I SA/Wr 537/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie: sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, sędzia WSA Daria Gawlak- Nowakowska (sprawozdawca), , Protokolant: sekretarz sądowy Daria Laskowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. przy udziale ---- sprawy ze skargi I. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów (Dyrektora Izby Skarbowej w P.; dalej organ podatkowy) wydana na rzecz I. B. (dalej strona, wnioskodawczyni, zainteresowana, skarżąca) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych kontunuowania działalności przez Zainteresowaną na jej własne imię i nazwisko. We wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni) w trakcie całego 2014 r. w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej prowadziła wraz z mężem działalność gospodarczą. Działalność ta była wspólną działalnością gospodarczą jej męża i Wnioskodawczyni pierwotnie formalnie zarejestrowaną na imię i nazwisko męża ("P. B. "A") a następnie na imię i nazwisko żony (Wnioskodawczyni). W ramach tej działalności wykorzystywano składniki majątkowe należące do majątku wspólnego małżonków. Wnioskodawczyni zaczęła prowadzić wspólną działalność gospodarczą wraz mężem - ale już na własne imię i nazwisko z początkiem września 2014 r. Wnioskodawczyni zaczęła prowadzić wspólną działalność gospodarczą pod własnym imieniem i nazwiskiem w wyniku podjęcia decyzji wraz z mężem o kontynuowaniu prowadzenia wspólnej działalności gospodarczej właśnie na jej imię i nazwisko. Przed 1 września 2014 r. nie prowadziła formalnie działalności gospodarczej zarejestrowanej na własne imię i nazwisko. Prowadziła natomiast wspólną działalność gospodarczą prowadzoną na imię i nazwisko męża. Wspólna działalność gospodarcza Wnioskodawczym i jej męża prowadzona na jej imię i nazwisko posiada taki sam przedmiot działalności jak działalność gospodarcza prowadzona wcześniej wspólnie z mężem ale na jego imię i nazwisko. Tym samym przez cały 2014 r., mąż Wnioskodawczyni jak i sama Wnioskodawczyni wykorzystywali składniki majątkowe należące do wspólnego majątku małżonków w prowadzonej przez nich wspólnie działalności gospodarczej pierwotnie zarejestrowanej na imię i nazwisko męża Wnioskodawczyni a następnie na imię i nazwisko samej Wnioskodawczyni. Z uwagi, iż działalność gospodarczą zarejestrowaną pierwotnie formalnie na imię i nazwisko męża Wnioskodawczyni a następnie na imię i nazwisko Wnioskodawczyni prowadzono przez cały rok wspólnie, Wnioskodawczyni uważa, że całość przychodów uzyskanych w 2014 r. oraz całość poniesionych kosztów uzyskania przychodów w 2014 r. w ramach działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża może zostać przypisana do przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na imię i nazwisko Wnioskodawczyni - bowiem na koniec 2014 r. to Wnioskodawczyni formalnie prowadziła wspólną działalność gospodarczą na własne imię i nazwisko. Możliwość przypisania uzyskanych przychodów oraz poniesionych kosztów uzyskania przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na imię i nazwisko męża do przychodów i kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na imię i nazwisko Wnioskodawczyni, zdaniem Wnioskodawczyni wynika z tego że: 1) prowadziła ona w trakcie 2014 r. (a także w poprzednich latach) wspólnie z mężem działalność gospodarczą formalnie zarejestrowaną na jego imię i nazwisko a następnie na swoje imię i nazwisko, 2) w działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na imię i nazwisko męża wykorzystywano składniki majątkowe należące do majątku wspólnego, które następnie Wnioskodawczyni wykorzystuje w działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na własne imię i nazwisko, 3) zakup składników majątkowych następował z środków pieniężnych należących do majątku wspólnego, 4) przychody pochodzą ze sprzedaży składników majątkowych (towarów handlowych) należących do majątku wspólnego, 5) prowadzi ona obecnie wspólnie z mężem działalność gospodarczą formalnie zarejestrowaną na własne imię i nazwisko w takim samym zakresie jak wcześniej prowadziła działalność gospodarczą wspólnie z mężem zarejestrowaną formalnie na imię i nazwisko męża oraz pod tą samą nazwą (zmiana nastąpiła jedynie w zakresie wskazania imienia i nazwiska właściciela - wcześniej "P. B. "A", a obecnie "B" I. B."). Wnioskodawczyni kontynuuje więc teraz działalność gospodarczą prowadzoną wcześniej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na własne imię i nazwisko. W wyniku kontynuowania przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej prowadzonej uprzednio wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko, Wnioskodawczyni uważa, że powinna przyjąć jako wartość swojego remanentu początkowego za rok 2014, wartość wynikającą z remanentu początkowego działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko z dnia 1 stycznia 2014 r. Z uwagi na to, że Wnioskodawczyni kontynuuje prowadzenie wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej wcześniej na imię i nazwisko męża w ramach wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej na własne imię i nazwisko, to jej zdaniem jej mąż nie powinien sporządzać wykazu składników majątku na dzień, kiedy to ona przejęła składniki majątkowe i przedsiębiorstwo do prowadzenia wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej na jej imię i nazwisko. Składniki te bowiem zaczęła następnie wykorzystywać Wnioskodawczyni w ramach wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej na jej imię i nazwisko. Wartość remanentu końcowego ze wspólnej działalności gospodarczej za rok 2014 została ustalona przez Wnioskodawczynię w oparciu o spis z natury sporządzony na dzień 31 grudnia 2014 r. Wnioskodawczyni jest zdania, że może ustalić wysokość dochodu do opodatkowania poprzez: 1) zsumowanie przychodów uzyskanych w ramach działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na imię i nazwisko Wnioskodawczyni z przychodami osiągniętymi w całym 2014 r. w ramach prowadzonej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko działalności gospodarczej, 2) zsumowanie kosztów uzyskania przychodów jakie poniosła w ramach działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na imię i nazwisko Wnioskodawczyni z kosztami uzyskania przychodów, które zostały poniesione w całym 2014 r. w ramach prowadzonej wcześniej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko działalności gospodarczej, 3) ustalenie różnicy między wartością remanentu końcowego, ustalonego w ramach działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na imię i nazwisko Wnioskodawczyni na dzień 31.12.2014, a wartością remanentu początkowego (z dnia 1 stycznia 2014 r. - ustalonego w ramach działalności prowadzonej wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na imię i nazwisko męża) - remanent końcowy wykazywał wyższą wartość od remanentu początkowego, 4) dodanie do różnicy przychodów i kosztów (ustalonych zgodnie z pkt 1 i 2) różnicy remanentowej (ustalonej zgodnie z pkt 3). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. 1. Czy Wnioskodawczyni postąpiła prawidłowo zaliczając do przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na jej własne imię i nazwisko, przychody i koszty uzyskania przychodów ze wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej przez cały 2014 r.? 2. Czy Wnioskodawczyni postąpiła prawidłowo traktując wartości wynikające z remanentu początkowego (z dnia 1 stycznia 2014 r.) działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko jako wartość remanentu początkowego działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jej własne imię i nazwisko? Zdaniem Wnioskodawczyni: 1) postąpiła prawidłowo zaliczając do przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na jej własne imię i nazwisko, przychody i koszty uzyskania przychodów wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej przez cały 2014 r. wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko, 2) postąpiła prawidłowo traktując wartości wynikające z remanentu początkowego (z dnia 1 stycznia 2014 r.) działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko jako wartość remanentu początkowego działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jej własne imię i nazwisko. Strona przytoczyła treść art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 11 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 24 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 24 art. 3a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2012.361; dalej: u.p.d.o.f.) i zauważyła, że w analizowanym przypadku nie mamy do czynienia z likwidacją działalności gospodarczej, bowiem przez cały rok była ona prowadzona wspólnie najpierw na imię i nazwisko męża Wnioskodawczyni a następnie na imię i nazwisko Wnioskodawczyni. Dalej wskazała na treść § 27 ust. 1 rozporządzenia ministra finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U.2014.1037; dalej: rozporządzenie) oraz art. 31 i nast. ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 z późn. zm.) i podkreśliła, że z powyższego wynika, że w przypadku małżonków zazwyczaj mamy do czynienia z ich wspólnym majątkiem, stanowiącym współwłasność w rozumieniu art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.). Rzeczy we współwłasności stanowią majątek zarówno męża, jak i żony. Mając więc na uwadze powyższe, Wnioskodawczyni uważa że możliwość przypisania uzyskanych przychodów oraz poniesionych kosztów uzyskania przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na imię i nazwisko męża do przychodów i kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na imię i nazwisko Wnioskodawczyni, zdaniem Wnioskodawczyni, wynika między innymi z tego że: 1) prowadziła ona w trakcie całego 2014 r. (a także w poprzednich latach) wspólnie z mężem działalność gospodarczą, 2) we wspólnej działalności wykorzystywano składniki majątkowe należące do majątku wspólnego, 3) zakup składników majątkowych następował z środków pieniężnych należących do majątku wspólnego, 4) przychody pochodzą ze sprzedaży składników majątkowych (towarów handlowych) należących do majątku wspólnego, 5) prowadzi ona obecnie wspólnie z mężem działalność gospodarczą formalnie zarejestrowaną na własne imię i nazwisko w takim samym zakresie jak wcześniej prowadziła działalność gospodarczą wspólnie z mężem zarejestrowaną formalnie na imię i nazwisko męża oraz pod tą samą nazwą (zmiana nastąpiła jedynie w zakresie wskazania imienia i nazwiska właściciela - wcześniej "P. B. "A", a obecnie "B" I. B."). Mając więc na uwadze ww. aspekty stwierdziła, że kontynuuje działalność gospodarczą prowadzoną wcześniej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko w ramach działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na własne imię i nazwisko. W wyniku kontynuowania przez Wnioskodawczynię wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej uprzednio wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko, Wnioskodawczyni uważa, że powinna przyjąć jako wartość remanentu początkowego działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jej imię i nazwisko, wartość wynikającą z remanentu początkowego działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko z dnia 1 stycznia 2014 r. Z uwagi na to, że Wnioskodawczyni kontynuuje prowadzenie wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej na imię i nazwisko męża w ramach wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej na własne imię i nazwisko, to jej zdaniem jej mąż nie powinien sporządzać wykazu składników majątku na dzień kiedy ona przejęła prowadzenie działalności gospodarczej wspólnej na jej imię i nazwisko. Wskazała również, że w analizowanej sytuacji mąż Wnioskodawczyni nie musiał zamykać wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej na własne imię i nazwisko aby Wnioskodawczyni mogła wykorzystywać te same składniki majątkowe w prowadzonej wspólnie działalności gospodarczej na jej imię i nazwisko. Składniki majątkowe, o których mowa, należą bowiem do majątku wspólnego Wnioskodawczyni i jej męża. Powyższe postępowanie, z uwagi na aspekt kontynuacji działalności prowadzonej wcześniej z małżonkiem, zdaniem Wnioskodawczyni, zgodne jest z art. 24 ust. 3a u.p.d.o.f. oraz z § 27 ust. 1 rozporządzenia. Działalność gospodarcza, zdaniem Wnioskodawczyni, przez cały 2014 r. prowadzona jest bowiem w sposób ciągły i nieprzerwany. Formalnej zmianie uległa jedynie osoba, która widnieje w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej jako: CEIDG) jako właściciel przedsiębiorstwa. Jednakże przez cały czas mamy do czynienia ze wspólną działalnością gospodarczą. Podkreśliła, że rejestrując działalność na własne imię i nazwisko nie miała na celu tworzenia nowego przedsiębiorstwa a jedynie kontynuowanie prowadzenia istniejącego przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo to należy do majątku wspólnego Wnioskodawczyni i jej męża. Przedsiębiorstwo to istnieje dalej w ramach wspólności majątkowej i jest prowadzone przez Wnioskodawczynię. Wszystkie przychody osiągnięte w 2014 r. oraz koszty uzyskania przychodu poniesione w 2014 r., a także wartość remanentu początkowego (z dnia 1 stycznia 2014 r.) należy przypisywać jednemu przedsiębiorstwu prowadzonemu początkowo wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na imię i nazwisko męża Wnioskodawczyni a następnie wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na imię i nazwisko Wnioskodawczyni. W oparciu o powyższe, w szczególności mając na uwadze art. 24 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f. Wnioskodawczyni uważa że prawidłowo ustaliła wysokość uzyskanych przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, wartość remanentu początkowego oraz remanentu końcowego, a w konsekwencji także wysokość dochodu do opodatkowania z tytułu prowadzenia na własne imię i nazwisko wspólnej działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni uważa, że jej stanowisko jest poprawne ze względu na to, że kontynuuje działalność prowadzoną wcześniej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko w ramach działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jej własne imię i nazwisko. Na ostatni dzień roku podatkowego 2014 r. wspólna działalność gospodarcza była prowadzona już tylko na jej imię i nazwisko, dlatego też uzyskiwane przychody oraz ponoszone koszty w ramach działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie można przypisać tylko Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni wskazała także, że w poprzednich latach również prowadziła razem z mężem wspólną działalność gospodarczą w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej, jednakże na imię i nazwisko męża. Z tego też względu wszystkie przychody i koszty związane z tą wspólną działalnością były rozliczane w ramach przychodów z działalności gospodarczej męża. Brak formalnego występowania jako właściciel tej działalności w ocenie Wnioskodawczyni nie skutkuje uznaniem, że uzyskane przychody oraz poniesione koszty w ramach wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej na imię i nazwisko męża należy przypisać tylko jemu. Zdaniem Wnioskodawczyni, w analizowanym przypadku występuje ciągłość prowadzenia tej samej wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej pierwotnie formalnie przez męża Wnioskodawczyni a następnie formalnie na imię i nazwisko Wnioskodawczyni. Z tego też względu rozliczenie roczne przychodów z tejże jednej wspólnej działalności gospodarczej ale prowadzonej początkowo na imię i nazwisko męża Wnioskodawczyni a następnie na imię i nazwisko Wnioskodawczyni powinno być analogiczne jak gdyby przez cały rok było ono rozliczane przez jednego z małżonków, tj. Wnioskodawczynię - cały bowiem rok mamy do czynienia z jedną i tą samą działalnością gospodarczą prowadzoną wspólnie. Mając na uwadze powyższe Wnioskodawczyni uważa, że: 1) postąpiła prawidłowo zaliczając do przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na jej własne imię i nazwisko, przychody i koszty uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie za cały rok, 2) postąpiła prawidłowo traktując wartości wynikające z remanentu początkowego (z dnia 1 stycznia 2014 r.) działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko jako wartość remanentu początkowego działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jej własne imię i nazwisko. Odmienne podejście do przedmiotowego zagadnienia mogłoby się wiązać z wystąpieniem zupełnie innych skutków podatkowych. Zdaniem Wnioskodawczyni, mogłoby powodować zniekształcenie wyniku podatkowego (tj. wysokości dochodu). Mogłoby się bowiem przykładowo okazać, że mąż Wnioskodawczyni poniósł dużą stratę podatkową a Wnioskodawczyni osiągnęła nieproporcjonalnie wysoki dochód (bądź na odwrót). Gdyby jednak przyjąć, że przez cały rok przedsiębiorstwo (tj. wszystkie składniki majątkowe należące do majątku wspólnego małżonków oraz będące wykorzystywane we wspólnie prowadzonej działalności gospodarczej początkowo na imię i nazwisko męża Wnioskodawczyni a następnie na imię i nazwisko Wnioskodawczyni) były wykorzystywane w działalności gospodarczej przez jednego z małżonków, w rozliczeniu rocznym powstałby dochód w wysokości odpowiedniej do uzyskanych przychodów i poniesionych kosztów w 2014 r. w ramach jednego przedsiębiorstwa. Takim bowiem wynikiem zakończyłby się rok podatkowy. Takie ustalenie dochodu, zdaniem Wnioskodawczyni, jest prawidłowe i sprawiedliwe. Podział przychodów i kosztów związanych z jedną działalnością gospodarczą prowadzoną wspólnie przez małżonków na Wnioskodawczynię i męża Wnioskodawczyni prowadziłby do powstania nierzeczywistego wyniku podatkowego związanego z wygenerowanymi przez Wnioskodawczynię i jej męża przychodami i kosztami dotyczącymi jednej wspólnej działalności gospodarczej. W powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał, że stanowisko strony jest nieprawidłowe. Minister odwołał się do art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm., dalej u.p.d.o.f.) oraz omówił warunki uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu. Zauważył, że u podatników, którzy prowadzą księgi rachunkowe, za dochód z działalności gospodarczej uważa się dochód wykazany na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg, zmniejszony o dochody wolne od podatku i zwiększony o wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, zaliczone uprzednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów, o czym stanowi art. 24 ust. 1 u.p.d.o.f. Wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f., u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa (...). Odniósł się do informacji przedstawionych we wniosku, z których wynika m.in., że Wnioskodawczyni w trakcie całego 2014 r. w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej prowadziła wraz z mężem działalność gospodarczą. Działalność ta była wspólną działalnością gospodarczą jej męża i Wnioskodawczyni pierwotnie formalnie zarejestrowaną na imię i nazwisko męża a następnie na imię i nazwisko żony (Wnioskodawczyni). Z początkiem września 2014 r. Zainteresowana zaczęła prowadzić wspólną działalność gospodarczą pod własnym imieniem i nazwiskiem w wyniku podjęcia decyzji wraz z mężem o kontynuowaniu prowadzenia wspólnej działalności gospodarczej. Zauważył, że z formalnego punktu widzenia osobą prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą był tylko ten z małżonków, na którego imię i nazwisko działalność została zarejestrowana. Współmałżonek zaś był jedynie osobą współpracującą. Zatem o fakcie uzyskiwania przychodów oraz ponoszenia kosztów uzyskania przychodów ze źródła "pozarolniczą działalność gospodarcza" można mówić tylko u tego ze współmałżonków, który tę działalność formalnie prowadził. W niniejszej sprawie zainteresowana powzięła wątpliwość, czy postąpiła prawidłowo zaliczając do przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na jej własne imię i nazwisko, przychody i koszty uzyskania przychodów ze wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej przez cały 2014 r. oraz czy postąpiła prawidłowo traktując wartości wynikające z remanentu początkowego (z dnia 1 stycznia 2014 r.) działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko jako wartość remanentu początkowego działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jej własne imię i nazwisko. Mając powyższe na uwadze, organ podatkowy zauważył, że za rok podatkowy 2014 Wnioskodawczyni niesłusznie zsumowała przychód oraz koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej na jej imię i nazwisko z przychodami i kosztami uzyskania przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej na imię i nazwisko męża. W niniejszej sprawie Zainteresowana powinna wykazać wysokość osiągniętego dochodu (poniesionej straty) z tytułu wspólnie prowadzonej działalności gospodarczej na jej imię i nazwisko, wykazując przy tym tylko przychody osiągnięte przez Wnioskodawczynię i koszty ich uzyskania obejmujące okres, od kiedy rozpoczęto działalność gospodarczą na imię i nazwisko Zainteresowanej. Tak więc, na gruncie rozpatrywanej sprawy, Wnioskodawczyni powinna zaliczyć do przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej na jej imię i nazwisko jedynie przychody i koszty, które dotyczą okresu od września 2014 roku, tj. wówczas, kiedy Zainteresowana zaczęła prowadzić działalność gospodarczą pod własnym imieniem i nazwiskiem. Do ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodów należy przyjąć wartość remanentu początkowego ustalonego na dzień rozpoczęcia działalności gospodarczej na swoje imię i nazwisko oraz remanentu na koniec roku podatkowego. Organ stwierdził, że tym samym Wnioskodawczyni postąpiła nieprawidłowo zaliczając do przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na jej własne imię i nazwisko, przychody i koszty uzyskania przychodów ze wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej przez cały 2014 r. Wnioskodawczyni postąpiła także nieprawidłowo traktując wartości wynikające z remanentu początkowego (z dnia 1 stycznia 2014 r.) działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko jako wartość remanentu początkowego działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jej własne imię i nazwisko. Nie można utożsamiać rozpoczęcia działalności gospodarczej przez Wnioskodawczynię z kontynuacją działalności gospodarczej męża. Są to bowiem dwa różne podmioty gospodarcze prowadzące działalność na własne imię i nazwisko. Pismem z dnia 5 lutego 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej w dniu 10 lutego 2016 r., data wpływu do organu w dniu 15 lutego 2016 r.) wezwano organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia z 14 marca 2016 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej. Na wskazaną wyżej interpretację indywidualną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła I. B. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postepowania sądowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzuciła: I. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.: -art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez stwierdzenie, iż skarżąca postąpiła nieprawidłowo zaliczając przychody uzyskane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie przez skarżącą i jej męża na imię i nazwisko męża do przychodów wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą i jej męża na imię i nazwisko Skarżącej, -art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez stwierdzenie, iż skarżąca postąpiła nieprawidłowo zaliczając koszty uzyskania przychodów poniesione w ramach działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie przez skarżącą i jej męża na imię i nazwisko męża do kosztów uzyskania przychodów wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą i jej męża na imię i nazwisko skarżącej, -art. 24 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f. i § 27 ust. 1 rozporządzenia ministra finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów poprzez stwierdzenie, iż skarżąca postąpiła nieprawidłowo traktując wartości wynikające z remanentu początkowego (z dnia 1 stycznia 2014 r.) działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie przez skarżącą i jej męża na imię i nazwisko męża jako remanentu początkowego działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na imię i nazwisko skarżącej, II. naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez uchybienie art. 121 § 1 w zw. z art. 120 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) wywołane stosowaniem argumentacji nieodnajdującej poparcia w treści przepisów prawa, a tym samym nieposzanowanie zasady zaufania do organów podatkowych, które są zobowiązane do działania na podstawie i w granicach prawa, a także naruszenie ww. zasad poprzez dokonanie rozszerzającej wykładni przepisów prawa materialnego rzutujących na obciążenia fiskalne podatnika. W uzasadnieniu skargi wskazała, że uważa, że ma możliwość przypisania uzyskanych przychodów oraz poniesionych kosztów uzyskania przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wspólnie przez skarżącą i jej męża na imię i nazwisko męża do przychodów i kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wspólnie przez Wnioskodawczynię i jej męża na imię i nazwisko Wnioskodawczyni. W ocenie skarżącej, kontynuuje ona działalność gospodarczą prowadzoną wcześniej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko w ramach działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na własne imię i nazwisko. Zdaniem strony, skoro działalność gospodarcza była prowadzona wspólnie przez nią i przez jej męża oraz kontynuuje ona tę działalność to de facto jest to jedna i ta sama działalność gospodarcza. Roczny wynik podatkowy (dochód do opodatkowania) powinien stanowić różnicę osiągniętego w całym 2014 r. przychodu i poniesionych w całym 2014 r. kosztów uzyskania przychodu jaką osiągnęła ona prowadząc działalność gospodarczą z uwzględnieniem remanentu początkowego z dnia 1 stycznia 2014 r. oraz remanentu końcowego z dnia 31.12.2014 r. W ocenie skarżącej w wyniku kontynuowania przez nią działalności gospodarczej prowadzonej uprzednio wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko, powinna przyjąć jako wartość remanentu początkowego działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jej imię i nazwisko, wartość wynikającą z remanentu początkowego działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko z dnia 1 stycznia 2014 r. Z uwagi na to, że skarżąca kontynuuje prowadzenie wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej na imię i nazwisko męża w ramach wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej na własne imię i nazwisko, to jej zdaniem jej mąż nie powinien sporządzać wykazu składników majątku na dzień kiedy ona przejęła prowadzenie działalności gospodarczej wspólnej na jej imię i nazwisko. Zdaniem skarżącej, podział przychodów i kosztów związanych z jedną działalnością gospodarczą prowadzoną wspólnie przez małżonków na skarżącą i męża skarżącej prowadziłby do powstania nierzeczywistego wyniku podatkowego związanego z wygenerowanymi przez skarżącą i jej męża przychodami i kosztami dotyczącymi jednej wspólnej działalności gospodarczej w danym roku podatkowym. Przyjęte przez organ stanowisko sprowadzające się do stwierdzenia, że możliwość przypisania przychodów i kosztów uzyskania przychodów odnosi się tylko do osoby, która "formalnie prowadzi" działalność gospodarczą, bez podania przepisu, z którego wynika to stanowisko jest niedopuszczalne, godzi bowiem w obowiązującą w prawie podatkowym zasadę in dubio pro tributario, tj. konieczność rozstrzygania wątpliwości w zakresie wykładni prawa na korzyść podatnika, a tym samym narusza dyspozycję art. 121 ust. 1 O.p., tj. prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W ocenie skarżącej zastosowanie wykładni rozszerzającej do przepisów zawartych w jednostkach redakcyjnych mających zastosowanie w tej sprawie powoduje, że uchybione zostały podstawowe zasady udzielania interpretacji indywidualnych, tj. art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p.: zasada praworządności i zasada zaufania do organów administracji publicznej. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz.1647, ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej, w oparciu o przedstawione wyżej zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena, czy w przedstawionym przez skarżącą opisie stanu faktycznego, postąpiła ona prawidłowo zaliczając do przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie przez skarżącą i jej męża na jej własne imię i nazwisko, przychody i koszty uzyskania przychodów ze wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej przez cały 2014 r. oraz czy postąpiła prawidłowo traktując wartości wynikające z remanentu początkowego (z dnia 1 stycznia 2014 r.) działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko jako wartość remanentu początkowego działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jej własne imię i nazwisko. Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania. W myśl tej zasady, wyrażonej w treści art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Przepis art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. wyraża powszechnie obowiązującą w prawie podatkowym regułę sprawiedliwości podatkowej. Sprawiedliwość podatkowa przejawia się głównie w powszechności i równości opodatkowania. Powszechność opodatkowania oznacza, że podatek, jako rodzaj daniny publicznej, powinien spoczywać na wszystkich - wszyscy muszą się przyczyniać do pokrywania wspólnych potrzeb. Powszechność opodatkowania oznacza ponadto, że wszystkie podmioty są tak dalece opodatkowane, jak określają to ustawy podatkowe. Natomiast zasada równości wymaga jednakowej miary dla wszystkich podmiotów - bez zróżnicowań zarówno dyskryminacyjnych jak i faworyzujących, co jest także zgodne z zasadą sprawiedliwości. Jednym ze źródeł przychodów jest pozarolniczą działalność gospodarcza, o czym stanowi art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych funkcjonuje legalna definicja działalności gospodarczej. W myśl art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., ilekroć w (wymienionej) ustawie mowa jest o pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną we własnym imieniu, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Natomiast zgodnie z dyspozycją art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Zagadnienia dotyczące kosztów uzyskania przychodów uregulowane zostały w przepisach Rozdziału 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Z powołanego przepisu wynika, że kosztami podatkowymi są racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów. Zatem za koszty uzyskania przychodów mogą być uznane udokumentowane wydatki, jeżeli spełnione są łącznie trzy przesłanki, mianowicie: pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z przychodem lub ze źródłem przychodu, są poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu i nie stanowią wydatków nieuznanych za koszty podatkowe, o których mowa w art. 23 ustawy. Ponadto koszty uzyskania przychodów to koszty faktycznie poniesione, to jest wydatki o charakterze definitywnym. Kosztem uzyskania przychodów jest wyłącznie taki wydatek, którego ekonomiczny ciężar ponosi podatnik. Przepis art. 7 ustawy O.p. stanowi, że podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. U podatników, którzy prowadzą księgi rachunkowe, za dochód z działalności gospodarczej uważa się dochód wykazany na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg, zmniejszony o dochody wolne od podatku i zwiększony o wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, zaliczone uprzednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów, o czym stanowi art. 24 ust. 1 u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f., u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa (...). Zasady sporządzania spisu z natury, przez podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów, zostały szczegółowo uregulowane w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1037, z późn. zm., dalej: rozporządzenie ). W myśl § 27 ust. 1 rozporządzenia, podatnicy są obowiązani do sporządzenia i wpisania do księgi spisu z natury towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadów, zwanego dalej "spisem z natury", na dzień 1 stycznia, na koniec każdego roku podatkowego, na dzień rozpoczęcia działalności w ciągu roku podatkowego, a także w razie utraty w ciągu roku podatkowego prawa do zryczałtowanego opodatkowania podatkiem dochodowym, zmiany wspólnika, zmiany proporcji udziałów wspólników lub likwidacji działalności. Z powyższych przepisów wynika, że jeżeli podatnik prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, to osiągane z tego tytułu przychody stanowią przychody z jednego źródła przychodów, jakim jest prowadzona przez niego we własnym imieniu pozarolniczą działalność gospodarcza. Przychody te stanowią podstawę do obliczenia dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym, od którego w trakcie roku podatkowego odprowadzane są zaliczki na podatek dochodowy. Do ustalenia dochodu z tego źródła przychodów należy zatem zsumować przychody oraz koszty ich uzyskania. Podkreślić należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidują dodawania (odejmowania) dochodu (straty) ustalonej odrębnie z poszczególnych form prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej przez różne podmioty gospodarcze. Z informacji przedstawionych we wniosku wynika m.in. że skarżąca w trakcie całego 2014 r. w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej prowadziła wraz z mężem działalność gospodarczą. Działalność ta była wspólną działalnością gospodarczą jej męża i skarżącej pierwotnie formalnie zarejestrowaną na imię i nazwisko jej męża "P. B. "A", a następnie, z początkiem września 2014 r., na imię i nazwisko skarżącej "B" I. B.", a zatem w ocenie skarżącej występuje ciągłość prowadzenia tej samej wspólnej działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, nie sposób zaaprobować stanowiska skarżącej, że kontynuuje działalność gospodarczą - prowadzoną wcześniej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko - w ramach działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na własne imię i nazwisko. Podkreślić bowiem należy, że osobą, która z początkiem września 2014 r. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczą była jedynie skarżąca. To właśnie na jej imię i nazwisko firma została zarejestrowana. Z podatkowego punktu, odróżnić należy jednoosobową działalność gospodarczą prowadzoną przez skarżącą od jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej przez jej męża – są to dwa odrębne od siebie podmioty gospodarcze, na które ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nakłada określony obowiązek podatkowy. Cywilnoprawne aspekty wynikające ze współwłasności małżeńskiej majątkowej łączącej skarżącą i jej męża nie miały w tym przypadku znaczenia. Zatem nieprawidłowym jest za 2014 r. zsumowanie przychodów i kosztów uzyskania przychodów uzyskanych z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą z przychodami i kosztami uzyskania przychodu uzyskanymi z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej przez jej męża. Odnosząc się do zarzutów skargi, zauważyć należy, że każdy podmiot gospodarczy ponosi ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek, m.in. decyzji, które skutkują powstaniem określonych kosztów związanych z tą działalnością. Nieuzasadnione jest stanowisko skarżącej, że podział przychodów i kosztów związanych z jedną działalnością gospodarczą prowadzoną wspólnie przez małżonków na skarżącą i męża skarżącej prowadziłby do powstania nierzeczywistego wyniku podatkowego związanego z wygenerowanymi przez skarżącą i jej męża przychodami i kosztami dotyczącymi jednej wspólnej działalności gospodarczej w danym roku podatkowym. To właśnie przyjęcie stanowiska skarżącej, że postąpiła prawidłowo zaliczając do przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie przez nią i jej męża na jej własne imię i nazwisko, przychody i koszty uzyskania przychodów ze wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej przez cały 2014 r. spowodowałoby błędne ustalenie wyniku finansowego działalności gospodarczej prowadzonej na jej imię i nazwisko, a tym samym niewłaściwe obliczanie zaliczek na podatek. Ponadto, należy zauważyć, że przedsiębiorca prowadząc ewidencję podatkową powinien mieć na uwadze pojęcie rzetelności ksiąg i podstawową zasadę, że zapisy w księdze powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, tj. dotyczyć tylko i wyłącznie kosztów uzyskania przychodów jak również przychodów, które odnoszą się do okresu gdy skarżąca prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą na własne imię i nazwisko. Tylko zaliczenie do przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej na imię i nazwisko skarżącej przychodów i kosztów, które dotyczą okresu od września 2014 roku, tj. wówczas, kiedy zaczęła prowadzić działalność gospodarczą pod własnym imieniem i nazwiskiem pozwoli na wywiązanie się z obowiązku prawidłowego obliczania zaliczek na podatek dochodowy. Dlatego też do ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodów należy przyjąć wartość remanentu początkowego ustalonego na dzień rozpoczęcia działalności gospodarczej przez skarżąca jej imię i nazwisko oraz remanentu na koniec roku podatkowego. Mając powyższe na uwadze, prawidłowe jest stanowisko organu, że skarżąca postąpiła nieprawidłowo zaliczając do przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie przez nią i jej męża na jej własne imię i nazwisko, przychody i koszty uzyskania przychodów ze wspólnej działalności gospodarczej prowadzonej przez cały 2014 r. Postąpiła także nieprawidłowo traktując wartości wynikające z remanentu początkowego (z dnia 1 stycznia 2014 r.) działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jego imię i nazwisko jako wartość remanentu początkowego działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z mężem na jej własne imię i nazwisko. Stanowisko wyrażone w interpretacji indywidualnej nie narusza więc prawa. Wobec powyższego za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f. oraz § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, jak też zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego tj. art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. art. 14h O.p. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznając, iż skarga nie zawierała uzasadnionych zarzutów, działając na podstawie przepisów art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.