I SA/Wr 574/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2018 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad oraz grudzień 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W skarżąca spółka, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania argumentując, że egzekucja poważnie zagraża finansom spółki, a także podnosząc, że egzekwowana kwota w wysokości 6.162.791 zł wynika z decyzji naruszającej szereg przepisów prawa procesowego i materialnego, w tym w szczególności, zakaz reformationis in peius. We wniosku podkreślono, że stan ten może spowodować w każdej chwili upadłość skarżącej spółki, skutkując wobec Skarbu Państwa – Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W odpowiedzialnością odszkodowawczą z winy jego pracowników. Z urzędu należy wskazać, że postanowieniem z dnia 6 września 2018 r. starszy referendarz sądowy przyznał spółce prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w kwocie 100.000 zł stwierdzając, że skarżąca spółka nie uzyskuje żadnych przychodów oraz nie posiada majątku z którego mogłaby uzyskać środki pieniężne konieczne na pokrycie wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Jako zatem odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. w Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej w skrócie: p.p.s.a.) w myśl której, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, należy traktować (i w tym też kierunku interpretować) przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. Regulacja art. 61 § 3 p.p.s.a. stwarza możliwość wydania przez sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jakkolwiek orzecznictwo sądowe dopuszcza jedynie uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę wystąpienia powołanych przesłanek (jednej lub obu), to jednocześnie zastrzega, że wymogu uprawdopodobnienia nie należy utożsamiać z samymi tylko twierdzeniami wnioskodawcy o obawie wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1378/14, LEX nr 1551061). Podkreśla się, że uprawdopodobnienie to musi stwarzać prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Konstatacja ta oznacza z kolei, że argumentacja wniosku o wstrzymanie powinna wskazywać na konkretne relacje pomiędzy odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). Tylko w ten bowiem sposób możliwa jest ocena stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia tych zagrożeń. Stąd, dla powodzenia wniosku nie będą wystarczające jedynie ogólnikowe twierdzenia wnioskodawcy co do niebezpieczeństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie. Odnosząc powyższe do treści złożonego wniosku należy stwierdzić, że jego argumentacja ogranicza się jedynie do słownych deklaracji na temat potencjalnych konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji. Konsekwencje te, to zdaniem strony skarżącej, poważne zagrożenie dla finansów spółki, skutkujące nawet koniecznością ogłoszenia upadłości. Jednocześnie, przy takiej redakcji wniosku spółka nie przedstawiła żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na to, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego spowoduje zagrożenie dla funkcjonowania spółki. Wypada dodać, że z dokumentów jakie spółka złożyła na etapie wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że spółka nie osiąga żadnych przychodów. Trzeba przy tym podkreślić, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać sama wysokość zobowiązania podatkowego nałożonego zaskarżoną decyzją. Wypada dodać, że analizą tego rodzaju argumentacji na tle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne wyrażając pogląd, że sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego ciążąca na wnioskodawcy nie może zostać uznana za warunkującą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jeśli wnioskodawca nie wykaże związku pomiędzy uszczupleniem jego majątku a niebezpieczeństwem wystąpienia przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W nawiązaniu do akcentowanych we wniosku wadliwości zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że na etapie orzekania o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie zajmuje się merytoryczną kontrolą zaskarżonego aktu, stąd, nawet potencjalne uchybienia w kontrolowanej decyzji nie stanowią przesłanki uzasadniającej wstrzymanie jej wykonania (do czasu rozpoznania skargi), jeśli z treści wniosku nie wynikają przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające przyznanie wnioskodawcy tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmówił uwzględnienia wniosku o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.