I SA/Wr 700/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant: Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r. oddala skargę. Przedmiotem postępowania jest skarga P. O. (dalej: skarżący/strona) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia skarżącemu podatku od nieruchomości i podatku rolnego na 2009 r. Decyzją z dnia 6 kwietnia 2012 r., nr [...] Prezydent Miasta W. ustalił skarżącemu wymiar podatku rolnego i podatku od nieruchomości na 2009 r., w łącznej kwocie 4.658 zł. Organ pierwszej instancji podał, że objął opodatkowaniem wchodzące w skład działki [...] w W. : 1) w zakresie podatku od nieruchomości: a) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 6.125 m² 2) w zakresie podatku rolnego grunty orne klasy: a) IV a o powierzchni 3,6053 ha; b) VI b o powierzchni 1,971 ha; c) V o powierzchni 3,3182 ha; d) VI o powierzchni 1,3060 ha; oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych o powierzchni 0,066 ha (za okres od stycznia do maja) a także łąki i pastwiska klasy IV i V o powierzchni odpowiednio 0,6895 i 0,397 ha. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 9 lipca 2012 r., nr [...] uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, nakazało Prezydentowi Miasta W. uzupełnienie materiału dowodowego sprawy o wypis z ewidencji gruntów i budynków gruntów wchodzących w skład spornej działki. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego, decyzją z dnia 28 września 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta W. ustalił skarżącemu podatek rolny oraz podatek od nieruchomości w łącznej kwocie 4.658 zł, przyjmując do opodatkowania podatkiem od nieruchomości dodatkowo grunty zadrzewione i zakrzewione o powierzchni 660 m². Odwołanie skarżącego od powyższej decyzji spowodowało, że organ pierwszej instancji uchylił poprzednie rozstrzygnięcie na podstawie na podstawie art. 226 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej jako O.p.) i ustalił skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężnie za 2009 r. w kwocie 2.392 zł. W uzasadnieniu organ podatkowy pierwszej instancji podał, że uwzględnił argumentację skarżącego dotyczącą tego, że grunt o powierzchni 6.125 m 2, oznaczony jako droga (dr), nie znajdował się w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz osoby fizycznej. Tak jak przy poprzedniej decyzji, organ podatkowy zastosował przy wymiarze podatku od nieruchomości stawki podatkowe określone uchwałą Rady Miejskiej w W. z dnia 26 listopada 2008 r., nr XXXII/283/08 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości; natomiast podatek rolny został obliczony poprzez zastosowanie stawek podatkowych wynikających z Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 października 2008 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2008 r. (M.P. nr 81, poz. 717). Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący wniósł kolejne odwołanie. Decyzją z dnia 20 lutego 2013 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że wobec nie kwestionowania przez skarżącego opodatkowania posiadanych przez niego gruntów podatkiem rolnym, uznaje tę kwestię za bezsporną. Natomiast co do opodatkowania podatkiem od nieruchomości części działki [...] w W. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zauważyło, że skarżący sprzeciwia się jedynie opodatkowania tym podatkiem tej części działki o powierzchni o powierzchni 6.125 m 2, która została w całości sklasyfikowana jako droga (dr). Zdaniem skarżącego nie powinna ona podlegać podatkowi od nieruchomości, jest bowiem budowlą a ponadto została zajęta pod komunikację wewnętrzną gospodarstw rolnych. Odnosząc się do tych twierdzeń skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przytoczyło treść art. 1a ust. 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej jako u.p.o.l.) oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm., dalej jako: u.p.g.k.) a także powołało się na § 67 i 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454, dalej jako: rozporządzenie o ewidencji). Na podstawie wskazanych przepisów organ odwoławczy stwierdził, że katalog gruntów, które mogą być zaliczone do użytków rolnych jest katalogiem zamkniętym, zaś o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości bądź podatkiem rolnym decyduje jego sklasyfikowanie w ewidencji gruntów i budynków. Jak dalej wskazał organ odwoławczy, grunty oznaczone jako droga (dr) nie są zaliczane do użytków rolnych w myśl § 68 rozporządzenia o ewidencji, nie podlegają zatem podatkowi rolnemu. Podkreślił przy tym, że zgodnie z dominującym kierunkiem w orzecznictwie sądów administracyjnych, organ podatkowy nie jest uprawniony na gruncie podatku rolnego i podatku od nieruchomości do samodzielnego dokonywania ustaleń co do przedmiotu opodatkowania wbrew ujawnionym wpisom do ewidencji gruntów i budynków. Zwłaszcza, że dane zawarte w tej ewidencji mają walor i moc dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 194 O.p. i korzystają z domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą dokonanego wpisu. Zdaniem organu odwoławczego podatnik kwestionujący prawidłowość danych ujętych w ewidencji powinien wszcząć postępowanie przed odpowiednim starostą o ich zmianę. W konsekwencji skoro sporny grunt jest oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jak droga (dr), to grunt ten nie może podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym, nie jest bowiem użytkiem rolnym. Zgodnie bowiem z § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a) w zw. z § 67 pkt 3 rozporządzenia o ewidencji zaliczany jest do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. To zaś oznacza, że jako nie wymieniony w § 68 ust. 1 rozporządzenia o ewidencji a jednocześnie zaliczony do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. Nr [...] Starosta W. stwierdzając, że droga wykazana na działce nr 68/5 mogłaby zostać wliczona do użytku gruntowego grunty orne (R), sklasyfikowanego jako klasa IVb i VB", zastosował tryb przypuszczający. Jednak z wypisu ewidencji gruntów i budynków wynika, że organ ewidencyjny takiej zmiany nie wprowadził. