I SA/Wr 861/13

Dnia 14 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant Sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 października 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A S.A. z siedzibą w W. kwotę 5.140 (słownie: pięć tysięcy sto czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...].03.2013 r., która utrzymywała w mocy decyzję Burmistrza J. z dnia [...].12.2012 r. określającą A S.A. w W. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008 rok w wysokości 132.560 zł. Z akt sprawy podatkowej wynika, zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2008 r. pierwotnie określone zostało w kwocie 93.541 zł, na podstawie decyzji Burmistrza J. z dnia [...].10.2009 r. (nr [...]). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w postanowieniu z dnia [...].03.2010 r. (nr [...]) stwierdzającym niedopuszczalność odwołania od wymienionej obok decyzji uznało, że decyzja pierwszoinstancyjna nie weszła do obrotu prawnego na skutek braku jej doręczenia. W ponownie wydanej decyzji z dnia [...].07.2010 r. (nr [...]) Burmistrz J. określił A S.A. z siedzibą w W. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2008 rok w wysokości 93.541 zł. W motywach rozstrzygnięcia wymieniony organ wyjaśnił, że A S.A. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2008 r., w której wykazała wartość budowli 2.675.862 zł, to jest mniejszą o 1.854.657 zł od tej, jaką ujawniła w deklaracji za rok poprzedni (4.530.519 zł). Spółka poinformowała, że różnica w zadeklarowanej wartości budowli wynika z tego, iż w odniesieniu do 2008 r. wyłączono z podstawy opodatkowania obiekty, nie będące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a mianowicie wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. W ocenie organu pierwszej instancji zarówno kanalizacja techniczna jak i znajdujące się w niej linie (kable) telekomunikacyjne będące własnością strony, stanowią określoną całość techniczno-użytkową niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej i winny wchodzić jako budowle, do podstawy obliczenia podatku od nieruchomości. Wartość budowli podlegających opodatkowaniu organ przyjął w wysokości 4.530.519 zł. Na skutek odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia (decyzja odwoławcza z dnia [...].11.2010 r., nr [...]). Kolegium podniosło, że organ pierwszej instancji powinien samodzielnie ustalić wartość budowli według stanu na dzień 1.01.2008 r., jak również wskazało przykładowe czynności procesowe, jakie należałoby podjąć w celu wyjaśnienia tej kwestii. W kolejnej decyzji z dnia [...].09.2011 r. (nr [...]) Burmistrz J. określił zobowiązanie podatkowe ponownie w kwocie 93.541 zł. Organ wyjaśnił, że spółka przedłożyła płytę CD zawierającą wyciąg z ewidencji środków trwałych, jednakże dane tam zawarte były nieczytelne, nieprzejrzyste. Dlatego tez stan faktyczny ustalono z uwzględnieniem danych dotyczących wartości budowli w 2007 roku, a to w kontekście wyjaśnienia strony, że zmiana w tym zakresie w rozliczeniu za 2008 r. wynikała z nieuwzględnienia wartości linii kablowych w kanalizacji kablowej. Po rozpatrzeniu wniesionego przez spółkę odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...].03.2012 r. (nr [...]) ponownie uchyliło decyzję organu pierwszej instancji nakazując rozpatrzenie sprawy od nowa. W uzasadnieniu podniesiono, że gminny organ podatkowy powinien podjąć kroki w celu ustalenia na podstawie danych zawartych na otrzymanej od spółki płycie CD, jaka była wartość początkowa budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za 2008 rok, posiadanych przez podatnika na terenie Gminy J. na dzień 1.01.2008 r. W tym celu organ powinien przeanalizować treść plików zamieszczonych na płycie, a w przypadku wątpliwości wystąpić do strony o wyjaśnienie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz J. decyzją z dnia [...].12.2012 r. (nr [...]) określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości 132.560 zł. Organ podatkowy podkreślił, że po przeanalizowaniu 491 stron dokumentów znajdujących się na płycie CD, kierując się miejscem położenia budowli identyfikowanym poprzez nazwy miejscowości, w jakich się one znajdują, wyłonił 63. budowle oznaczone w kolumnie ASSET ID pod określonymi numerami, przy czym organ wymienił w decyzji poszczególne numery. Wartość tych budowli wyniosła 6.481.472,16 zł, zaś