I SA/Wr 717/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia NSA - Lidia Błystak, Sędzia WSA - Zbigniew Łoboda, Protokolant: Katarzyna Trzęsicka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. G. i A. Ga. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi A. G. (dalej: Skarżący) i A. G. (dalej: Skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...], którą organ ten, na podstawie art. 207, art. 233 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz. U. z 2005 r., nr 8 poz. 60 ze zm. – dalej powoływana jako Ordynacja podatkowa) oraz art. 14 ust. 1 pkt 1), art. 22 ust. 1, art. 26, art. 27, art. 27b oraz art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 361 – dalej powoływana jako ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]r. nr [...]określającą Skarżącym wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 51.085,- zł. Po wszczęciu wobec Skarżących postępowania kontrolnego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej dokonał szczegółowej analizy porównawczej danych zawartych w fakturach sprzedaży samochodów, wystawionych przez firmę Skarżącej - A. G. "A", zeznań przesłuchanych w charakterze świadków nabywców samochodów, dokumentów przedstawionych przez świadków oraz treści ogłoszeń zamieszczonych przez stronę w wydawnictwie AUTOGIEŁDA. W wyniku tych czynności stwierdził, że w przypadku 15 transakcji sprzedaży samochodów dokonanych w 2007 r., ceny samochodów wykazane na wystawionych przez Skarżącą fakturach były niższe od cen wynikających z zeznań nabywców samochodów, z przedłożonych przez nabywców dodatkowych dokumentów dotyczących transakcji, a także cen oferowanych w ogłoszeniach. Wartość przychodu obliczona w oparciu o rzeczywiste kwoty należności, ustalone przez organ I instancji, wyniosła 697.264,35 zł i była wyższa od wykazanej przez stronę w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz zeznaniu PIT-36 o kwotę 168.694,39 zł, - w wyniku czego organ stwierdził, że doszło do naruszenia art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Badanie zapisów w podatkowej księdze w zakresie kosztów nie wykazało nieprawidłowości. Ponadto organ stwierdził, że strona dokonując wyceny majątku w spisie natury na dzień 31 grudnia 2006 r. nie uwzględniła w wartości nabycia samochodów zapłaconego podatku akcyzowego w kwocie 714 zł. Działając na mocy art. 193 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej oraz przepisu § 11 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. nr 152, poz. 1475 ze zm. – dalej powoływane jako rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r.), uznając, iż prowadzona przez stronę księga podatkowa jest nierzetelna w zakresie wykazanych w niej przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej a jednocześnie stwierdzając, że wynikające z niej dane, uzupełnione zebranymi w toku postępowania dowodami, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, organ I instancji, na podstawie art. 23 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania – co znalazło wyraz we wskazanej na wstępie decyzji organu I instancji z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał organ, że w toku wszczętego postanowieniem Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...]postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, polegające na wystawianiu przez firmę Skarżącej w latach 2006 – 2007 nierzetelnych faktur VAT na sprzedaż samochodów, przesłuchano świadków - nabywców samochodów, a protokoły z tych przesłuchań włączono postanowieniem z dnia [...]r. do akt postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Skarżącej przez organ I instancji. Do postępowania włączono także kserokopie dokumentów przedstawionych przez świadków, wraz z fakturami sprzedaży samochodów, wystawionymi przez firmę Skarżącej oraz ogłoszeniami o sprzedaży samochodów zamieszczonymi w AUTOGIEŁDZIE. Powyższy sposób pozyskania dowodów, w opinii organu odwoławczego, odpowiada przepisom art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej, gdyż ustawodawca odstąpił od zasady bezpośredniego przeprowadzania dowodów na korzyść prawdy obiektywnej, na co wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne, m. in. wyrok NSA z dnia 29 września 2009 r. (sygn. akt I FSK 1916/07) oraz z dnia 25 stycznia 2011 r. (sygn. akt II FSK 1719/09). Prowadzenia dowodów bez udziału strony nie można utożsamiać z pozbawieniem strony udziału w sprawie, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Istotne jest, że strona miała możliwość zapoznania się i wypowiedzenia odnośnie przeprowadzonych dowodów. W sprawie strona zapoznała się z treścią protokołów przesłuchań świadków - nabywców samochodów, co przyznała w odwołaniu, co potwierdza także treść odwołania strony i wniosek o