I SA/Wr 682/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant referent Edyta Forysiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2016 I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] ustalającą J. P. (dalej; skarżący, strona, podatnik) oraz D. K. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2016r. w kwocie 79.795 zł z tytułu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Opodatkowaniem objęto : -budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 2000 zł, -budynki lub ich części pozostałe o powierzchni użytkowej 57,17 m², -budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 2952,55 m²; -grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 13.282,00 m². Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto stawki podatkowe określone w uchwale Rady Miejskiej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania – w którym podatnik zarzucił organowi opodatkowanie nieruchomości stawkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej - Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem organu posiadane grunty i budynki, którymi właścicielami są D. K. i J. P. w udziale odpowiednio 2/3 i 1/3, podlegają, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stosownie do art. 2 ust.1 pkt 1 i pkt 2, art. 2 ust. 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.- dalej u.p.o.l.). W związku z tym, że nieruchomość stanowi współwłasność dwóch podmiotów, to obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy. Organ odnosząc się do kwestii związania nieruchomości z działalnością gospodarczą wskazał, że punkt wyjścia do rozważań w niniejszej sprawie stanowi treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zawierający definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do powyższego uregulowania grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Co do zasady wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z trzema wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ustawodawca przyjął więc, że co do zasady wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, podlegające podatkowi od nieruchomości, są związane z działalnością gospodarczą, w tym również grunty, budynki i budowle niesłużące w rzeczywistości do prowadzenia działalności gospodarczej. Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że sporna nieruchomość zabudowana czteroma budynkami niemieszkalnymi, nie tylko jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej (hala i budynek biurowy, opony - wulkanizacja, płytki ceramiczne) ale i z uwagi na swoje cechy (budynki niemieszkalne - użytkowe takie jak: hala i budynek biurowy, budynek silosowni - opony - wulkanizacja, warsztat, kotłownia i magazyn oraz portiernia) może potencjalnie być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej (zajęta na tą działalność). Nieruchomość ta znajduje się w posiadaniu przedsiębiorców jest wykorzystywana przez D. K. do prowadzenia działalności gospodarczej. Cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaje prowadzonej przez przedsiębiorcę – D. K. działalności gospodarczej (według numerów PKD wymienionych w informacji z CEiDG z dnia 24.10.2014r.) – wskazują, że w/w grunt i budynki mogą być wykorzystana wprost na ten cel. Zdaniem organu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest okoliczność, że skarżący sam nie prowadzi działalności gospodarczej z uwagi na zawieszenie jej wykonywania, skoro działalność taką na spornej nieruchomości prowadzi D.K., który ujął ją w ewidencji środków trwałych. Brak jest przy tym jakichkolwiek dowodów, że w/w nieruchomość zabudowana budynkami niemieszkalnymi (użytkowymi) przeznaczona jest na realizację niegospodarczych osobistych celów życiowych skarżącego. Okoliczność ta nie wynika z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy tj.: opinii biegłego z dnia [...].07.2014r., pisma Starosty W. z dnia [...].04.2012r., wydruków z dnia [...].10.2015r. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), wyjaśnień skarżącego, z których wynika, że w nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza przez D. K.. Dowodów takich nie dostarczył również sam podatnik. Mimo zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, w CEiDG dalej figuruje zapis, że głównym miejscem wykonywania działalności gospodarczej przez skarżącego jest ulica [...] w W.. Organ odwoławczy zauważył, że w świetle aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość jest związana z przedsiębiorstwem któregokolwiek z podatników. Nie jest przy tym sporne, że nieruchomość ta znajduje się w posiadaniu przedsiębiorców co wynika z CEIDG, że obaj współwłaściciele