I SA/Wr 810/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Piotr Kieres, Protokolant: starszy sekretarz sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi R.D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W z dnia [...], nr [...], w sprawie określenia R.D. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2010 r. oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi R.D. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W (dalej: DIAS, organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika D Urzędu Celno -Skarbowego we W (dalej: NDUCS, organ I instancji) z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] nr [...] wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W (dalej: DUKS) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2010 r. oraz za grudzień 2010 r. kwoty podatku od towarów i usług do zapłaty w wysokości podatku wynikającego z wystawionych faktur. Z akt sprawy wynika, że ww. decyzją z dnia [...] DUKS określił stronie za okres od stycznia do grudnia 2010 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w łącznej wysokości 2.142.595 zł oraz za grudzień kwotę podatku do zapłaty w wysokości wynikającej z wystawionych faktur w łącznej wysokości 303.600 zł. Decyzja została doręczona stronie 25 sierpnia 2015 r. w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018, poz. 800 ze zm., dalej: O.p.). Strona nie dochowała terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] organ podatkowy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a postanowieniem z dnia [...] stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu; strona nie wniosła skarg do sądu na ww. postanowienia. Pismem z dnia 17 czerwca 2016 r. strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją DUKS z dnia [...]. We wniosku powołała art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. z uwagi na nowe fakty i dowody, załączyła dowody w postaci kserokopii 20 faktur VAT wystawionych na jej rzecz w 2010 r., kserokopie: - jednostronicowego zestawienia "zestawienie faktur, krajowi od dnia 1.01.2010 r. do dnia 31.07.2010 r., niezapłacone wg daty wystawienia, kontrahent: A" oraz jednostronicowego zestawienia "Kartoteka kontrahentów 2010 r. B". Pismem z dnia 19 października 2016 r. strona uzupełniła wniosek o kserokopie faktur wystawionych przez kontrahentów zagranicznych (firmy C,D,E,F), kserokopie faktur VAT wewnętrznych do przedłożonych faktur kontrahentów zagranicznych oraz kserokopie deklaracje VAT-T, VAT-UE, VAT-UEK za okres od stycznia do grudnia 2010 r. złożonych przez stronę w Urzędzie Skarbowym W P.P. (w decyzji organu I instancji na str. 2 i 5-7 w tabelach przedstawiony został spis przedłożonych dokumentów). Dnia 26 lipca 2016 r. strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji DUKS z dnia [...] Organy podatkowe odmówiły stwierdzenia nieważności, a zasadność zapadłych decyzji potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 424/17 oddalił skargę strony. (wyrok jest prawomocny z dniem 12 grudnia 2017 r.). Do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności organy podatkowe przedłużały czas zakończenia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania. Decyzją z dnia [...] NDUCS z powołaniem się na przepisy art. 240 § 1 pkt 5, art. 244 § 1 oraz art. 245 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 202 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) odmówił uchylenia ostatecznej decyzji DUKS z dnia [...]. Organ I instancji wskazał, że przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. muszą być spełnione łącznie, a poszczególne dowody i okoliczności faktyczne powołane we wniosku, nie spełniają przesłanek: wyjścia na jaw, nowości, istotności. Ww. decyzja została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu decyzji DIAS omówił, z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych, przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Stwierdził DIAS, że powoływane przez stronę, jako nowe dowody i wynikające z nich okoliczności: kserokopie 20 faktur VAT wystawianych na rzecz strony w 2010 r. przez kontrahentów krajowych, kserokopie 109 faktur od kontrahentów zagranicznych i kserokopie 113 faktur wewnętrznych oraz kserokopie zestawień i deklaracji – nie spełniają wymogów z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wskazał organ odwoławczy, że z treści decyzji DUKS wynika, że organ ten badał 108 faktur od kontrahentów zagranicznych, ponieważ w ramach prowadzonego postępowania występował do administracji zagranicznej (str. 49-57 decyzji DUKS), 1 faktura od kontrahenta krajowego G także była badana przez DUKS (str. 23, 60 decyzji DUKS), posiadał również DUKS deklaracje VAT-7, korekty VAT-UEK, informacje podsumowujące VAT-UE. Z kolei pozostałe przedłożone przez stronę dowody/okoliczności, tzn. 