podatek od nich obliczony według stawki 2% - 129.629,44 zł. Obok tego do podstawy opodatkowania przyjęto powierzchnię gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności, od których podatek wyniósł odpowiednio 118,70 zł oraz 2.812,10 zł. Gdy chodzi o ocenę prawną ustalonego stanu faktycznego, to organ powtórzył wcześniejsze stanowisko, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej stanowią całość techniczno-użytkową odpowiadającą pojęciu budowli w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 z późn. zm., w skrócie: "u.p.o.l"). W złożonym odwołaniu spółka podniosła, że nie został zgromadzony pełen materiał dowodowy, gdyż z tego, który został utrwalony w aktach sprawy wynikać może jedynie, jakie obiekty znajdują się na terenie Gminy J. Brak jest natomiast jakichkolwiek ustaleń, czy określone obiekty posiadają cechy pozwalające zakwalifikować je do kategorii budowli w rozumieniu przepisów o podatku od nieruchomości. W dalszej kolejności spółka przedstawiła zapatrywanie, że nie jest dopuszczalne opodatkowanie podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanałach kablowych. Zaskarżoną decyzją z dnia [...].03.2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję gminnego organu podatkowego. Kolegium podkreśliło w uzasadnieniu, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest sposób opodatkowania budowli, a konkretnie sposób opodatkowania będących własnością A S.A. linii telekomunikacyjnych (kabli) ułożonych w kanałach technicznych (kanalizacji kablowej), również będących własnością spółki. W nawiązaniu do tego organ podniósł, że w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 1 lit. b, art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, linie (kable) telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji teletechnicznej (kablowej) są częścią składową budowli – sieci technicznej, a co za tym idzie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Za nieuzasadnione uznało Kolegium zarzuty odwoławcze strony, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie stanowią całości techniczno-użytkowej wraz z kanalizacją . W szczególności za błędny był pogląd, że całość techniczna oznacza ścisłe fizyczne powiązanie między budowlą a urządzeniem lub instalacją, gdyż urządzenia i instalacje muszą stanowić fizyczną całość z budowlą. Ze zwrotu "całość techniczno-użytkową" nie wynika, iż związek między urządzeniem technicznym lub instalacją a budowlą musi mieć charakter fizyczny i ścisły. W ocenie organu odwoławczego brak ustawowej definicji sieci technicznej powoduje, że należy przyjąć jej wykładnię literalną, zgodnie z którą sieć techniczna to instalacje (urządzenia techniczne, linie techniczne ) połączone i współpracujące ze sobą, tworzące całość techniczną i użytkową. Organ drugiej instancji stwierdził dalej, że Burmistrz J. w sposób prawidłowy ustalił podstawę opodatkowania (wartość) posiadanych przez podatnika budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na kwotę 6.481.472 zł. Kolegium podkreśliło przy tym, że pełnomocnik strony przyznał w istocie, iż gminny organ podatkowy ustalił jakie obiekty – budowle znajdują się na terenie Gminy J. oraz jaka jest ich wartość wynikająca z ewidencji środków trwałych prowadzonej przez A S.A. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego pozwoliło to uznać, że wyżej wymieniona wartość budowli jest niesporna i nie jest kwestionowana. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A S.A. zarzuciła naruszenie art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., w skrócie: "O.P."). Według skarżącej, organy nie poczyniły ustaleń w zakresie przedmiotu opodatkowania, to znaczy, że przyjęte do opodatkowania obiekty posiadają cechy budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W szczególności nie przeprowadzono dowodu z oględzin, który pozwoliłby ustalić, czy określone obiekty to linie kablowe bądź urządzenia, które można zaliczyć do przedmiotu opodatkowania. Dalej zauważono, że brak jest miarodajnych ustaleń co do wartości poszczególnych środków trwałych, które mogłyby podlegać opodatkowaniu, a to przy uwzględnieniu, że znaczna ich część przebiega przez teren dwóch lub więcej gmin. Organ nie zweryfikował również, czy nie są to elementy wewnętrzne budynku i nie zostały już opodatkowane. Następnie stwierdzono w skardze, że w zakresie w jakim