są przedsiębiorcami. W przypadku D. K. wynika to z faktu, że podatnik wskazał nieruchomość jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, faktycznie prowadzi w tej nieruchomości działalność gospodarczą (co wynika z pisma WPWIK sp. z o.o. z dnia [...].08.2014r. i [...].05.2014r.), ujął w/w nieruchomość w ewidencji środków trwałych (przedstawiając tabelę amortyzacyjną środków trwałych), nie złożył odwołania od decyzji organu I instancji a więc zaakceptował ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji. Za prawidłowe organ uznał opodatkowanie ogrodzenia jak i budynku pozostałego o powierzchni 57m². Kolegium powołując definicję budowli wskazało, że ogrodzenie jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę tj. D. K. powoduje, że należy ją uznać za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak wynika z pisma D. K. z dnia [...].07.2014r. wraz z tabelami amortyzacyjnymi środka trwałego - nieruchomości W. ulica [...], ujął on w ewidencji środków trwałych budowle - ogrodzenie o wartości początkowej 2000 zł. W zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku pozostałego o powierzchni użytkowej 57,17 m², Kolegium wyjaśniło, że jak wynika z opinii biegłego powinien być wyłączony z opodatkowania budynku nr 552 (stacja olejowa) o powierzchni użytkowej 57,17 m² ze względu na nieodpowiedni (zły) stan techniczny, stwarzający zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Dlatego organ I instancji opodatkował go podatkiem od nieruchomości stawką określoną dla budynków pozostałych. W skardze skarżący wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucił naruszenie: -art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości skutkuje tym, że grunty, budynki lub budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy istotne jest ustalenie, czy osoba ta prowadzi działalność gospodarczą (od 2010 r. do [...] czerwca 2013 r. skarżący wykonywał działalność gospodarczą w innej (wynajmowanej) nieruchomości na terenie W. przy ul. [...], a od [...] czerwca 2015 r. został wykreślony z CEDiG); -uchwały Rady Miejskiej w W[...] nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2016 r. przez jej błędne zastosowanie i przyjęcie dla skarżącego będącego współwłaścicielem w niewydzielonej 1/3 części stawek maksymalnych dla budynków i gruntów tj. związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy w sprawie winny mieć zastosowanie stawki dla budynków i gruntów pozostałych; -art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. przez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz błędne przyjęcie, że 1/3 niewydzielonej części nieruchomości i gruntów skarżącego związane są z działalnością gospodarczą skarżącego w 2016 r. i podlegają najwyższymi stawkami podatkowymi. W uzasadnieniu skargi strona zarzuca, że organ powinien wyjaśnić, czy występuje on jako przedsiębiorca i czy opodatkowana nieruchomość jest związana z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Ponadto wskazał, że drugi współwłaściciel wynajął bez zgody skarżącego różnym podmiotom wszystkie pomieszczenia nadające się do zagospodarowania, a część nieruchomości przeznaczył na magazyny dla własnej działalności gospodarczej. Pozostałe pomieszczenia nie nadają się do zagospodarowania z uwagi na zły stan techniczny. Strona zarzuciła, że organ nie ustalił jakie pomieszczenia zajmował skarżący a jakie współwłaściciel i jakie pomieszczenia nie są zagospodarowywane z uwagi na zły stan techniczny. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie. Na rozprawie w dniu [...] lutego 2017 r. skarżący zakwestionował opinię rzeczoznawcy odnośnie stanu technicznego nieruchomości oraz złożył kserokopie postanowienia Sądu Rejonowego w W. Wydział I Cywilny z dnia [...]września 2016 r. o sygnaturze [...] na okoliczność, że nie jest już właścicielem 1/3 nieruchomości mieszczącej się przy ul. [...] w W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy możliwości opodatkowania podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu najwyższych stawek podatkowych gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej będących w posiadaniu dwóch współwłaścicieli w sytuacji, gdy jeden z nich prowadzi na tej nieruchomości działalność gospodarczą. Na wstępie należy wskazać na zmianę przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst .jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.), który stanowił podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Organ rozstrzygając sprawę powołał treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2016 r. Stosownie do powyższego uregulowania grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Przepis ten został zmieniony przez art. 9 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015, poz.1045) z dniem 1 stycznia 2016 r. Zgodnie z powołanym wyżej art. 9 w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849, z późn. zm.) wprowadzono zmianę w art. 1a ust. 1 pkt 3. Obecnie przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który zawiera definicje legalne, brzmi: użyte w ustawie określenia oznaczają grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie z art. 2a do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Z dniem 1 stycznia 2016 r. z przepisów o podatku od nieruchomości usunięto pojęcie względów technicznych, które pozwalało na zastosowanie niższej stawki podatku od nieruchomości wobec gruntów i budynków oraz na brak opodatkowania budowli, które nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. Zostało ono zastąpione wymogiem, aby wobec obiektów budowlanych wydana została ostateczna decyzja o rozbiórce obiektu poprzez organ nadzoru budowlanego lub górniczego. Zmiana ta spowodowała bardzo istotne zawężenie możliwości obniżenia stawki podatku od nieruchomości ze względów technicznych. W uzasadnieniu do ustawy zmieniającej ustawodawca wskazał, że celem nowelizacji było doprecyzowanie pojęcia "względy techniczne", w ten sposób, aby miało ono zastosowanie jedynie wobec budynków i budowli lub ich części, wobec których została wydana ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego lub organu nadzoru górniczego. Ustawodawca wskazał również, że doprecyzowanie pojęcia zawsze wiąże się z ograniczeniem jego zakresu, co prowadzi do zawężenia stosowania danego przepisu w porównaniu do poprzedniego stanu prawnego. Decyzje nakazujące rozbiórkę obiektu wydane przed wejściem w życie omawianych zmian (1 stycznia 2016 r.) upoważniają do obniżenia stawki podatku ze względu na brak związku tego obiektu z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jedną z decyzji, która od 1 stycznia 2016 r. powoduje brak związku obiektu budowlanego z prowadzeniem działalności gospodarczej będzie decyzja wydana na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane – dalej pr. bud. Zgodnie z art. 67 pr. bud. jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Organem właściwym do wydania decyzji na podstawie art. 67 ust. 1 pr. bud. jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, natomiast decyzja dotycząca obiektów objętych ochroną konserwatorską jest wydawana przez wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego. Decyzja organu nadzoru nie tylko stwierdza zatem okoliczności powodujące brak możliwości remontu, odbudowy lub wykończenia obiektu budowlanego, ale również nakłada obowiązek rozbiórki takiego obiektu w określonym czasie. Zatem, w przeciwieństwie do stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2015 r., możliwość obniżenia stawki podatku będzie, co do zasady, jedynie stanem przejściowym. Obiekt budowlany przestaje być związany z prowadzeniem działalności gospodarczej po uprawomocnieniu się decyzji organu nadzoru, czyli po upływie terminów na wniesienie odwołania. Zastąpienie względów technicznych wymogiem posiadania decyzji o rozbiórce wydanej przez odpowiedni organ nadzoru istotnie zawęża możliwość stosowania tego przepisu w porównaniu do stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2015 r. (Kupień Łukasz, Grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - konsekwencje likwidacji pojęcia względów technicznych, publ. Komentarz praktyczny LEX). Organ wskazując jako punkt wyjścia przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. powołał jego nieobowiązujące brzmienie, które odwoływało się do względów technicznych, zamiast rozpatrzeć sprawę przy zastosowaniu obowiązującego powołanego wyżej przepisu prawa. Mając na uwadze, że w obecnym brzmieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczych nie zalicza się takich budynków i budowli lub ich części w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ winien poczynić ustalenia czy w stosunku do posiadanej przez skarżącego części nieruchomości taka decyzja została wydana, zważywszy, że skarżący wskazuje, że część nieruchomości z uwagi na zły stan techniczny nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Przepis ten zawiera zasadę praworządności, która jest podstawową zasadą państwa prawnego, zapisaną w art. 7 Konstytucji RP. Oznacza ona, że właściwy w sprawie organ musi rozpoznać sprawę co do istoty, na podstawie obowiązującego prawa mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym (por. wyrok NSA z dnia 7 września 1994 r., sygn. akt