19 kserokopii faktur VAT od kontrahentów krajowych oraz kserokopia 1 faktury od kontrahenta zagranicznego H, a także kserokopie dokumentów księgowych, to nie były one znane DUKS w dniu wydania decyzji, ale nie noszą one cechy istotności. Wyjaśnił DIAS, że w przypadku faktur, są to kserokopie, a zatem uwzględniając regulacje z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: uVAT) oraz art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a uVAT oraz § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, sposobu wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku do towarów i usług (Dz.U. 2008 r., nr 212, poz. 1337 ze zm., dalej: rozporządzenie MF), nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający. Argumentował DIAS, że warunkiem sine qua non do odliczenia podatku jest otrzymanie oryginałów (duplikatów) faktur VAT, które winna przedłożyć strona. Dalej odnośnie kserokopii faktury VAT wystawionej przez H, wyjaśnił DIAS, że kwestia transakcji z tym podmiotem była już badana, DUKS występował do administracji francuskiej i ww. firma takowej transakcji nie wskazała i takiej faktury nie przedłożyła, a ponadto zauważył DIAS, że strona nie przedłożyła faktury wewnętrznej. Wskazał organ II instancji, że zgodnie z art. 106 ust. 7 uVAT w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) wystawiane są faktury wewnętrzne, do czego zobowiązany jest podatnik dokonujący takiego nabycia i faktura wewnętrzna stanowi podstawę do odliczenia podatku naliczonego. W sprawie strona nie przedłożyła faktury wewnętrznej. Dodatkowo DIAS wskazał, że w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną (DUKS) strona nie przedłożyła rejestrów VAT, a z tego względu brak jest dostatecznych danych dotyczących tego, czy faktury (kserokopie przedłożone przez stronę) były uwzględnione w deklaracjach VAT-7 za okresy objęte decyzję DUKS. W skardze do WSA we Wrocławiu, strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania podniosła naruszenie: 1. Przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 121 § 1, art. 122, art. 123 w zw. z art. 180, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. poprzez dokonanie dowolne, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, podczas gdy w toku postępowania organ powinien oceniać na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; b) art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przez błędne przyjęcie, że przedstawione wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania faktury nie stanowią istotnych, nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, w sytuacji kiedy faktury były istotnymi dowodami w sprawie, istniały zatem przesłanki do uchylenia pierwotnej decyzji, 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 86 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 86 ust. 10 pkt 1 i 2 uVAT przez uznanie, że kserokopie faktur VAT nie mogą stanowić dowodu w sprawie, ze względu na brak prawa do odliczenia, a tym samym nie spełniają warunku istotności z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła i rozwinęła argumentację prezentowaną we wniosku o wznowienie. Nie zgodziła się strona z oceną DIAS dotyczącą nowych dowodów i nowych okoliczności. W ocenie strony zgłoszone przez nią dowody i okoliczności cechowały się nowością i istotnością. W odpowiedzi na skargę organ nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska przedstawionego w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że zarówna ta decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Na wstępie z uwagi na tryb w jakim została wydana zaskarżona decyzja, niezbędne jest przybliżenie instytucji wznowienia postępowania. Postępowanie w trybie wznowienia ma charakter szczególny i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 128 O.p. Zasada trwałości decyzji oznacza, że rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, stają się ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie Ordynacja podatkowa oraz w ustawach dodatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i 128 O.p.). Tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji (postanowienia) lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji (postanowienia) ostatecznej. (za Komentarzem do ustawy Ordynacja podatkowa, Sławomir Presnarowicz, Lex). Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą określoną w art. 240 O.p. Postępowanie to może być wszczęte zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony. W postępowaniu tym nie można badać na nowo wszystkich zarzutów strony. Postępowanie to nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym i nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień związanych z tym postępowaniem, o tyle w przypadku wznowienia postępowania organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy zaistnieją przesłanki z art. 240 § 1 O.p. