r. nie przekraczającego tej kwoty dokonała ponownej wpłaty 60.000 zł. Jak już wskazano Skarżący nie posiada żadnego potwierdzenia takich wpłat, a twierdzenia co do ponownej wpłaty wywodzi z postanowienie z dnia 12.10.2006 r. nr [...] zatytułowanego "w sprawie zaliczenia wpłaty", Sąd, uwzględniając wyjaśnienia organu podatkowego przyjął, że taki sposób sformułowania ww. postanowienia związany był z zajęciem zabezpieczającym, a następnie z przerachowaniem tych kwot na poczet zaległości wynikającej z decyzji wymiarowej. Nie ma też racji Skarżący twierdząc, że organ podatkowy zobowiązany byłą do wydania decyzji w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. aby możliwe było zaliczenie kwoty zwrotu na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych. Zwrot wynikał bowiem ze złożonej przez Skarżącego deklaracji VAT-7, której nie kwestionował ani organ podatkowy (nie wszczynał w tym zakresie postępowania), ani sam Skarżącym, który nie składał żadnych korekt tej deklaracji. Na podstawie takiej deklaracji organ podatkowy albo dokonuje zwrotu na rachunek bankowy podatnika kwoty wynikającej z takiej deklaracji, albo jeśli istnieją zaległe lub bieżące zobowiązania podatnika dokonuje zaliczenia wynikającego z deklaracji zwrotu podatku na poczet tych zobowiązań. Z tych względów Sąd, działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.