I SA/Wr 846/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2011 r. postanawia odrzucić skargę. W dniu 2 maja 2016 r. pełnomocnikowi skarżącego doręczono wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora IS. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. W dniu 1 czerwca 2016 r. pełnomocnik wniósł skargę na powyższą decyzję, kierując ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarga wpłynęła do biura podawczego Sądu w dniu 3 czerwca 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Pismem z dnia 7 lipca 2016 r. pełnomocnik oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1). Z przywołanych regulacji wynika, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi do sądu decyduje data złożenia skargi bezpośrednio w siedzibie organu administracji albo data nadania tej skargi w placówce operatora pocztowego na adres organu administracji. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym (nie jest możliwe jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd), procesowym (w razie jego uchybienia, istnieje możliwość jego przywrócenia) oraz prekluzyjnym (upływ terminu sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie, zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 2 maja 2016 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, z zachowaniem wskazanego trybu pośredniości, upływał w dniu 1 czerwca 2016 r. Wprawdzie skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 1 czerwca 2016 lecz adresatem był Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Do Sądu skarga wpłynęła 3 czerwca 2016 r. i niezwłocznie to jest w tym samym dniu została przekazana zgodnie z właściwością Dyrektorowi Izby Skarbowej we Wrocławiu . Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że nadanie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego nakłada na sąd obowiązek przekazania tej skargi do organu właściwego. Nie wpływa to jednak na bieg terminu do jej wniesienia. O zachowaniu terminu decyduje wówczas data przekazania skargi przez sąd do organu administracji (por. postanowienia NSA: z dnia 30 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1768/11, z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 2336/10, czy z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II FZ 65/11, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach faktycznych sprawy uznać więc należało, że wymóg określony w art. 54 § 1 p.p.s.a. został w niniejszej sprawie spełniony dopiero w dniu 3 czerwca 2016 r., co oznacza, że wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Ponadto podkreślenia wymaga, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, a wniesienie skargi z uchybieniem terminowi traktowane jest jako nieskuteczne, skarga zaś jako niedopuszczalna i dotknięta brakiem uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu. Z tych względów wniosek o cofnięcie skargi nie mógł odnieść zamierzonego przez stronę skutku procesowego w postaci umorzenia postepowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, orzekł jak sentencji.