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Analiza treści art. 240 § 1 prowadzi do wniosku, że postępowanie wznowieniowe nie może być poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Temu celowi służy bowiem postępowanie zwykłe, instancyjne odwoławcze. W sprawie jako podstawę wznowienia strona wskazała art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem możliwość wznowienia postępowania w takim przypadku wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy; - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe; - istnienie "nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów" w dniu wydania ostatecznej decyzji; - "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wszystkie wskazane wyżej warunki dotyczące okoliczności czy dowodu jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Brak cechy nowości czy brak istnienia w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w pkt 5 art. 240 § 1 O.p. Wyjaśnić należy, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012r. sygn. akt I FSK 558/11; z dnia 30 października 2012r. sygn. akt I FSK 1985/11,dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Sąd jako prawidłowe ocenia stanowisko zajęte przez DIAS odnośnie znaczenia pojęcia "nowe dowody". Zasadnie wyjaśnił organ podatkowy, że kiedy mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. o ,,nowych dowodach" istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który je wydał, chodzi o dowody w znaczeniu środków dowodowych, czyli w ujęciu przedmiotowym, a więc np. zeznania świadków istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który je wydał, a nie samych źródeł dowodowych, czyli bytu w dniu wydania decyzji nieznanych organowi świadków, którzy mogli złożyć stosowne zeznania, lecz nie uczynili tego przed dniem wydania decyzji ostatecznej. (za wyrokiem NSA z dnia 17 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2191/10). Odnośnie natomiast nowych okoliczności, to zasadnie wskazuje organ, że przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję należy rozumieć tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012r. sygn. akt II FSK 1337/10, opubl. CBOSA). Pojęcie "okoliczności faktycznej" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zgodnie z utrwalonym orzecznictwem administracyjnych oznacza zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub wykładnią (por. m.in. wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 398/10, opubl. CBOSA). Z akt wynika, że ocenie w zakresie spełnienia przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. podlegały w postępowaniu następujące dokumenty: - kserokopie 20 faktur VAT wystawionych dla strony przez kontrahentów krajowych (zestawienie w tabeli decyzji NDUCS str. 2-3); - kserokopie 109 faktur wystawionych przez kontrahentów zagranicznych (zestawienie w tabeli decyzji NDUCS str. 5-7); - kserokopie 113 faktur wewnętrznych wystawionych do faktur kontrahentów zagranicznych (zestawienie w tabeli decyzji NDUCS str. 5-7); - kserokopia jednostronicowego zestawienia "zestawienie faktur, krajowi od dnia 1.01.2010 r. do dnia 31.07.2010 r., niezapłacone wg daty wystawienia, kontrahent: A"; - kserokopia jednostronicowego zestawienia "Kartoteka kontrahentów 2010 r. B"; - kserokopie deklaracji VAT-7 , VAT-UE, VAT-UEK za okres od stycznia do grudnia 2010 r. złożonych do Naczelnika Urzędu Skarbowego W P.P. Jak wskazał organ podatkowy 108 kserokopiom faktur od kontrahentów zagranicznych odpowiada 108 kserokopii przedłożonych faktur wewnętrznych, natomiast 1 kserokopia faktury od kontrahenta zagranicznego H nie ma odpowiednika w fakturze wewnętrznej (poz. 80 w tabeli na str. 6 decyzji NDUCS), z kolei 5 kserokopii faktur wewnętrznych nie ma odpowiednika w fakturach od kontrahentów zagranicznych (poz. 9, 10, 16, 29, 51 tabeli na str. 5-7 decyzji NDUCS). W ocenie Sądu organy podatkowo zasadnie wskazały, że część przedłożonych przez stronę dokumentów była przedmiotem ustaleń, analizy i oceny przez organ podatkowy (DUKS) w postępowaniu zwykłym, co ma swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji wymiarowej. Wynika to z zestawienia treści decyzji ostatecznej z dnia [...] z przedłożonymi przez stronę dokumentami. Z decyzji wymiarowej wynika, że organy wystąpiły do administracji zagranicznej (Francja, Włochy) w celu ustalenia transakcji strony, w tym dokonywanych przez stronę wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów; organy pozyskały faktury w ramach międzynarodowej wymiany informacji. W efekcie słusznie wskazuje organ, że transakcje, jakie ma dokumentować 108 faktur (kserokopii) od kontrahentów zagranicznych (C,D,E,F) przedłożonych przez stronę, były znane organowi podatkowemu w postępowaniu wymiarowym