I SA/Wr 725/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz - Rajchman, Sędzia WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , Protokolant: starszy specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 10 lutego 2026 r. sprawy ze skargi D sp. k. z siedzibą w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.419.2025.2.RM w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi D. sp. k. z siedzibą w B. (dalej: Wnioskodawca, Strona, Skarżąca, Podatnik) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ interpretujący, organ podatkowy) z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.419.2025.2.RM w przedmiocie podatku od towarów i usług. Z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny oraz jako podatnik VAT-UE (od dnia 16 grudnia 2023 r.). W ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 lub art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775, dalej ustawa VAT), Wnioskodawca nabywa używane samochody osobowe od autoryzowanego dealera z Niemiec (około 30 aut miesięcznie), w celu odsprzedaży. Nabycie samochodów nie jest opodatkowane na zasadzie VAT marża. W momencie, gdy Wnioskodawca decyduje się na auto, to co do zasady następnego dnia otrzymuje rachunek od kontrahenta. Wnioskodawca niezwłocznie opłaca cenę za auto wynikającą z ww. rachunku. Po zakupie samochodów, Spółka czeka na stosowne dokumenty od kontrahenta niemieckiego oraz organizację transportu. Często zdarza się, że od daty dokonania zakupu i wystawienia faktury przez niemieckiego dostawcę do momentu transportu poszczególnych aut do Polski i uzyskania faktycznego władztwa nad samochodem przez Wnioskodawcę upływa, z przyczyn niezależnych od Wnioskodawcy, nawet kilka miesięcy. Do czasu faktycznego przywozu aut do Polski, władztwo nad nimi sprawuje niemiecki sprzedawca. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia, czy może on rozliczyć i zapłacić podatek VAT w terminie 14 dni od daty przetransportowania samochodu do Polski i objęcia nad nim faktycznego władztwa i złożyć informację VAT-23. Zdaniem wnioskodawcy, że powinien on zapłacić podatek VAT oraz złożyć informację VAT-23 w terminie 14 dni od nabycia faktycznego władztwa nad samochodem. Powyższe Wnioskodawca argumentuje tym, że od zakupu samochodu do momentu jego przywozu do Polski i uzyskania faktycznego prawa do rozporządzania towarem (samochodem) jak właściciel mija nawet kilka miesięcy. Gdyby więc był wnioskodawca zobowiązany do zapłaty podatku VAT w terminie 14 dni od zakupu, a nie od wejścia w jego faktyczne posiadanie, wówczas nie byłaby znana podstawa opodatkowania. Wynika to z faktu, że nie znałby wnioskodawca kwoty podatku akcyzowego, która wchodzi w skład podstawy opodatkowania. Podatek akcyzowy ustalany jest bowiem w momencie przywozu samochodu do Polski. W interpretacji DKIS wskazał, że samochody, o których mowa we wniosku nie stanowią nowych środków transportu, w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. a ustawy VAT co nie jest sporne. Przechodząc do kwestii terminu na dokonanie wpłaty podatku VAT i złożenia informacji VAT-23 DKIS wskazał, że analiza przedstawionego stanu faktycznego, w kontekście obowiązujących przepisów prawa, pozwala przyjąć, że w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia używanych samochodów przeznaczonych do odsprzedaży, które mają być zarejestrowane na terytorium kraju lub użytkowane na terytorium kraju – Wnioskodawca ma obowiązek zapłaty podatku na zasadach, o których mowa w art. 103 ust. 3 w zw. z art. 103 ust. 4 ustawy. Przepisy ustawy jednoznacznie wskazują na obowiązek obliczania i wpłacania podatku w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego na rachunek urzędu skarbowego oraz złożenia informacji o nabywanych środkach transportu (VAT-23) z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia innych środków transportu, w sytuacji gdy środek transportu ma być przez nabywcę zarejestrowany na terytorium Polski oraz gdy środek transportu nie podlega rejestracji, ale jest użytkowany na terytorium kraju. Jednocześnie DKIS wskazał, że Wnioskodawca ma obowiązek złożyć informację o nabytym środku transportu (VAT-23), wraz z załączoną kopią faktury