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zgodziło się ze skarżącym, że grunt sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako droga (dr) jest budowlą. Wskazało bowiem, że ewidencja gruntów i budynków, co wprost wynika z literalnego brzmienia art. 21 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 pkt 1-3 u.p.g.k., nie zawiera wpisów dotyczących budowli. Również treść rozporządzenia a zwłaszcza jego z § 10 ust. 1 i ust. 2 oraz § 11 ust. 1 nie daje również podstaw do formułowania takiej tezy. Końcowo organ odwoławczy wskazał, ze organ pierwszej instancji objął podatkiem od nieruchomości grunt a nie budowlę. Są to dwa odrębne od siebie przedmioty opodatkowania. Jego zdaniem, z akt spray nie wynika aby na spornym gruncie zlokalizowana była budowla drogi. Zapisu takiego nie ma ani w protokole z oględzin z dnia 17 listopada 2011 r., ani w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, w której skarżący nie zadeklarował do opodatkowania żadnej budowli. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego a to przepisu art. 2 u.p.o.l. poprzez jego błędne zastosowanie w stosunku do gruntu o powierzchni 6125 m 2 sklasyfikowanego jako dr - drogi, nie będącego gruntem zajętym pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych a znajdującym się na działce nr [...], w sytuacji gdy: - grunty te nie zostały zajęte pod pasy drogowe dróg wewnętrznych oraz zlokalizowane w nich budowle, w tym drogi z uwagi na fakt, iż brak na tym gruncie pasów drogowych, budowli i dróg; - grunty te nie są związane z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą zgodnie § 68 ust. 6 rozporządzenia o ewidencji w zw. z ust. 3 pkt 7 lit. a zd. 3 załącznika nr 6 do tego rozporządzenia, grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia - grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. W uzasadnieniu wskazał, że podatkowi od nieruchomości podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg wewnętrznych oraz zlokalizowane w nich budowle, w tym drogi (art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.). Powołując się na art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej jako u.d.p.) w zakresie definicji pasu drogowego i drogi uznał, że sporny grunt o powierzchni 6.125 m 2 objęty podatkiem od nieruchomości nie jest ani związany z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, ani też nie został zajęty pod pasy drogowe dróg wewnętrznych oraz zlokalizowanych w nich budowli, w tym dróg. Wobec powyższego grunt ten nie powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości nawet jeżeli na mapach geodezyjnych polne drogi są oznaczane symbolem "dr" odnoszącym się do użytku gruntowego o nazwie "drogi" (§ 68 ust. 3 pkt. 7 lit. a rozporządzenia o ewidencji). Jak dalej wywodził, pomimo tego, że w myśl rozporządzenia o ewidencji do użytku "dr" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, to zgodnie § 68 ust. 6 rozporządzenia o ewidencji w zw. z ust. 3 pkt 7 lit. a zd. 3 załącznika nr 6 do tego rozporządzenia grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu tego rozporządzenia; grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Zaliczając zaś grunty te do przyległego do nich użytku gruntowego i biorąc pod uwagę ustawową definicję gospodarstwa rolnego zawartą w art. 55 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) uznać należy, zdaniem skarżącego, że wszystkie tak zwane drogi polne są w istocie gruntami zajętymi pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych a tym samym w celach rozliczeniowych winny być traktowane jako fragment nieruchomości do której bezpośrednio przylegają. Tym samym drogi polne powinny być zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na mocy art. 2 ust. 2 u.o.p.l. i opodatkowane podatkiem rolnym, czemu nie stoi na przeszkodzie ich oznaczenie w ewidencji gruntów jako "dr". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga - wbrew twierdzeniom w niej zawartym - nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy charakteru gruntu stanowiącego w niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania. Skarżący uważa, że grunt ten pomimo, że w ewidencji gruntów oznaczony jest jako droga jest gruntem zajętym pod wewnętrzną komunikację gospodarstwa rolnego i powinien zostać wliczony do przyległego do niego użytku gruntowego i opodatkowany podatkiem rolnym. Natomiast w ocenie organów zgodnie z aktualnym wpisem w ewidencji gruntów i budynków sporny grunt o powierzchni 6.125 m2 oznaczony jest jako dr (droga), nie jest zaliczony do użytków rolnych, nie podlega zatem podatkowi rolnemu tylko podatkowi od nieruchomości. Należy tutaj zauważyć, iż zgodnie z art. 21 powołanej ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, stąd też organy ustalające wysokość zobowiązań w nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok WSA z dnia 27 stycznia 2010 r. I SA/Lu 684/09, z dnia 21 stycznia 2010 r. III SA/Po363/09, z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Zauważyć także należy, że przepis art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych także odsyła do ewidencji gruntów i budynków. Słusznie zatem stwierdziło Kolegium, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący zarówno co do wielkości gruntów danego podatnika jak i sposobu ich klasyfikacji. Dodać należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kolegium stwierdziło, że kwestie dotyczące nieprawidłowej klasyfikacji mogą być rozpatrzone w odrębnych postępowaniach, natomiast nie mogą być przedmiotem postępowania, w którym ustalany jest wymiar podatku. Stanowisko to należy podzielić. Bezsporne w sprawie jest, że przedmiotowy grunt jest oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako droga (dr), co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wypis z ewidencji gruntów i budynków. Grunt ten nie może zatem podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym, gdyż nie jest użytkiem rolnym. Zgodnie bowiem z § 68 pkt 1 rozporządzenia o ewidencji użytki rolne dzielą się na: 1) grunty orne, oznaczone symbolem - R, 2) sady, oznaczone symbolem złożonym z litery "S" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym założony został sad, np. S-R, S-Ł, S-Ps, 3) łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł, 4) pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps, 5) grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B-R, B-Ł, B-Ps, 6) grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr, 7) rowy, oznaczone symbolem - W. Grunt sklasyfikowany jako droga (dr), zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a) w związku z § 67 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r.w sprawie ewidencji gruntów i budynków zaliczany jest do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. Okoliczność ta powoduje, że grunt oznaczony jako droga (dr) jako nie wymieniony w § 68 ust. 1 rozporządzenia o ewidencji, a jednocześnie zaliczony do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty. Z kolei ust. 2 art. 2 u.p.o.l wskazuje, co nie podlega temu podatkowi. Podatkowi od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z przepisem tym koresponduje przepis art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), który wskazuje zakres przedmiotowy tego podatku. Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z powyższych przepisów wynika, że o opodatkowaniu gruntu podatkiem od nieruchomości bądź podatkiem rolnym decyduje sposób jego sklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków, przy czym zasadnicze znaczenie ma uznanie gruntu za użytek rolny. Oznaczenie gruntu jako droga (dr) powoduje zatem, że grunt ten podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Za nietrafne należy uznać zarzuty strony dotyczące zaliczenia spornych gruntów do przyległego do niego użytku gruntowego. Nie mógł przy tym wpłynąć na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji fakt, że w aktach sprawy znajduje się pismo Starosty W. ego z dnia 13 grudnia 2011 r. z wyjaśnieniem, że "grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia i grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego, a zatem w świetle powyższego wyjaśnienia użytek droga wykazany na działce nr [...] mógłby zostać wliczony do użytku gruntowego grunty orne (R), sklasyfikowanego jako klasa IVb i V." Wypis z ewidencji gruntów i budynków wskazuje bowiem na to, że organ ewidencyjny takiej zmiany nie wprowadził, jako że w ewidencji tej grunt ten nadal figuruje jako droga (dr). Należy w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z załącznikiem Nr 6 ust. 3 pkt 7 lit. a) rozporządzenia o ewidencji, który wskazuje co zalicza się do użytku gruntowego o nazwie "drogi", grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Dopiero jednak zaklasyfikowanie spornego gruntu do gruntów ornych (R) i uwidocznienie go w ewidencji gruntów i budynków, będzie uprawniało organy podatkowe do uwzględnienia takiej klasyfikacji przy wymiarze podatku. Zgodzić się zarazem należy ze stanowiskiem organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych ujętych w ewidencji powinien wszcząć postępowanie przed odpowiednim starostą o ich zmianę. Nie można zgodzić się zatem z zarzutem skargi, że organ podatkowy powinien pominąć dane z ewidencji gruntów i budynków i przyjąć, że sporny grunt jest gruntem rolnym i tym samym opodatkować go podatkiem rolnym. Tym samym za bezzasadny należy uznać także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 2 u.p.o.l. Sąd podkreśla, iż kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - co, do których nie zgadza się podatnik - należy do podatnika. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, iż to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. (vide wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01, w: System Informacji Prawnej LEX Nr 77806). Prawidłowo więc organy oparły swoje rozstrzygnięcie na treści ewidencji gruntów, podatnik zaś nie wykazał aby toczyło się jakiekolwiek postępowanie w sprawie zmiany tej ewidencji. Nie dopatrując się zatem w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa materialnego lub procesowego w stopniu, jaki w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligowałby Sąd do jej uchylenia, Sąd skargę oddalił przy zastosowaniu art. 151 tej ustawy.