III SA 1111/93, ONSA 1995, nr 3, poz. 120). Organ administracji publicznej powinien więc przestrzegać w tym zakresie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego, tj. rozstrzygać "na podstawie i w granicach prawa". Należy jednak pamiętać, że art. 120 O.p. otwiera rozdział zawierający katalog zasad ogólnych postępowania podatkowego. Zasady ogólne to najważniejsze reguły, które z jednej strony przesądzają o modelu postępowania, z drugiej stanowią wytyczne działania dla organów podatkowych (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyńki, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 408). Nie wprowadzają nowych, samoistnych instytucji, lecz są normami, które mają być realizowane przez istniejące instytucje. Dzięki temu "wyjęciu przed nawias" wszystkie instytucje zawarte w Ordynacji podatkowej mogą być traktowane jako konkretyzacja zasad ogólnych (por. B. Adamiak [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz 2003, praca zbiorowa, Wrocław 2003, s. 431-432). W sprawie niniejszej warto wskazać, że na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, ustalić fakty konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą sądu pierwszej instancji jest kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 u.p.p.s.a. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w tym art. 120 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy odnosząc się do kwestii opodatkowania nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą nie ustalił, czy została wydana decyzja o której mowa w art. 1a ust 2a u.p.o.l. Za nietrafny należy natomiast uznać zarzut skargi dotyczący nieuwzględnienia faktu, że skarżący nie jest przedsiębiorcą tylko drugi współwłaściciel. Należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w razie posiadania przez kilka podmiotów, z których jeden tylko jest przedsiębiorcą, cały przedmiot opodatkowania objęty współposiadaniem jest w sensie prawnym związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 28.10.2004 r. (I SA/Ol 317/04), w przypadku gdy grunty, budynki i budowle stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej osób, na których ciąży solidarnie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, a jedna z nich jest przedsiębiorcą, to wszyscy współwłaściciele zobowiązani są do zapłaty podatku obciążającego daną nieruchomość według stawek przewidzianych dla gruntów, budynków I budowli związanych z działalnością gospodarczą. Z istoty współwłasności wynika bowiem, iż każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. (art.206 ustawy Kodeks cywilny). W wyroku NSA z 19.01.2010 r. (II FSK 1330/08) uznał, że już "sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, ze budynek, budowla lub grunt są związane z działalnością gospodarczą, bez względu na to, czy w danym momencie są do tej działalności wykorzystywane". Mając na uwadze powyższe, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest to, że skarżący jako współwłaściciel nieruchomości opodatkowanej w zaskarżonej decyzji, nie prowadzi na tej nieruchomości działalności gospodarczej, skoro: działalność gospodarczą prowadzi na tej nieruchomości D. K., nieruchomość ta bądź jej część z uwagi na swoje cechy i przeznaczenie oraz rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorców (współwłaścicieli) działalności gospodarczej może być potencjalnie wykorzystywana do prowadzenia działalności przez obydwu przedsiębiorców, nieruchomość taka nie jest wykorzystywana do prywatnych (osobistych) celów, nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przez współwłaścicieli. Dodatkowo należy wskazać, że ponownie rozpoznając sprawę organ w rozliczeniu za 2016 r. powinien uwzględnić okoliczność, że skarżący nie jest już właścicielem 1/3 nieruchomości mieszczącej się przy ul. [...] w W. (postanowienie Sądu Rejonowego w W. Wydział I Cywilny z dnia [...] września 2016 r. o sygnaturze [...], które jest prawomocne z dniem 30 września 2016 r.- k.116 akt sądowych), w którym Sąd postanowił przysądzić na rzecz nabywcy licytacyjnego M. A., udział 1/3 w prawie użytkowania wieczystego działki gruntu nr [...] położonej w W., przy ul. [...] oraz w prawie własności posadowionych na tej działce budynków. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 4 u.p.o.l. obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (ust.5). Rozpoznając ponownie sprawę organ podatkowy powinien uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 ww. ustawy. Przy czym Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego, bowiem skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w kwocie przewyższającej 100 zł.