konfrontację zeznań świadków ze stroną złożony w sprawie postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 i 2007 r. oraz wypełniania obowiązków wynikających z ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (tekst jednolity w Dz. U. z 2010 r. nr 46 poz. 276 ze zm. – dalej powoływana jako ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu). Natomiast w toku postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa w rocznym zeznaniu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2006 i 2007 organ I instancji wydał postanowienie w trybie art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity w Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 214 ze zm. – dalej powoływana jako ustawa o kontroli skarbowej). Podkreślił organ, że podnoszone przez stronę zarzuty naruszenia art. 190 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej odnoszą się do przesłuchania świadków w toku postępowania podatkowego, a nie w sprawie o przestępstwo skarbowe. Wskazał, iż w toku postępowania w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania strona nie złożyła wniosku o konfrontację zeznań przesłuchanych świadków. Podniósł organ, iż w toku tego postępowania organ podjął próbę przesłuchania strony, jednakże oboje małżonkowie skorzystali z prawa odmowy zeznań. W toku dodatkowego postępowania organ I instancji przesłuchał kilku świadków, przy którym to przesłuchaniu uczestniczył Skarżący. Skarżący nie złożyli żadnych wyjaśnień w związku z przesłuchaniem tych świadków, ani też po zapoznaniu się z protokołami przesłuchań świadków w postępowaniu karnoskarbowym. Omawiając przepisy regulujące prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, wskazał następnie organ odwoławczy, że spośród wszystkich zaewidencjonowanych w 2007 r. transakcji sprzedaży samochodów, z przesłuchani nabywcy w 15 przypadkach potwierdzili fakt, że wykazane na fakturach kwoty są niższe od faktycznie zapłaconych. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy pozwolił organowi I instancji ustalić wysokość podstawy opodatkowania w oparciu o przepis art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej. Wskazał organ, że ceny nabycia samochodów ustalono w oparciu o posiadane przez stronę dowody źródłowe, a zebrany materiał dowodowy pozwolił na wyliczenie dochodu osiągniętego ze sprzedaży samochodów bez konieczności ustalania marż stosowanych przez stronę. W skardze od powyższej decyzji Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej wydanie z naruszeniem: 1/ art. 123 § 1 w zw. z art. 190 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym ze stadiów postępowania, a to wskutek dokonania ustaleń w oparciu o zeznania świadków z innego postępowania, w którym strona nie brała udziału; 2/ art. 187 i art. 188 w zw. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej przez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, które miały służyć wszechstronnemu i kompletnemu wyjaśnieniu sprawy; 3/ art. 34 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej przez błędną jego wykładnię i naruszenie prawa strony do czynnego udziału w sprawie. Podnieśli skarżący, że ustalenia będące podstawą zaskarżonej decyzji były wielokrotnie przez nich kwestionowane, zarówno w toku postępowania, jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zarzucili, że włączenie kserokopii materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnoskarbowym nie może zastąpić postępowania dowodowego i podkreślili, że przy czym także w postępowaniu karnoskarbowym ani skarżąca ani jej pełnomocnik nie byli zawiadomieni o przesłuchaniach świadków i nie brali w nich udziału. Powołali skarżący wyroki NSA z dnia 17 listopada 2009 r. (sygn. akt I FSK 1206/08) i z dnia 4 kwietnia 1997 r. (sygn. akt III SA 1795/95) oraz komentarz do Ordynacji podatkowej na okoliczność naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Ponadto zarzucili skarżący, że organ nie uwzględnił ich wniosku o konfrontację zeznań przesłuchanych świadków ze skarżącymi, posługując się argumentem "zachowania tajemnicy skarbowej". Podkreślili, że transakcje przeprowadzane były 4-5 lat temu, a pamięć świadków jest zawodna. W zaskarżonej decyzji organ podatkowy podważył wiarygodność dokumentów podpisanych przez strony na podstawie zeznań świadków, a więc na podstawie dowodów przeciwko osnowie dokumentów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowadministracyjnego strona przeciwna przedłożyła do akt postanowienie Inspektora Kontroli Skarbowej w urzędzie kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...], o przedstawieniu A. G. zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w art. 62 § 2 w zw. z art. 56 § 1, art. 6 § 2 i art. 7 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karno-skarbowy (tekst jednolity w Dz. U. z 2007 r. nr 111 poz. 765 ze zm. daje powoływany jako Kodeks karno-skarbowy) poprzez wystawienie w latach 2006 – 2007 w sposób nierzetelny sześćdziesięciu trzech faktur VAT marża, podając w nich nieprawdziwe – zaniżone ceny dokonanych transakcji w stosunku do faktycznie uzyskanych przychodów. Treść tego postanowienia ogłoszono skarżącej w dniu 19 maja 2011 r. W piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. ponowiła zarzut naruszenia art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez wyłączenie jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania na skutek włączenia do materiału aktowego sprawy zeznań świadków przesłuchanych w postępowaniu karno-skarbowym, w którym ani sama strona ani żadne z jej pełnomocników nie mógł brać udziału, art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie wielokrotnie składanych wniosków dowodowych, art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez włącznie w całości materiałów postępowania karno-skarbowego i zaniechanie poczynienia własnych ustaleń oraz przedawnienia postępowań podatkowych, gdyż zarzuty na podstawie przedstawiono wyłącznie A. G. Obecny na rozprawie A. G. podniósł, że badane przez organy podatkowe faktury VAT zawierały jedynie kwotę zysku, natomiast nie zostały przez organ zbadane okoliczności dotyczące zakupu towaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych tylko w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowiska organów nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Uchylenie bowiem decyzji, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych dla rozstrzygnięcia wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Takie wady i uchybienia nie występują w rozpatrywanej sprawie, jako że zaskarżona decyzja wynika z prawidłowo przeprowadzonej analizy materiału dowodowego, a dokonana ocena stanu faktycznego zgodna jest z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa. W sprawie przedmiotem zasadniczego sporu między podatnikami i organem podatkowym jest ocena, z punktu widzenia obowiązujących przepisów regulujących postępowanie podatkowe, sposobu ustalenia przez organy podatkowe stanu faktycznego, która w niniejszej sprawie doprowadziła do określenia Skarżącym wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 51.085,- zł. Strona skarżąca w toku postępowania zarzucała naruszenie przez organy podatkowe jej prawa do czynnego udziału w czynnościach dowodowych poprzez włączenie do materiału dowodowego sprawy dowodów przeprowadzonych z jej pominięciem w innych postępowaniach oraz naruszenie obowiązku organów zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym poprzez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten ustanawia gospodarzem postępowania organ podatkowy i obarcza go ciężarem wykazania określonych faktów. Z kolei wedle art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przywołane zasady zmierzają do zapewnienia stronie czynnego udziału w zbieraniu i wyczerpującym rozpatrywaniu, na zasadzie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, materiału dowodowego sprawy, rozumianego jako wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej), w tym dowody wskazane przez stronę, jeżeli przedmiotem wnioskowanego przez nią dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy i nie są one stwierdzone wystarczająco innym dowodem (art. 188 Ordynacji podatkowej). Powyższe zasady ogólne postępowania podatkowego winny być stosowane w zestawieniu z pozostałymi ogólnymi regułami procedury podatkowej, w tym z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej ) oraz z wynikającą z art. 125 Ordynacji podatkowej zasadą szybkości i prostoty postępowania. Oznacza to, że sformułowane przez ustawodawcę w art. 122, art. 123 § 1, art. 180, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej dyrektywy działania w określony sposób winny ulegać adaptacji do celu założonego przez tego samego ustawodawcę w art. 125 Ordynacji podatkowej. Zaznaczyć przy tym trzeba, że zależność ta działa w obu kierunkach, tzn. że szybkość i prostota postępowania podatkowego nie wartościami absolutnymi. Wspomniana adaptacja polega na realizacji założeń wynikających z art. 122, 123 § 1, 180, 187 § 1 i 188 Ordynacji podatkowej z uwzględnieniem ekonomiki i prostoty postępowania, jednak bez naruszania istoty praw procesowych strony, która sprowadza się do rzeczywistej możliwości wpływania przez nią na treść ustaleń dokonywanych przez organy. W rezultacie tak rozumianej adaptacji należy przyjąć, że strona ma możliwość czynnego udziału w postępowaniu również w sytuacji, gdy nie są jej znane okoliczności znane organowi z urzędu, w szczególności ustalonymi w ramach innego postępowania, natomiast organ realizuje obowiązek