I SA/Wr 765/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 23 stycznia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: oddalić wniosek. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 23 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 8 października 2013 r. nr SM [...] oraz SM [...], strona skarżąca wniosła m.in. o "wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji". W uzasadnieniu wniosku wskazała, że podniesiona w skardze argumentacja, a w szczególności brak skuteczności doręczenia decyzji, będących podstawą wystawienia tytułów wykonawczych, uzasadnia przypuszczenie, że zaskarżone postanowienie zostanie uchylone. Dalej stwierdziła – po powołaniu treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.) – że w sprawie zachodzą przesłanki określone tym przepisem, "albowiem natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji grozi skarżącemu wyrządzeniem znacznej szkody". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy wyjaśnić, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2012 r., II FZ 358/12, LEX nr 1166138). Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, np. postanowienie o zawieszeniu postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 805/04, LEX nr 837880). Innymi słowy, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte, choć skarżąca użyła określenia "zaskarżona decyzja", postanowienie o odmowie uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W ocenie Sądu, tego rodzaju akt nie kwalifikuje się do wykonania, gdyż zawiera on jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Nie nakłada natomiast na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zatem, zaskarżone postanowienie nie ma przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). W konsekwencji, nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania. Odmienną sprawą jest natomiast kwestia zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, które będzie podlegało merytorycznej kontroli. Sąd nie mógł zatem badać w postępowaniu o ochronę tymczasową prawidłowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego, gdyż niweczyłoby to kontrolę sądową legalności zaskarżonych aktów. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.