I SA/Wr 850/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 7 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi J. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania niedopuszczalności zarzutu przedawnienia obowiązku dochodzonego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym postanawia oddalić wniosek. W skardze na wymienione w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość wstrzymania wykonania, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., obejmuje wszystkie akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a., które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego i podlegają wykonaniu. Podkreślić należy, że do katalogu tego nie zalicza się postępowania egzekucyjnego ani czynności egzekucyjnych. W związku z powyższym ich wstrzymanie przez sąd administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe, ponieważ brak jest ku temu odpowiedniej podstawy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt II FSK 1887/13 i z 10 grudnia 2013 r. sygn. akt II FZ 1358/13 – orzeczenia dostępne są na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego możliwe jest w trybie art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") przez organy nadzoru, w ramach nadzoru nad egzekucją administracyjną. Organy te mogą wydawać w pierwszej instancji postanowienia o wstrzymaniu z urzędu czynności egzekucyjnych lub wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego (por. Przybysz Piotr Marek, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VII Wolters Kluwer 2015, pkt 9 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 2395/16, LEX nr 2357923). Zgodnie z art. 23 § 1 u.p.e.a. nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ (§ 6). Dodatkowo należy wskazać, że nawet w przypadku sformułowania przez stronę wniosku o wstrzymania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek taki nie mógłby w przedmiotowej sprawie zostać uwzględniony. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może bowiem dotyczyć tylko takich z nich, które podlegają wykonaniu. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 295). Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Zaskarżone postanowienie jest rozstrzygnięciem , które nie nakłada na stronę skarżącą obowiązków i nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Brak jest więc przymiotu wykonania obowiązków, które mogłoby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym, żądanie wstrzymania jego wykonania nie mogłoby zostać uwzględnione. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.