i zostały uwzględnione przy wydawaniu decyzji przez DUKS (str. 49- 57 decyzji DUKS). W ramach decyzji uwzględnione zostały również odpowiadające tym fakturom faktury wewnętrzne. Tym samym przedkładane przez stronę dokumenty stanowiące powielenie powyższych ustaleń organów podatkowych, nie spełniają przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Podobnie znana i oceniona przez organ w postepowaniu wymiarowym była kwestia transakcji z firmą G, na okoliczność czego strona przedłożyła już w tamtym postępowaniu kserokopię faktury wystawionej przez tę firmę. Organ w postępowaniu wymiarowym zajmował się już kserokopią faktury nr [...] (str. 23, 60 decyzji DUKS) i w decyzji z dnia [...] zajął już w tej sprawie stanowisko. A zatem ten dowód i nie jest nowy i nie jest nieznany organowi. W postępowaniu wymiarowym DUKS posiadał również deklaracje VAT-7, korekty VAT-UEK, informacje podsumowujące VAT-UE, których kserokopie załączyła strona do wniosku o wznowienie. Z kolei faktura nr [...] z dnia [...] wystawiona przez G, której kserokopię strona przedłożyła wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania, także nie spełnia wymogów z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Jak słusznie wskazał organ podatkowy, kwestia transakcji z F była przedmiotem badania w toku postępowania wymiarowego, a firma F takiej faktury nie przedłożyła. Ponadto do faktury nie została przedłożona faktura wewnętrzna. Słusznie wskazuje organ podatkowy, że zgodnie z art. 106 ust. 7 uVAT w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) wystawiane są faktury wewnętrzne, do czego zobowiązany jest podatnik dokonujący takiego nabycia i faktura wewnętrzna stanowi podstawę do odliczenia podatku naliczonego. Podziela Sąd również ocenę dokonaną przez organy podatkowe odnośnie pozostałych przedłożonych przez stronę dowodów, tzn. 19 kserokopii faktur VAT od kontrahentów krajowych, kserokopii faktur wewnętrznych nie mających odpowiednika w fakturach od kontrahentów zagranicznych, a także kserokopii dokumentów księgowych. Słusznie stwierdził DIAS, że nie były one znane DUKS w dniu wydania decyzji, ale nie noszą one cechy istotności. Prawidłowo wskazał DIAS, że strona przedłożyła kserokopie faktur i prawidłowo wyjaśnił zasady dokonywania odliczenia podatku, powołując się na art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a uVAT oraz § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, sposobu wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku do towarów i usług będący aktem wykonawczym do art. 106 ust. 8 pkt 1 uVAT. Zwraca przy tym Sąd uwagę, że w decyzji DUKS z [...], kwestia konieczności dysponowania przez podatnika oryginałem bądź duplikatem faktury dla możliwości dokonania odliczenia podatku naliczonego, także była omawiana (str. 23, 61 decyzji). Podstawą do odliczenia jest faktura/faktura korygująca lub duplikat faktury i to strona ma obowiązek pozyskania w razie utraty faktury jej duplikatu. W razie natomiast utraty tych dokumentów to na podatniku spoczywa ciężar ich odtworzenia (por. np. wyroki NSA z: 5 listopada 2010 r., I FSK 1566/09; 16 grudnia 2011 r., I FSK 44/11; 17 lutego 2012 r., I FSK 753/11 i I FSK 650/11; 23 października 2014 r., I FSK 1782/13; 5 maja 2016 r., I FSK 2003/14; z 25 marca 2017 r., I FSK 1214/15; CBOSA). Podatek naliczony jest wprawdzie znaczącym elementem rozliczenia podatku VAT, jednakże nie stanowi podstawy opodatkowania, a przy tym może być odliczony jedynie w kwotach wynikających z dokumentów wskazanych w art. 86 ust. 2 u.p.t.u. Brak tych dokumentów uniemożliwia skorzystanie z prawa do odliczenia podatku. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2017 r. III SA/Wa 3579/15 LEX nr 2286304) Nawet w postępowaniu zwykłym, wymiarowym organ nie ma ani obowiązku ani możliwości występowania o duplikat faktury. A w sprawie strona nie poczyniła żadnych kroków w celu pozyskania duplikatów. Nie mają również cech istotności kserokopie zestawień kontrahentów przedłożone przez stronę. Na ich podstawie nie można zmienić rozliczenia, a nadto strona nie może w ramach postępowania wznowieniowego domagać się ponownego poszukiwania przez organ podatkowych jej kontrahentów. Okoliczność prowadzenia przez stronę działalności, ustalanie kontrahentów były już przedmiotem postępowania. Ponadto strona była w postępowaniu zwykłym wielokrotnie wzywana do przedłożenia dokumentów. W ocenie Sądu organy podatkowe nie uchybiły w zaskarżonej decyzji przepisom prawa, w tym nie naruszyły wskazywanych w skardze przepisów dotyczących wznowienia postępowania i zasad jego prowadzenia. DIAS odniósł się w sposób wystarczający do każdego podniesionego przez stronę zagadnienia i uzasadnił, dlaczego jego zdaniem nie spełnia ono przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.