I SA/Wr 716/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi K. P. na zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lwówku Śląskim z dnia 18 września 2025 r. nr 0213-SER.7113.3.2025 w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 30 września 2025 r. K. P. (dalej jako: Skarżąca) wniosła skargę na zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lwówku Śląskim (dalej jako: NUS, organ) z 18 września 2025 r. nr 0213-SER.7113.3.2025 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania pisma Strony z 25 sierpnia 2025 r., które zostało zakwalifikowane przez NUS, jako zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Powyższe zawiadomienie zostało wydane przez NUS w formie postanowienia, które zawierało także pouczenie o prawie, sposobie i terminie wniesienia na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W odpowiedzi na skargę z 21 października 2025 r. NUS wniósł o odrzucenie skargi, nie wyjaśniając jednak podstaw tego wniosku oraz ewentualnie o oddalenie skargi. W toku postępowania sądowego Skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Pismem z 24 lutego 2026 r. pełnomocnik strony z urzędu, w uzupełnieniu złożonej skargi przedstawił dalszą argumentację dotyczącą zgodności z prawem zaskarżonego w sprawie postanowienia NUS z 18 września 2025 r. wskazując, że narusza ono przepisy postępowania w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Podniósł m.in., że po stwierdzeniu braków formalnych zarzutu złożonego przez Skarżącą, do uzupełnienia tych braków wezwał nie organ egzekucyjny, a wierzyciel. Zdaniem pełnomocnika z oznaczeń pism kierowanych do Skarżącej wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, jak i postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpoznania wydał Referat Rachunkowości i Spraw Wierzycielskich NUS, nie zaś Referat Egzekucji Administracyjnej NUS, zatem niewłaściwy podmiot (wierzyciel zamiast organu egzekucyjnego). Podniósł także, że postępowanie NUS było niekonsekwentne, gdyż z jednej strony stwierdził niejasność intencji Skarżącej w złożeniu podania, z drugiej zakwalifikował je jako zarzut nieistnienia obowiązku, wzywając do uzupełnienia braków formalnych. Pełnomocnik zakwestionował dalej zasadność wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz prawidłowość i skuteczność doręczenia upomnienia z 26 czerwca 2025 r. W piśmie z dnia 24 lutego 2026 r. nie odniósł się jednak do wniosku o odrzucenie skargi, zawartego w treści odpowiedzi na skargę z 21 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143) – dalej jako: "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. W tym celu omówienia wymagają przepisy prawa regulujące właściwość działania sądów administracyjnych. Stosownie do art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto, w myśl art. 4 p.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi tj. zawiadomienie o pozostawieniu podania bez rozpoznania, nie mieści się w żadnej z wymienionych wyżej kategorii aktów lub czynności podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych. Zakres skargi wyznaczają przepisy art. 3 p.p.s.a. Koniecznym staje się zatem wyjaśnienie, że przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lwówku Śląskim o pozostawieniu podania bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie na wezwanie NUS wymogów tego podania, zakwalifikowanego jako zarzut, wynikających z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. nie określenie dowodów uzasadniających żądanie). Zawiadomienie to przybrało błędnie formę postanowienia, o czym poniżej. Zaskarżone zawiadomienie zostało wydane na podstawie art. 64 § 2 i art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej jako: "k.p.a." i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z kolei zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 132 ze zm.) dalej jako: "u.p.e.a." jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej: 1) do czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie niniejszej ustawy, 2) w postępowaniu egzekucyjnym - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie następuje ani w drodze decyzji, ani postanowienia. Jest bowiem czynnością materialno-techniczną, o której podjęciu należy powiadomić pismem wnoszącego podanie. Pozostawienie podania bez rozpoznania jest czynnością procesową organu administracji polegającą na stwierdzeniu, że podanie zawiera wadę, która nie została usunięta (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2020 r., sygn. II OSK 1889/20; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 lipca 2024 r., sygn. II SA/Łd 533/24 -– dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Powyższe rozważania prowadzą do jednoznacznego stwierdzenia, że czynność materialno-techniczna NUS z dnia 18 września 2025 r. błędnie przybrała formę postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lwówku Śląskim z dnia 18 września 2025 r. nr 0213-SER.7113.3.2025, stanowiąc de facto zawiadomienie informujące Skarżącą o pozostawieniu jej podania z 25 sierpnia 2025 r. bez rozpoznania. Konkludując stwierdzić należy, że merytoryczne rozpoznanie skargi na zawiadomienie informujące o pozostawieniu podania bez rozpoznania nie jest możliwe. W świetle przepisów p.p.s.a. w stosunku do takiego rodzaju pisma ustawodawca nie przewidział możliwości jego zaskarżenia do sądu administracyjnego, wbrew pouczeniu zamieszczonemu w końcowej części zawiadomienia z 18 września 20215 r. Zawiadomienie to nie należy do wskazanych wyżej kategorii aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, które podlegają kontroli sądów administracyjnych. Zatem skarga na zawiadomienie NUS z 18 września 2025 r. jest niedopuszczalna. Odnosząc się na marginesie do skargi oraz treści pisma pełnomocnika Skarżącej z urzędu, że działania organu pozostawały w sprzeczności z prawem Sąd wyjaśnia, że ewentualna prawidłowość pozostawienia podania bez rozpoznania może być zakwestionowana przez Skarżącą w ramach skargi na bezczynność NUS po uprzednim wniesieniu przez nią ponaglenia do właściwego organu. Wobec stwierdzenia niedopuszczalności skargi Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzekł jak w postanowieniu.