I SA/Wr 730/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 12 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu w sprawie wniosku adw. M. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności jako członka zarządu za zaległości spółki z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. postanawia przyznać pełnomocnikowi adw. M. W. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, w kwocie 147,60 (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100) złotych. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2010 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od uiszczenia wpisu od skargi oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika R. M. został wyznaczony adw. M. W., który reprezentował stronę skarżącą przed tutejszym Sądem. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2011 r. zasądzone zostało mu wynagrodzenie za udział przed sądem administracyjnym I instancji. Następnie pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów za dokonanie tej czynności w wysokości 3.600 zł i oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w części ani w całości. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2011 r. Referendarz sądowy zasądził wynagrodzenie w kwocie 147,60 zł z VAT i odmówił zasądzenia pozostałej wnioskowanej kwoty kosztów. Od postanowienia pełnomocnik z urzędu wniósł sprzeciw, w którym wskazał, że zaskarżona decyzja nie dotyczyła wyłącznie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki z o.o., ale zawierała również zobowiązanie do zapłaty określonej kwoty. Wobec tego, przy ustalaniu wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu winien mieć zastosowanie przepis § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zgodnie z którym w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oblicza się w oparciu o treść § 6, to jest według wartości przedmiotu sporu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W świetle powyższego, Sąd ponownie rozpoznał wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu. Na podstawie art. 250 p.p.s.a., wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ustalania wysokości wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu będącego adwokatem określa powołane wyżej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości, które w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej lub sporządzenie opinii o braku podstaw do jej wniesienia, jeżeli ten sam adwokat prowadził sprawę w pierwszej instancji – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, jednak nie mniej niż 120 zł. Na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 stawki minimalne w I instancji wynoszą: w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawka minimalna obliczona na podstawie § 6, za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł, a w innych sprawach – 240 zł. Przepis § 6 rozporządzenia uzależnia wartość stawki minimalnej wynagrodzenia od wartości przedmiotu zaskarżenia. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja organu podatkowego w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych, w związku z czym wpis od skargi nie był stosunkowy, to jest uzależniony od wartości przedmiotu zaskarżenia, lecz stały. Fakt ten ma bezpośredni wpływ na wysokość zasądzanego wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu, dlatego też wskazać należy, że kwestia rodzaju wpisu od skargi w sprawach dotyczących odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania spółek kapitałowych była niejednokrotnie rozstrzygana przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. np. postanowienia NSA: z dnia 15 maja 2008 r., sygn. II FZ182/08, z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. I FSK 1855/08, z dnia 19 października 2010 r., sygn. II FZ 471/10, z 25 maja 2011 r., sygn. II FZ 233/11). W rezultacie ugruntowane zostało stanowisko, że decyzja w tym przedmiocie przede wszystkim kreuje odpowiedzialność członka zarządu, a nie należność pieniężną – zobowiązanie podatkowe ma tutaj bowiem charakter wtórny. W tym stanie rzeczy w niniejszej sprawie, przy wyliczeniu kwoty wynagrodzenia dla adwokata z urzędu, który działał w pierwszej instancji, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, zastosowanie znajduje przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Należało zatem zasądzić wynagrodzenie w kwocie 120 zł, które podlega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług według stawki 23% – 27,60 zł, na podstawie § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 p.p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.