I SA/Wr 853/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie: Sędzia WSA - Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA - Anetta Chołuj (sprawozdawca), Protokolant Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A z o.o. z/s w K. (poprzednio B Sp. z o.o.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 30.11.2011r. nr [...]; II. orzeka, że decyzje wymienione w pkt I nie podlegają wykonaniu; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: strona/spółka/skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 kwietnia 2012 r. nr [...] uchylająca decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 30 listopada 2011 r. nr W5P1/084141/2/029 określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy decyzją z dnia 29 kwietnia 2009 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. określił ‘B " Sp. z o.o. (obecnie A ) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. w wysokości 181.878,00 zł, uznając, że spółka nieprawidłowo ustaliła przychody i koszty uzyskania przychodów z działalności prowadzonej na terenie Wałbrzyskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 11 stycznia 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił w całości tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Od decyzji organu II instancji spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 335/10 oddalił skargę. Strona w dniu 9 sierpnia 2010 r. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2297/10 uchylił wyrok Sądu I instancji. Przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. wydał decyzję w dniu 30 listopada 2011 r. nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. w wysokości 181.878,00 zł, od której spółka wniosła w dniu 12 grudnia 2011 r. odwołanie. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 kwietnia 2012 r. organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 30 listopada 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W skardze do tutejszego Sądu, spółka wnosząc o uchylenie decyzji obu organów, zarzuciła naruszenie art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. z 2000 r. Dz.U. Nr 54, poz. 654 ze zm.) przez błędną wykładnię i przyjęcie, że spółka nie miała prawa do obniżenia przychodu należnego z tytułu korekty ceny sprzedaży materiałów oraz zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 , art. 193, art. 233§ 2 i art. 234 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. 8, poz. 60 ze zm.) przez brak rozstrzygnięcia w zakresie dosłania w celi podmiany stron uprzednio doręczonego protokołu kontroli, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, zakwestionowanie rzetelność ksiąg podatkowych oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wykonując zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrokiem z dnia 9 października 2012 r. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 11 stycznia 2010 r. nr [...]. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 11 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wywiedziono. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej, nie będąc przy tym związane - stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Tak przeprowadzona sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na zbadaniu ich zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w dniu wydania decyzji, oraz trafności zastosowania tych przepisów w odniesieniu do istniejącego - również w dacie podjęcia aktu - stanu faktycznego sprawy. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny kieruje się zasadą, iż bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny sprawy z chwili wydania zaskarżonego aktu. Nie jest to jednak zasada absolutna, gdyż w szczególnych przypadkach Sąd zobowiązany jest uwzględnić także pewne zdarzenia prawne, które zaszły już w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Przykładowo, taka właśnie sytuacja zachodzi, gdy Trybunał Konstytucyjny stwierdzi niezgodność z ustawą zasadniczą aktu prawnego, stanowiącego podstawę wydanego rozstrzygnięcia; czy też, gdy przed rozstrzygnięciem skargi na bezczynność organu, bezczynność ta ustała. W ocenie Sądu, kolejny wyjątek od przedstawionej wyżej reguły dotyczy sytuacji, gdy prawomocnym wyrokiem Sądu wyeliminowano z obrotu prawnego akt (wcześniejszy), w oparciu o który organ administracji wydał kolejny akt (późniejszy), będący również przedmiotem kontroli Sądu. Z ostatnio opisaną sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, której przedmiotem decyzji organu II instancji jest określenie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. Przypomnijmy, iż przed wydaniem decyzji w tej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 11 stycznia 2010 r. nr [...] uchylił w całości decyzję z dnia 29 kwietnia 2009 r. nr [...] Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. dotyczącą także zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na konieczność przeprowadzenia postepowania dowodowego w znacznej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wykonując zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrokiem z dnia 9 października 2012 r. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 11 stycznia 2010 r. nr [...]. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 11 grudnia 2012 r. Zatem w rozstrzyganej sprawie należało wziąć pod uwagę, że tutejszy Sąd ww wyrokiem z dnia 9 października 2012 r. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 stycznia 2010 r., która stanowiła podstawę rozstrzygnięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły w związku z decyzją organu II instancji , który uchylił decyzję organu I instancji z dnia 29 kwietnia 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W związku z tym, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane na podstawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., który stał się prawomocny z dniem 11 grudnia 2012 r. należało uchylić obie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., gdyż wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania wynikająca z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postepowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. W rozpoznawanej sprawie doszło do sytuacji, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 października 2012 r. r. uchylił rozstrzygnięcie administracyjne, na podstawie którego wydano decyzje objęte przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu sądowym, co - niejako automatycznie - przesądza o konieczności uchylenia tych decyzji. Powiedziane dotychczas przesądziło o uchyleniu aktów administracji wydanych w przedmiotowej sprawie, zatem czynienie rozważań co do ich legalności w aspekcie zarzutów skargi stało się zbędne. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji oraz o kosztach postępowania oparto o treść art. 152 i art. 200 p.p.s.a.