zakomunikowania stronie o faktach ustalonych na podstawie materiału dowodowego zebranego w innej sprawie i umożliwienia jej wypowiedzenia się w tym przedmiocie oraz przedstawienie dowodów podważających wnioski wynikające z dowodów przeprowadzonych bez obecności strony. W sprawie Skarżący kwestionowali włączenie do akt sprawy uzyskanych w toku postępowania kontrolnego i karnoskarbowego dowodów, w tym protokołów przesłuchań świadków, w których nie uczestniczyła, oraz odmawianie przez organy podatkowe przeprowadzenia przez nią wnioskowanych dowodów. Przy tym w zamiarze stron, przeprowadzenie wnioskowanych dowodów z ich czynnym udziałem miało na celu obalenie ustaleń organów poczynionych na podstawie włączonych do akt sprawy dowodów w zakresie nierzetelności wystawianych przez Skarżącą faktur VAT i rzeczywistych kwot uzyskanych ze sprzedaży samochodów, uwzględnionych następnie przy obliczaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Twierdzenie Skarżącego w tym zakresie ocenić należy w świetle jego oświadczenia, złożonego do protokołu rozprawy, iż zakwestionowane przez organ faktury VAT zawierały jedynie kwotę zysku. Oznacza to przyznanie przez stronę, że wystawiane przez Skarżącą faktury VAT były nierzetelne, i potwierdza prawidłowość oceny tych dokumentów przyjętej przez organy podatkowe. Z tego też powodu, jako uzasadnioną ze strony organów podatkowych w świetle art. 188 Ordynacji podatkowej, ocenił Sąd odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez podatników dowodów w postaci ponownego przesłuchania (w jej obecności) nabywców samochodów. Trafnie bowiem organ odwoławczy uznał, ze okoliczności, które miałyby być przedmiotem tego dowodu, zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami. Nabywcy samochodów potwierdzili bowiem, w przesłuchaniach prowadzonych w sprawie o przestępstwo skarbowe, że w odniesieniu do spornych faktur, uiścili ceny znacząco wyższe, niż uwidocznione na fakturach wystawionych przez Skarżącą. Wiarygodność ich zeznań potwierdzały m.in. dowody pisemne (umowy potwierdzające przekazanie kwot zadatku na poczet ceny – określone w kwotach znacząco wyższych od wykazanych później na fakturach), a także zamieszczane przez Skarżącą ogłoszenia w AUTOGIEŁDZIE, w których oferowano samochody, sprzedane później na podstawie zakwestionowanych faktur, po cenach bardzo zbliżonych do podanych przez nabywców samochodów. Jak przy tym podkreślono już, ocena naruszenia prawa strony do uczestniczenia w postępowaniu ( w tym przypadku – w przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków) , musi być dokonywana w kontekście zachowania zasady prawdy obiektywnej oraz z uwzględnieniem stopnia, w jakim zrezygnowanie z zasady bezpośredniości dowodów na rzecz skorzystania z materiału dowodowego pochodzącego z innego postępowania, mogło w tym wypadku wpłynąć na wynik sprawy. Sąd uznał, że wprawdzie strona nie miała możliwości uczestniczenia w przesłuchaniach świadków, których protokoły zostały włączone do akt sprawy, nie mniej jednak miała możliwość wypowiedzenia się co do ich treści i ustaleń poczynionych przez organy podatkowe na jej podstawie i nie przedstawiła żadnych okoliczności, które mogłyby prowadzić do zakwestionowania tych ustaleń, choćby w zakresie kwot rzeczywiście uzyskanych przez skarżącą ze sprzedaży poszczególnych samochodów. Potwierdza to również brak podważenia przez stronę dokonanych ustaleń w zakresie cen sprzedawanych samochodów na podstawie zeznań odebranych od świadków w jej obecności. Tym samym organy zasadnie przyjęły, że strona skarżąca miała możliwość realizacji swojego prawa czynnego udziału w czynnościach procesowych w wyżej wskazany sposób, tj. poprzez wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 181 Ordynacji podatkowej, organ miał pełne prawo wykorzystać w postępowaniu podatkowym protokoły z przeprowadzonych w postępowaniu karnoskarbowym przesłuchań świadków. Odnosząc się do zarzutu bezzasadnej odmowy przeprowadzenia konfrontacji przesłuchanych świadków (nabywców pojazdów) z A. G., stwierdzić należy za organem II instancji, że wniosek o przeprowadzenie takiego dowodu nie został zgłoszony w niniejszej sprawie, będącej wynikiem postepowania kontrolnego wszczętego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa w rocznym zeznaniu podatkowym za 2006 i 2007 r., a jedynie w postępowaniu kontrolnym prowadzonym wobec Skarżącej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa w zakresie podatku od towarów i i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 i 2006 r. Niezależnie pod powyższego, w odniesieniu do niniejszej sprawy, w której A. G. był stroną postępowania, dowód z przesłuchania świadków w obecności strony, która może zadawać świadkom pytania, wyczerpuje cele dowodu z