potwierdzającej nabycie środka transportu. DKIS wskazał, że art. 20 ust. 5 ustawy VAT, który reguluje kwestię ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów nie odnosi się do kwestii transportu ani fizycznego posiadania towaru, lecz do dostawy towaru oraz wystawienia faktury. DKIS wyjaśnił, że skoro Wnioskodawca wskazał, że gdy decyduje się na zakup auta, to z reguły na drugi dzień fakt ten jest dokumentowany przez niemieckiego kontrahenta wystawieniem rachunku/faktury, który/a jest niezwłocznie opłacony. Zatem, to już w tym momencie, tj. z chwilą wystawienia rachunku/faktury przez niemieckiego dostawcę powstaje obowiązek podatkowy, na podstawie art. 20 ust. 5 ustawy. Zatem pomimo tego, że od momentu zakupu samochodu i wystawienia faktury przez niemieckiego dostawcę do momentu przetransportowania samochodu do Polski mija kilka miesięcy, to w myśl obowiązujących przepisów ustawy wnioskodawca ma obowiązek zapłaty podatku na zasadach określonych w art. 103 ust. 3 w zw. z art. 103 ust. 4 ustawy VAT i złożenia informacji o nabytych środkach transportu, o której mowa w art. 103 ust. 5 ustawy (VAT-23). Tym samym, zdaniem DKIS, przedstawione przez Wnioskodawcę, stanowisko jest nieprawidłowe. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając zaskarżonej interpretacji indywidualnej: 1. naruszenie norm prawa materialnego, tj. w szczególności art. 103 ust. 3-5 ustawy o VAT, poprzez niezasadne i nieracjonalne podważanie prawa Skarżącej do rozliczenia podatku VAT w terminie 14 dni od daty wejścia w posiadanie (nabycia faktycznego władztwa) auta w Polsce, po jego transporcie i w tym terminie złożenia informacji VAT-23, a ponadto 2. naruszenie norm procesowych, w tym w szczególności: - art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 e zm., dalej O.p.), czyli zasady praworządności, - art. 121 O.p., czyli zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, - art. 122 O.p., czyli zasady prawdy obiektywnej, poprzez pominięcie przy podejmowaniu decyzji okoliczności istotnych dla oceny stanu faktycznego w sprawie, - art. 124 O.p., czyli zasady przekonywania, - art. 187 § 1 O.p., czyli obowiązku zgromadzenia i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o: 1. rozpoznanie sprawy na rozprawie, 2. uchylenie zaskarżonej interpretacji Dyrektora, 3. zasądzenie zwrotu kosztów wywołanych przedmiotową skargą, W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację, którą zaprezentował w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, a sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla interpretację w całości albo w części jeżeli stwierdzi: (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 151 p.p.s.a., w przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację w całości albo w części, skarga podlega oddaleniu w całości albo w części. Na wstępie wskazać należy, ze specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku organ winien przedstawić prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 o.p.). Jak już wskazano, w sprawie skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych, Sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej i nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa (wyroki NSA z: 10 stycznia 2018 r., I FSK 1576/16; 20 czerwca 2018 r., II FSK 1581/16; 5 grudnia 2018 r., II FSK 3424/16; 1 lipca 2025 r., I FSK 909/22). W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie IX Lex/el 2024; wyroki NSA z: 21 czerwca 2022 r., II FSK 2814/19; 4 marca 2022 r. II FSK 1658/19; 18 czerwca 2025 r., I FSK 449/22; 23 lipca 2025, II FSK 341/25). Jak wynika z wyżej powołanego art. 57a p.p.s.a., skarga na interpretację indywidualną może być oparta wyłącznie na zarzutach: 1. naruszenia przepisów postępowania, 2. dopuszczenia się błędu wykładni przepisu prawa materialnego, 3. niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. W skardze możliwym jest więc sformułowanie zarzutu naruszenia prawa procesowego lub materialnego a zarzucając naruszenie prawa materialnego należy określić formę tego naruszenia (błąd wykładni lub niewłaściwa ocena co do zastosowania). Przy czym zarzuty mogą być stawiane tak indywidualnie jak i łącznie. Z tej