I SA/Wr 513/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skarżący R.A. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania ogólnie stwierdzając, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w majątku skarżącego. Zasadność wniosku skarżący argumentował również tym, że wobec części nieruchomości objętej postępowaniem toczy się sprawa (sprawy) o zasiedzenie przed Sądem Rejonowym Wydział I Cywilny w K. i realizacja obowiązków wynikających z decyzji może w sposób bezpośredni wywołać trudne do odwrócenia skutki w zależności od efektów postępowań przed sądem powszechnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Jako zatem odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, należy traktować (i w tym też kierunku interpretować) przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. Regulacja art. 61 § 3 p.p.s.a. stwarza możliwość wydania przez sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jakkolwiek orzecznictwo sądowe dopuszcza jedynie uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę wystąpienia powołanych przesłanek (jednej lub obu), to jednocześnie zastrzega, że wymogu uprawdopodobnienia nie należy utożsamiać z samymi tylko twierdzeniami wnioskodawcy o obawie wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1378/14, LEX nr 1551061). Podkreśla się, że uprawdopodobnienie to musi stwarzać prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Konstatacja ta oznacza z kolei, że argumentacja wniosku o wstrzymanie powinna wskazywać na konkretne relacje pomiędzy odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). Tylko w ten bowiem sposób możliwa jest ocena stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia tych zagrożeń Odnosząc powyższe do treści złożonego wniosku należy stwierdzić, że jego argumentacja ogranicza się jedynie do słownych deklaracji na temat potencjalnych konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca poza ogólnym powołaniem się na przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie przedstawia żadnych konkretnych dowodów, które mogłyby wskazywać na to, że wyrażane obawy spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków są rzeczywiście uzasadnione. Co się tyczy akcentowanej we wniosku okoliczności związanej z toczącym się przed sądem powszechnym postępowaniem (postępowaniami) w sprawie o zasiedzenie nieruchomości (jej części) to trzeba zwrócić uwagę, że wnioskodawca nie sprecyzował bliżej wpływu jaki wykonanie zaskarżonej decyzji może wywrzeć na toczące się postępowanie przed sądem powszechnym. W ocenie Sądu, nie jest jasne, jakie miałyby to być skutki, a tym samym, czy realizacja zaskarżonej decyzji istotnie i w sposób bezpośredni może spowodować istnienie niebezpieczeństwa o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Takie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie nie daje Sądowi podstaw do udzielenia stronie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania zaskarżonej decyzji. W istocie bowiem, strona nie wykazała zasadności zgłoszonego wniosku. W orzecznictwie sądowym powszechnie akceptowany jest pogląd, że użyte przez ustawodawcę w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia nieostre – "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Stąd, dla powodzenia wniosku nie będą wystarczające jedynie ogólnikowe twierdzenia wnioskodawcy co do niebezpieczeństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie. Trzeba również podkreślić, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać sama wysokość zobowiązania podatkowego nałożonego zaskarżoną decyzją. Wypada dodać, że analizą tego rodzaju argumentacji na tle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne wyrażając pogląd, że sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego ciążąca na wnioskodawcy nie może zostać uznana za warunkującą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jeśli wnioskodawca nie wykaże związku pomiędzy uszczupleniem jego majątku a niebezpieczeństwem wystąpienia przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmówił uwzględnienia wniosku o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.