konfrontacji, która w takim wypadku miałaby miejsce pomiędzy świadkiem a stroną. Zważywszy natomiast, że wspomniane protokoły z przesłuchań nabywców samochodów organy podatkowe, po ich włączeniu do materiału dowodowego w sprawie podatkowej, oceniły z uwzględnieniem pozostałych dowodów, tj. umów , oświadczeń o przekazaniu zadatków, zamieszczanych przez stronę ogłoszeń prasowych, oraz poparły spójną i logiczną argumentacją, stwierdzić należy, że postawiony w zaskarżonej decyzji wniosek, iż ceny uwidocznione na spornych fakturach nie odzwierciedlały cen rzeczywistych, był uzasadniony, zaś podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organy podatkowe przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie prowadzenia postępowania okazały się bezzasadne. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 34 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej Sąd za Dyrektorem Izby Skarbowej wskazuje, że dotyczy on postępowania kontrolnego innego niż postępowanie, którego wynikiem jest zaskarżona decyzja. Dlatego nie może on być uwzględniony jako zarzut odnoszący się do postępowania w sprawie tego rozstrzygnięcia. Wobec zgłoszonego na rozprawie zarzutu zaniechania przez organy podatkowe przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie rzeczywistej ceny nabywanych przez skarżącą samochodów, następnie odsprzedawanych przez skarżącą, Sąd uznał za stosowne wskazać, że organy podatkowe dokonały ustaleń w tym zakresie, to jest kosztów uzyskania przychodów podatniczki, na podstawie dokumentów przedstawionych przez podatników, którzy jako jedyni mieli wiedzę na ten temat. Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem sądowym ustanowiony w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek zbierania i wyczerpującego rozpatrywania materiału dowodowego sprawy nie oznacza obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podatnik nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeśli nieudowodnienie określonej okoliczności może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Ustalenia w zakresie kosztów uzyskania przychodu skarżącej ze sprzedaży samochodów nie były w żaden sposób przez nią kwestionowane w toku postępowania podatkowego. Co więcej, wartości przyjęte przez stronę jako ceny zakupu spornych pojazdów, musiały być następnie podstawą ustaleń przy zapłacie podatku akcyzowego. Z akt sprawy nie wynika, aby strona podjęła jakiekolwiek kroki zmierzające do zmiany tych wartości w postępowaniu przed organami celnymi, co mogłoby mieć przełożenie na określenie podstawy zobowiązania skarżącej w podatku akcyzowym oraz, w konsekwencji, w zakresie podatku dochodowego potwierdzać tezy Skarżącego o wyższych, niż wynikające z przedstawionych dokumentów zakupu cenach nabycia samochodów przez Skarżących. Brak formalnych czynności strony zmierzających do zmiany ustaleń co do cen uiszczanych przez nią za nabywane samochody powoduje, że nie sposób obciążyć organów podatkowych winą za niedokonanie, w tym w urzędu, ustaleń w zakresie okoliczności, o których rzeczywistym charakterze wiedzę miała tylko strona, i uznać ten zarzut za trafiony. Końcowo Sąd uznał za konieczne odniesienie się do podniesionego przez Skarżącego w piśmie procesowym zarzutu przedawnienia, jakkolwiek nie sprecyzował Skarżący czy zarzut ten podnosi także w stosunku do zaskarżonej decyzji. W myśl art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Podatek dochodowy od osób fizycznych, stosownie do art. 45 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, winien być zapłacony we właściwej kwocie w terminie do dnia 30 kwietnia następnego roku, tj. w sprawie do dnia 30 kwietnia 2008 r. Zatem pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania skarżących w podatku dochodowym od osób fizycznych rozpoczynał bieg w dniu 31 grudnia 2008 r. i kończy się w dniu 31 grudnia 2013 r. Zaskarżona decyzja została wydana w 2012 r., a poprzedzająca ja decyzja organu I instancji w 2011 r., a więc obie decyzje wydano jeszcze przed upływem okresu przedawnienia – co czyni zbędnym czynienie w tym miejscu rozważań odnośnie okoliczności powodujących przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Działając na podstawie powołanego na wstępie rozważań art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd przeprowadził ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji i prowadzącego do jej wydania postępowania podatkowego z punktu widzenia również innych obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W jej rezultacie stwierdził Sąd, że przy rozstrzyganiu sprawy oraz procedowaniu organów podatkowych nie doszło w sprawie do naruszeń prawa, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, ani też przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.