I SA/Wr 619/16

Dnia 21 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA - Anetta Chołuj, Sędzia WSA - Barbara Ciołek, Protokolant: Starszy asystent sędziego-Dagmara Stankiewicz-Rajchman, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 września 2016 roku sprawy ze skargi: E. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: odmowy uchylenia – po wznowieniu – ostatecznej decyzji w sprawie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi E. K (wcześniej G.) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z 15 stycznia 2016 r. odmawiającej uchylenia – po wznowieniu – ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z 23 sierpnia 2002 r. w sprawie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok. W stanie faktycznym sprawy – decyzją ostateczną z 23 sierpnia 2002 r. (nr [...] Urząd Skarbowy w J. określił E. G. (obecnie K.) podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. w wysokości 1.043.414,70 zł i określił zaległość oraz odsetki za zwłokę od zaległości. W decyzji organ I instancji zweryfikował przychody i koszty uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej jednoosobowo przez E. G. (obecnie K) zwanej dalej: Stroną, Podatniczką, Skarżącą. Ponadto organ nie uznał dokonanego przez Stronę odliczenia od podstawy opodatkowania wydatków inwestycyjnych za 1999 r. w kwocie 598.311,21 zł, stwierdzając naruszenie przez stronę warunku do skorzystania z ulgi inwestycyjnej, wymaganego obowiązującymi w 1999r. przepisami art. 26a ust. 9 pkt 4 i ust. 22 pkt 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. nr 90, poz. 416 ze zm. – dalej: u.p.d.o.f.). W dniu 22 maja 2015 r. do Urzędu Skarbowego w J. wpłynął wniosek sporządzony przez pełnomocnika Podatniczki – o wznowienie na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: OP) postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z 23 sierpnia 2002 r. ( [...]). Jako przesłankę wznowienia określoną w powołanym przepisie wnioskodawca wskazał fakt wydania w dniu 30 sierpnia 2002r. przez Dyrektora Izby Skarbowej (IS) we W. decyzji mającej – jego zdaniem – istotny wpływ na treść ww. decyzji ostatecznej. Wnioskodawca twierdził, że ww. decyzja ostateczna została oparta m.inn. na wyniku kontroli z 4 czerwca 2002 r. w zakresie podatku VAT za sierpień, wrzesień i październik 1999 r., natomiast decyzją z 30 sierpnia 2002 r. Dyrektor IS uchylił decyzję Dyrektora UKS z 4 czerwca 2002 r. dotyczącą podatku VAT za lipiec 1999 r. i umorzył postępowanie w sprawie, co zdaniem wnioskodawcy miało znaczenie dla obliczenia wskaźnika 3% udziału zaległości we wpłatach składek na ubezpieczenie społeczne i podatków stanowiących dochody budżetu państwa w kwotach należnych wpłat, a w konsekwencji – do oceny prawa Podatniczki do ulgi inwestycyjnej za 1999 rok. Po skutecznym wznowieniu postępowania - postanowieniem z 16 listopada 2015 r. - Naczelnik US rozpatrzył wniosek strony (z 20 maja 2015 r.) o wznowienie i decyzją z 15 stycznia 2016r. odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej z 23 sierpnia 2002 r. w całości – ze względu na brak przesłanek określonych w art. 240 § 1 OP. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie zarzucając naruszenie przepisów: art. 245 § 1 pkt 1 i pkt 2; art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4; art. 122; art. 125 § 1; art. 120 i art. 121 § 1 OP. Uzasadniając zarzuty Strona twierdziła, że w decyzji ostatecznej z 23 sierpnia 2002 r. organ I instancji stwierdził brak nabycia przez stronę prawa do odliczeń wydatków inwestycyjnych za 1999 r. w wysokości 598.311,21 zł – opierając się na wyniku kontroli ([...]) z 4 czerwca 2002 r. w zakresie podatku VAT za sierpień, wrzesień i październik 1999 r. natomiast Dyrektor IS we W. decyzją z 30 sierpnia 2002 r. (nr [...]) uchylił decyzję Dyrektora UKS (nr [...]) z 4 czerwca 2002 r. dotyczącą podatku VAT za lipiec 1999 r. i umorzył postępowanie w sprawie. Strona powołując art. 26a ust. 9 pkt 4 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 1999 r., w którym mowa jest o limicie 3% udziału zaległości we