I SA/Wr 831/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z/s we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od stycznia 2014 r. do stycznia 2015 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 1. Stan faktyczny sprawy. 1.1. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 7 kwietnia 2017 r. (nr SKO [...]) skarżąca spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji powołując się na regulację z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wniosku strona odwołała się do łącznej wysokości opłat (wynoszącej prawie 50.000 zł) podkreślając, że uiszczenie tej kwoty – w przypadku wykonania wadliwej decyzji – naraziłoby spółkę na niebezpieczeństwo poniesienia szkody w znacznej wysokości. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: 2.1. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. 2.2. Na wstępie należy zaznaczyć, że przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Jako zatem odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, należy traktować (i w tym też kierunku interpretować) przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. Regulacja art. 61 § 3 p.p.s.a. stwarza możliwość wydania przez sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. 2.3. Jakkolwiek orzecznictwo sądowe dopuszcza jedynie uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę wystąpienia powołanych przesłanek (jednej lub obu), to jednocześnie zastrzega, że wymogu uprawdopodobnienia nie należy utożsamiać z samymi tylko twierdzeniami wnioskodawcy o obawie wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1378/14, LEX nr 1551061). Podkreśla się, że uprawdopodobnienie to musi stwarzać prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Konstatacja ta oznacza z kolei, że argumentacja wniosku o wstrzymanie powinna wskazywać na konkretne relacje pomiędzy odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). Tylko w ten bowiem sposób możliwa jest ocena stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia tych zagrożeń 2.4. Odnosząc powyższe do treści złożonego wniosku należy stwierdzić, że jego argumentacja ogranicza się jedynie do słownych deklaracji na temat potencjalnych konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji. Niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody w znacznej wysokości skarżąca spółka wiąże z samym tylko faktem poniesienia opłat w łącznej kwocie prawie 50.000 zł, przy jednoczesnym zaakcentowaniu wadliwości decyzji stanowiącej źródło tego obowiązku. Nie przedstawia przy tym żadnych konkretnych dowodów, które mogłyby wskazywać na to, że obawy spółki co do niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody w przypadku skierowania zaskarżonej decyzji do egzekucji są rzeczywiście uzasadnione. 2.5. Takie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie nie daje Sądowi podstaw do udzielenia stronie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania zaskarżonej decyzji. W istocie bowiem, strona nie wykazała zasadności zgłoszonego wniosku. 2.6. W orzecznictwie sądowym powszechnie akceptowany jest pogląd, że użyte przez ustawodawcę w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia nieostre – "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Stąd, dla powodzenia wniosku nie będą wystarczające jedynie ogólnikowe twierdzenia wnioskodawcy co do niebezpieczeństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie. Trzeba również podkreślić, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać sama wysokość zobowiązania podatkowego nałożonego zaskarżoną decyzją. Wypada dodać, że analizą tego rodzaju argumentacji na tle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne wyrażając pogląd, że sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego ciążąca na wnioskodawcy nie może zostać uznana za warunkującą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jeśli wnioskodawca nie wykaże związku pomiędzy uszczupleniem jego majątku a niebezpieczeństwem wystąpienia przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W nawiązaniu do konstrukcji uzasadnienia wniosku należy również wyjaśnić, że dokonując jego oceny Sąd nie bada zasadności samej skargi. Stąd, argumentacja wniosku nawiązująca do wadliwości zaskarżonej decyzji nie mogła mieć znaczenia dla oceny przesłanek udzielenia przez Sąd tymczasowej ochrony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. 2.7. Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmówił uwzględnienia wniosku o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.