ww. grupy trzech dopuszczalnych przez prawo typów zarzutów, strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, postawiła m.in. zarzut naruszenia art. 103 ust. 3-5 ustawy o VAT, poprzez niezasadne i nieracjonalne podważanie prawa Skarżącej do rozliczenia podatku VAT w terminie 14 dni od daty wejścia w posiadanie (nabycia faktycznego władztwa) auta w Polsce, po jego transporcie i w tym terminie złożenia informacji VAT-23. Zdaniem Sądu, analiza przedstawionego stanu faktycznego w kontekście obowiązujących przepisów prawa materialnego pozwala przyjąć, że w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia używanych samochodów przeznaczonych do odsprzedaży, które mają być zarejestrowane na terytorium kraju lub użytkowane na terytorium kraju – Wnioskodawca ma obowiązek zapłaty podatku na zasadach, o których mowa w art. 103 ust. 3 w zw. z art. 103 ust. 4 ustawy VAT. Przepisy ustawy jednoznacznie wskazują na obowiązek obliczania i wpłacania podatku na rachunek urzędu skarbowego, w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego oraz złożenia informacji o nabywanych środkach transportu (VAT-23) z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia innych środków transportu, w sytuacji gdy środek transportu ma być przez nabywcę zarejestrowany na terytorium Polski oraz gdy środek transportu nie podlega rejestracji, ale jest użytkowany na terytorium kraju. Czyli 14 dniowy termin należy liczyć, jak wynika z literalnej wykładni tego przepisy, od dnia powstania obowiązku podatkowego, a nie od dnia przewozu samochodu na terytorium kraju. Propozycja wskazana przez podatnika nie ma odzwierciedlenia w przepisach prawa. Podatnik nie zarzucił też naruszenia przepisów regulujących moment powstania obowiązku podatkowego, więc kwestia ta, jak wyżej wskazano nie może podlegać ocenie przez WSA, z uwagi na treść art. 57a p.p.s.a. Jak już szczegółowo wyjaśniono, Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Słusznie natomiast DKIS uznał, że Podatnik ma obowiązek dochować omawianych formalności w terminie 14 dni od dnia powstaną obowiązku podatkowego, co wprost wynika z powołanego wyżej art. 103 ustawy VAT. W zakresie zarzutów dotyczących, naruszenia przepisów prawa procesowego, Sąd wskazuje, że postępowanie w sprawie interpretacji indywidualnych jest postępowaniem szczególnym i w tym sensie stosunku do postępowania podatkowego i kontrolnego, że nie może obejmować postępowania dowodowego. Powyższe wynika wprost z unormowania zawartego w przytaczanym wyżej art. 14h O.p., który stanowi, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio tylko wskazane przepisy O.p. Zatem, w niniejszej sprawie nie znajdzie również zastosowania wskazany w skardze, przez pełnomocnika art. 121 § 2, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 O.p., gdyż zgodnie z art. 14h O.p. przepisów tych nie stosuje się w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej. Strona zarzuciła również naruszenie art. 120 O.p. oraz art. 121 § 1 O.p. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że wobec faktu, iż DKIS, zdaniem Sądu, dokonał prawidłowej wykładni i oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego, w zakresie w jakim Sąd miał możliwość kontroli, z uwagi na powołaną wyżej treść art. 57a p.p.s.a., nie doszło do naruszenia zasady wynikającej z art. 120 O.p. DKIS nie naruszył też zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. Jak bowiem słusznie wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, o naruszeniu normy nakazującej organom prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2017 r. o sygn. akt I FSK 1797/15 – to i inne orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA, na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę również podziela. Podsumowując, żaden z zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów nie okazał się zasadny. Wobec powyższego, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja odpowiada prawu i prawidłowo wyjaśnia wątpliwości prawne Strony, na tle przedstawionego przez nią opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Mając na uwadze powyższe, Sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił jako niezasadną.