wpłatach składek na ubezpieczenie społeczne i podatków stanowiących dochody budżetu państwa w kwotach należnych wpłat twierdziła, że uchylenie decyzji, z której wynika zaległość podatkowa, miało istotny wpływ na ustalenie wskaźnika zaległości, bowiem dla skorzystania z ulgi inwestycyjnej, nie mógł on być wyższy niż 3% kwoty należnego podatku odrębnie dla każdego tytułu. Po rozpoznaniu zarzutów odwołania - Dyrektor IS utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji, bowiem wskazane przez Stronę uchylenie decyzji Dyrektora UKS z 4 czerwca 2002r. dotyczącej podatku VAT za lipiec 1999 r. nie miało znaczenia dla oceny prawa E. K (G.) do ulgi inwestycyjnej za 1999 r. i wydania decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku dochodowego osób fizycznych za 1999 r. Organ wyjaśnił, że przesłanką wydania decyzji ostatecznej, w której odmówiono stronie prawa do zastosowania ulgi inwestycyjnej, były bowiem zaległości podatniczki w podatku VAT jako udziałowca Spółki z o.o. Agencji Windykacji "A..", - co wynikało z treści decyzji organu I instancji. W konsekwencji Organ odwoławczy w decyzji z dnia 19 stycznia 2016 r. (nr [...]) stwierdził, że w spornej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 7 OP, nie ma zatem podstaw do uchylenia (w wyniku wznowienia) decyzji Urzędu Skarbowego z 23 sierpnia 2002 r. w sprawie określenia Podatniczce podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. W skardze wniesionej do Sądu – Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego: - art. 26a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (u.p.d.o.f.) oraz art. 245 § 1 pkt 1 OP – poprzez ich niezastosowanie w stanie faktycznym, w którym powinny być zastosowane; - art.245 § 1 pkt 2 OP – poprzez jego zastosowanie, w stanie faktycznym, w którym nie powinien mieć zastosowania; - art. 210 § 1 pkt 5 OP – poprzez błędne określenie organu podatkowego, który wydał decyzję w sprawie, w której wznowiono postępowanie; - art. 120, art. 121 § 1 OP – poprzez naruszenie zasady działania organu podatkowego na podstawie przepisów prawa i działania w sposób budzący zaufanie. Uzasadnienie skargi odwołuje się do wyniku kontroli w zakresie podatku VAT za sierpień, wrzesień i październik 1999 r. z dnia 4 czerwca 2002 r. i decyzji Dyrektora IS z 30 sierpnia 2002 r. uchylającej decyzję Dyrektora UKS w podatku VAT za lipiec 1999 r. – z argumentacją podnoszoną w odwołaniu. Wskazuje na prowadzoną egzekucję należności wynikających z decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe. Skarżąca przytacza przepisy art. 26 i art. 26a ust. 1 u.p.d.o.f. – dotyczące ulgi inwestycyjnej, twierdząc, że uchylenie decyzji Inspektora UKS z 4 czerwca 2002 r., z której wynika zaległość podatkowa - miało istotny wpływ na ustalenie wskaźnika o którym mowa w art. 26a ust. 9 pkt 4 u.p.d.o.f. Dalej Skarżąca przytacza przepisy art. 243 § 1 i § 2 oraz art. 245 § 1 i § 2 OP – uzasadniając, że niezastosowanie przez organ art. 245 § 1 pkt 1 OP było błędne, ponieważ organ powinien wydać decyzję uchylająca w całości decyzję z 23 sierpnia 2002 r. Zgłosiła też zastrzeżenia (naruszenie art. 210 OP) do uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji Dyrektora IS z dnia 19 kwietnia 2016 r. oraz wskazanie w jej treści na decyzję ostateczną Naczelnika US z dnia 23 sierpnia 2002 r., podczas, gdy w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania decyzji Naczelnika US z 23 sierpnia 2002 r. (zgodnie z art. 13 § 1 pkt 1 OP) organami podatkowymi były – urzędy skarbowe. Pomyłka w określeniu organu I instancji stanowi w ocenie Skarżącego – naruszenie art. 210 § 1 pkt 5 i 6 oraz art. 120 i art. 121§ 1 OP. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia. Podkreślił organ, że postępowanie wznowieniowe nie zastępuje postępowania odwoławczego lub skargowego, a brak przesłanek z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej nie może być zastąpiony odmienną oceną dokonaną przez Sąd w postępowaniu dotyczącym innego aktu administracyjnego. Strona wnioskowała o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji ostatecznej, w stosunku do której Sąd nie wyrokował, bowiem nie została ona zaskarżona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w granicach u stawowych kompetencji – Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Strona skarżąca składając wniosek o wznowienie postępowania wskazała jako przesłankę swojego żądania przepis art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, warunkujący wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną od sytuacji, w której "decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji". Wznowienie postępowania stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w przepisach prawa. Ma to także związek z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania, mające charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, które w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszczają możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Stosownie do cytowanego przepisu art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie trzy przesłanki: 1) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, 2) decyzja ta lub orzeczenie sądu zostało następnie uchylone lub zmienione, 3) uchylenie lub zmiana orzeczenia mogły mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Brak pierwszego z warunków do zastosowania przesłanki wznowieniowej określonej w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji powoduje, że nie zaistnieją również dwa pozostałe warunki, w tym przepisie określone, co oznacza, że procedowanie na tej podstawie prawnej nie będzie możliwe. W sytuacji opisanej w art. 240 § 1 pkt 7 OP chodzi więc o sytuację, w której decyzja została oparta na "kompetentnym rozstrzygnięciu sądu lub innego organu; rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Uchylenie lub zmiana tej podstawy musi oczywiście wywrzeć odpowiedni wpływ na moc obowiązującej decyzji i doprowadzić do rozpatrzenia sprawy w nowych warunkach prawnych" (B. Adamiak i inni, Ordynacja podatkowa Komentarz 2005, Unimex str. 875). Mówiąc o "innej decyzji lub orzeczeniu" ustawodawca miał na myśli akt administracyjny lub sądowy, który stanowił szeroko rozumianą podstawę prawną, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej. Oznacza to, że bez tej innej decyzji lub orzeczenia sądu" nie byłoby podstaw do wydania decyzji podatkowej. Chodzi więc o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii, zawarte w decyzji administracyjnej lub orzeczeniu sądowym, wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie podatkowej w sytuacji, gdy albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja podatkowa, albo nie mogłaby być wydana decyzja określonej treści, bez stanu prawnego lub faktycznego ukształtowanego albo stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym lub sądowym innej, odrębnej sprawy (S. Babiarz i inni, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wyd. NexisLexis, Warszawa str. 618). Jak wynika z treści wniosku jak i skargi, skarżąca domaga się wznowienia postępowania w kwestii ostatecznej decyzji dotyczącej rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. wskazując, że u podstaw jej wydania leżały protokoły z kontroli z 4 czerwca 2002 r. w zakresie podatku VAT za sierpień, wrzesień i październik 1999 r., zaś decyzją z dnia 30 sierpnia 2002 r. organ odwoławczy uchylił decyzję I instancji z 4 czerwca 2002 r. określającą E. G. za lipiec 1999 r. z tytułu podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny i postępowanie w tym zakresie umorzono. Uzasadniając to ostatnie rozstrzygnięcie, organ wskazał, że nie znajduje ono oparcia w ówczesnym brzmieniu art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 8 stycznia 1993 r. Decyzja stała się ostateczną. Tryb wznowienia postępowania jest trybem szczególnym, uruchamianym w sytuacji zaistnienia przewidzianych w nim przesłanek i nie może zastępować drogi wzruszenia decyzji w toku kontroli instancyjnej. Ustawodawca w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej wymieniając inną decyzję lub orzeczenie sądu miał na uwadze akt administracyjny lub sądowy, który stanowił podstawę prawną, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej. Zdaniem Sądu, w świetle tego przepisu, nie stanowi szeroko rozumianej podstawy prawnej do wydania decyzji w podatku dochodowym od osób fizycznych decyzja w podatku VAT (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2003r. sygn. akt IIISA 1933/01, "Orzecznictwo Podatkowe – Przegląd", 2003, nr 5, str. 58). Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że większość z nich stanowi powtórzenie argumentacji podnoszonej w postępowaniu instancyjnym przed organami administracji. Podkreślić należy, że argumenty Skarżącej nie znajdują potwierdzenia w treści decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego w J. z 23 sierpnia 2002 r. (nr [...]), w której organ I instancji wskazał inną przesłankę zakwestionowania odliczenia od dochodu wydatków inwestycyjnych, niż utrzymuje to Skarżąca. W uzasadnieniu decyzji ostatecznej, na str. 9-10, w części odnoszącej się do prawa strony do skorzystania z ulgi inwestycyjnej, organ I instancji wskazał, że E. G. (obecnie K) nie nabyła prawa do odliczenia wydatków inwestycyjnych za 1999 r., bowiem decyzją z dnia 2 października 2000 r. Urząd Skarbowy w J. orzekł o Jej odpowiedzialności jako udziałowca Spółki z o.o. Agencji Windykacji "A..", za zobowiązania z tytułu zaległego podatku VAT w kwocie 127.576,89 zł (K-2-3 akt NUS), We wskazanej decyzji ostatecznej organ I instancji zakwestionował zatem prawo strony do skorzystania za 1999 r. z ulgi inwestycyjnej na podstawie art. 26a ust. 9 pkt 4 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 1999 r.) – mając na uwadze decyzję Urzędu Skarbowego w J. z 2 października 2000 r. (nr PDIII/I/1/2000) o odpowiedzialności Skarżącej jako udziałowca Spółki z o.o .Agencja Windykacji "A.." (decyzja w akta NUS K- 8-11). Natomiast wskazany przez stronę wynik kontroli i decyzja Dyrektora UKS w przedmiocie podatku VAT za lipiec 1999 r. uchylona przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z 30 sierpnia 2002 r. – dotyczyły E. G. (K) prowadzącej działalność gospodarczą jednoosobowo w firmie B. Zatem wskazane przez Stronę - wynik kontroli i decyzje nie zostały wymienione w uzasadnieniu ww. decyzji ostatecznej i nie stanowiły podstawy jej wydania. W tej sytuacji, zarzuty strony, jakoby ww. decyzja ostateczna została oparta na tym wyniku kontroli i decyzjach, są nietrafne, a okoliczność podana przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania z art. 240 § 1 pkt 7 OP w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Odnosząc się do zarzutu – niestosowania przez organ I instancji przepisu art. 26a u.p.d.o.f. i w konsekwencji – zlikwidowania ulgi inwestycyjnej w podatku dochodowym Skarżącej za 1999 r. – należy podkreślić, że przedmiotem skargi jest decyzja wydana w postępowaniu z wniosku Podatniczki o wznowienie postępowania podatkowego, zatem w postępowaniu nadzwyczajnym. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcie ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową w sytuacji, gdy postępowanie podatkowe przed organem było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową, określoną w ww. przepisie. Korzystanie z tego trybu ma jednak charakter wyjątkowy i winno znaleźć zastosowanie jedynie w szczególnych przypadkach, nie służy jednak załatwieniu sprawy podatkowej. Jego podstawowym celem nie jest orzekanie o obowiązkach i prawach strony, wynikających z podatkowego prawa materialnego (np. art. 26a u.p.d.o.f.), lecz zbadanie orzeczenia pod kątem zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 OP. W postępowaniu prowadzonym w tym trybie, na stronie jako wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania we wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej przesłanek, tj. wad szczególnej wagi, do wzruszenia decyzji ostatecznej. W sprawie objętej postępowaniem, we wniosku z 20 maja 2015 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego w J. z 23 sierpnia 2002 r. nr [...] E. K powołała się na przesłankę z art. 240 § 1 pkt 