I SA/Wr 787/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprzeciwu strony skarżącej z dnia 18 lutego 2019 r. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 11 stycznia 2019 r. w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia kwoty różnicy podatku od towarów i usług za maj 2014 r. postanawia: odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2019r. starszy referendarz sądowy odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca odpis ww. postanowienia (opatrzona numerem nadawczym: [...]), po dwukrotnym awizowaniu w dniach: 25 stycznia 2019r. oraz 4 lutego 2019r., została wydana adresatowi w placówce pocztowej w dniu 11 lutego 2018r. (datę drugiego awiza Sąd ustalił na podstawie informacji z http://emonitoring.poczta-polska.pl). Sprzeciw od tego postanowienia strona skarżąca wniosła w dniu 18 lutego 2019r. (data stempla pocztowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Sprzeciw podlegał odrzuceniu. Skuteczność sprzeciwu ustawodawca uzależnia m.in. od wniesienia go w ustawowym terminie. Powyższe wynika z art. 259 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w myśl którego od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Stosownie natomiast do art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W stanie faktycznym sprawy, sprzeciw od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 11 stycznia 2019 r. został wniesiony po terminie, z uwagi na przyjęcie skutku doręczenia przesyłki zawierającej odpis ww. postanowienia Sądu w innej dacie, niż wynika to z dokumentu zwrotnego potwierdzenia. Wskazując na powyższe należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 73 p.p.s.a., regulującego zasady doręczania pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Mając na uwadze - określone wskazanym powyżej przepisem - reguły doręczania pism w postępowaniu sądowoadminstracyjnym należy uznać, że dla przyjęcia skutku i terminu doręczenia przesyłki sądowej dwukrotnie awizowanej, bez znaczenia pozostaje data faktycznego odebrania przesyłki sądowej przez adresata w przypadku, gdy do takiego doręczenia dochodzi po upływie czternastu dni liczonych od dnia pozostawienia pierwszego awiza. Odbiór przesyłki przez adresata po upływie czternastu dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest bowiem czynnością organizacyjno-techniczną, nie mającą znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływ ostatniego dnia okresu o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2018 r. sygn. akt II FZ 838/17, CBOSA). Przepisy prawne regulujące tryb doręczeń, skutki prawne łączą bowiem z dokonaniem doręczenia w przepisanej formie, a nie tylko z faktycznym otrzymaniem pisma przez adresata (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2016 r. sygn. akt I FZ 223/16, dostępny w internetowej bazie orzeczeń na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). W okolicznościach faktycznych sprawy nie ulega wątpliwości, że wymóg dwukrotnego awizowania omawianej przesyłki sądowej, został spełniony. Przyjąć zatem należało, że skutek doręczenia wedle powyższych reguł, nastąpił w dniu 8 lutego 2019 r., a nie w dniu 11 lutego 2019 r. kiedy to wydano adresatowi przesyłkę w placówce pocztowej. Wobec tego, wymagany przez ustawę siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upływał z dniem 15 lutego 2019 r. (piątek). Tymczasem, skarżąca sprzeciw wniosła w dniu 18 lutego 2019r., co oznacza, że dokonała tej czynności procesowej po upływie ustawowego terminu. Na marginesie należy dodać, że wydanie przesyłki po upływie czternastu dni, o których mowa w art. 73 p.p.s.a., niewątpliwie było błędnym działaniem operatora pocztowego. Adresat przesyłki ma zaś prawo działać w zaufaniu do operatora publicznego i przyjąć, że przesyłka została doręczona mu w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Toteż wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, że okoliczność wydania przesyłki po skutecznym doręczeniu w trybie fikcji doręczenia, co prawda nie niweluje skutku doręczenia, ale może stanowić okoliczność uzasadniającą wniosek o przywrócenie tak uchybionego terminu. Przy czym skuteczność takiego wniosku zależna jest od uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Taki zaś wniosek należy złożyć w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie, rzeczony termin rozpocznie swój bieg od daty zgodnego z przepisami p.p.s.a., doręczenia odpisu postanowienia o odrzuceniu sprzeciwu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.