7 OP, jednakże argumenty strony w tym zakresie podnoszone we wniosku o wznowienie postępowania, powtórzone w odwołaniu a następnie w skardze – nie znajdują potwierdzenia w treści decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego z 23 sierpnia 2002 r., bowiem – jak opisano wyżej – przesłanką wydania decyzji ostatecznej, w której odmówiono Stronie prawa zastosowania ulgi inwestycyjnej, a tym samym zastosowania art. 26a u.p.d.o.f., były zaległości Podatniczki w podatku VAT jako udziałowca Spółki z o.o. Agencji Windykacji "A..", czyli inna okoliczność niż wykazana przez Stronę w postępowaniu (zaległości podatniczki w podatku VAT opisane w protokole kontroli z 4 czerwca 2002r.). Skoro – jak wykazano wyżej – w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 7 OP, w związku z tym, zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 245 § 1 pkt 1 i 2 OP – są bezpodstawne. W ocenie Sądu – nie znajdują też potwierdzenia zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia art. 120 i art. 121 OP. Przepisy te nakazują organom podatkowym działać na podstawie przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz kierując się zasadą prawdy obiektywnej. W toku postępowania podatkowego, zasada zaufania przejawia się w bezstronności podejmowanych rozstrzygnięć i dbałości o wyjaśnienie wszystkich aspektów sprawy, a więc dokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Odnosząc powyższe unormowania do przedmiotowej sprawy, Sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi w tym zakresie, bowiem zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wydano po wnikliwym zbadaniu argumentów strony oraz treści i okoliczności wydania decyzji ostatecznej, co zostało obszernie opisane w zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 210 § 4 OP. Nie ma też podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia art. 210 § 1 pkt 5 i 6 OP. Odnosząc się do zarzutu wadliwego wskazania w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego (z dnia 19.04. 2016) - Naczelnika US jako organu wydającego decyzję z 23 sierpnia 2002 r. - Sąd stwierdza, że ta oczywista omyłka nie ma wpływu na rozstrzygnięcie ani nie czyni wadliwym rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Podkreślić bowiem należy, że decyzja z dnia 23 sierpnia 2002 r. (znajdująca się w aktach administracyjnych) została wydana przez właściwy w owym czasie organ – tj. Urząd Skarbowy w J. (a nie Naczelnika US), bowiem do 1 września 2003 r. organem podatkowym I instancji był Urząd Skarbowy a nie Naczelnik US. Zatem wskazana w skardze omyła nie czyni rozstrzygnięcia wadliwym, istotnym jest bowiem, że decyzję faktycznie wydał organ właściwy. Z treści zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy bezspornie wynika, że decyzja ostateczna z 23 sierpnia 2002 r. w sprawie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. w wysokości 1.043.414,70 zł, zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę – została wydana przez Urząd Skarbowy w J. (poz. 2 akt NUS), czego Skarżąca nie kwestionuje. W utrzymanej w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.G. z 15 stycznia 2016 r. - wydanej po wznowieniu postępowania podatkowego, organ I instancji prawidłowo wskazał iż odmawia uchylenia decyzji ostatecznej z 23 sierpnia 2002 r. wydanej przez Urząd Skarbowy w J. (poz. 23 akt NUS). Zgodnie z art. 38 ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych z dnia 27 czerwca 2003 r. (Dz. U. Nr 137, poz. 1302) ilekroć w przepisach ustaw niezmienianych niniejszą ustawą mówi się o izbie skarbowej lub urzędzie skarbowym jako organie administracji rządowej, należy rozumieć przez ten organ odpowiednio dyrektora izby skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego. W ocenie Sądu, wskazanie w zaskarżonej decyzji, że decyzja ta została wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. nie jest istotnym błędem o skutkach mających wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie i nie narusza ww. przepisów Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę w całości.