opodatkowaniem objęte zostały linie kablowe w kanalizacji, decyzja narusza art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Według strony, organ nie uwzględnił prokonstytucyjnej wykładni przedmiotowych przepisów zaprezentowanej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13.09.2011 r., syn. akt P 33/09. Przenosząc interpretację Trybunału na grunt niniejszej sprawy, to można byłoby powiedzieć, że linie kablowe w kanalizacji kablowej nie zostały wymienione expressis verbis jako budowle ani w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, ani w innych przepisach tej ustawy Anie w załączniku do niej i nie są również urządzeniem technicznym scharakteryzowanym w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego lub w innych przepisach tej ustawy albo załączniku do niej. Nie są zatem budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości. Wniosła strona o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga okazała się w sumie uzasadniona. Gdy idzie o prawidłowość ustalenia stanu faktycznego, to należy zauważyć, że według Samorządowego Kolegium Odwoławczego ustalenia faktyczne w istocie nie są sporne, z czym jednakże nie zgadza się strona skarżąca. Trzeba przypomnieć, że u podstaw sporu zaistniałego pomiędzy spółką a organami podatkowymi, legło zapatrywanie skarżącej, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są budowlą w rozumieniu u.p.o.l. W taki sposób argumentowała spółka wyjaśniając przyczynę odbiegania o 1.854.657 zł wartości budowli wykazaną w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 r. (2.675.862 zł) od tej, jaka ujawniona była w deklaracji za rok 2007 (4.530.519 zł). Jednakże jak wynika z decyzji organów, wartość budowli przyjętych do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2008 rok wyniosła ostatecznie 6.481.472 zł. Budowle objęte opodatkowaniem scharakteryzował organ pierwszej instancji w ten sposób, że powołał w decyzji ich numery pod którymi ujęte zostały w ewidencji środków trwałych (przykładowo: [...], [...], [...] itd.). Poza takim zobrazowaniem brak jest w decyzji obydwóch instancji jakiegokolwiek wyjaśnienia, jakie w rzeczywistości są to obiekty oraz jakimi cechami się odznaczają, ze względu na które można by je uznać za takie, które odpowiadają pojęciu budowli w rozumieniu u.p.o.l. Należy w tym miejscu zaakcentować, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych definiując pojęcie budowli odsyła do ustawy Prawo budowlane nie zaś do ewidencji środków trwałych, czy szerzej – przepisów o podatkach dochodowych. Do tych drugich przepisów odsyła się tylko w zakresie określenia wartości budowli (art. 4 ust. 1 u.p.o.l.). Innymi słowy, w celu opodatkowania podatkiem od nieruchomości określonych obiektów nie będących budynkami (i rzecz jasna – gruntami) należy najpierw ustalić, czy odpowiadają pojęciu budowli według kryterium określonym w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Dopiero pozytywne ustalenie w tym zakresie uzasadnia sięgnięcie do ewidencji środków trwałych w celu określenia podstawy opodatkowania, to jest wartości takiej budowli (bądź w inny sposób wskazany w dalszych ustępach art. 4 u.p.o.l.). W niniejszej sprawie, na podstawie decyzji organów wiadomo tylko tyle, że objęły one opodatkowaniem pewne obiekty, które spółka ujęła w ewidencji środków trwałych, natomiast decyzje nie zawierają ustaleń i nie przedstawiają powodów dla których owe obiekty potraktowane zostały jako budowle w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Trzeba odnotować, że zgodnie z art. 121 § 1 O.P. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, natomiast w myśl art. 122 O.P. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do postanowień art. 180 § 1 tej ustawy jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 187 § 1 O.P. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast w myśl art. 191 O.P. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei art. 210 § 4 O.P. stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Art. 233 § 1 pkt. 1 O.P. stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a z art. 233 § 3 O.P. wynika, że samorządowe kolegium odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. W pozostałych przypadkach samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwołanie, ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z perspektywy przywołanych obok przepisów normujących postępowanie podatkowego należało uznać, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. została wydana z ich naruszeniem, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak już podniesiono, w sprawie podatkowej nie poczyniono ustaleń, które pozwoliłyby stwierdzić, jakie konkretnie obiekty, ze względy na jakie ich cechy uznane zostały za budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W tym też mieści się brak ustaleń w zakresie akcentowanym przez skarżącą, że niektóre obiekty przebiegają przez teren kilku gmin, co wymagałoby określenia procentowego podziału ich wartości. Z akt sprawy podatkowej wynika, że spółka nie przejawiała zaangażowania we współpracy z organem podatkowym w celu sprawnego wyświetlenia okoliczności faktycznych. Jednakże reakcją na taką postawę nie może być opodatkowanie bliżej nieokreślonych obiektów. Należy zwrócić uwagę, że przepisy Ordynacji podatkowej wyposażyły organy podatkowe w określone środki, które mają na celu dyscyplinowanie podmiotów w związku z prowadzonym postępowaniem dowodowym (art. 262 § 1 O.P.) i rzeczą organów jest rozważenie, czy ze środków tych nie należy korzystać. W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a mianowicie, że linie telekomunikacyjne kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią budowli w rozumieniu przedmiotowej ustawy, to trzeba zauważyć, że w ujęciu skargi zarzut ów dotyczył w istocie wykładni przepisów u.p.o.l. Pomimo więc stanowiska Sądu odnośnie braku należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy przez organ podatkowy, pretensję w zarysowanym zakresie również można było rozpoznać. Trzeba zatem stwierdzić, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, natomiast przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Zakres pojęcia "budowla" zawiera pierwsza część przepisu traktująca o "budowli", a więc jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna służąca do przesyłu sygnału, nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym w rozumieniu ustawy podatkowej. Na budowlę o charakterze liniowym, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów np. sieć kablowa umieszczona w przepuście technicznym. Definicja obiektu budowlanego, zawarta w ustawie Prawo budowlane wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli, również sieci kablowej, od przeznaczenia technicznego, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli, być może nie mogłyby być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolnostojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość (sieć), status takiej budowli uzyskują. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość i wartość tak ujętej całości stanowi podstawę opodatkowania, od której naliczany jest podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji (mogą być umieszczane bezpośrednio w ziemi), nie oznacza, że nie są budowlą (ułożone w kanałach) i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; jest to bowiem sieć techniczna w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w rozpatrywanym przypadku budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową. Podobne do przedstawionego stanowisko prezentują inne wojewódzkie sądy administracyjne, jak na przykład WSA w Krakowie (wyrok z 28.11.2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1213/08, WSA w Poznaniu (wyrok z 28.08.2008 r. sygn. akt I SA/Po 730/08; obydwa orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie: "CBOSA"). Sądy te uznały, że jeśli przepisy prawa budowlanego traktują budynek wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi jako całość, to tak samo całość budowli tworzy kanał telekomunikacyjny wraz z kablem. Wobec tego przy ustalaniu wysokości podatku od nieruchomości nie można z podstawy opodatkowania wyłączyć kabla telekomunikacyjnego, który w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego razem z kanałem tworzy całość użytkowo-techniczną, a zatem budowlę. Pogląd ten potwierdzono też w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.01.2006 r., sygn. akt FSK 2316/04 (publ. LEX nr 181362), a także Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Szczecinie – wyrok z dnia 2.04.2008 r., sygn. akt I SA/Sz 734/07, w Gdańsku – wyrok z dnia 8.08.2006 r., sygn. akt I SA/Gd 749/05 czy w Gliwicach – wyrok z dnia 26.01.2009 r., sygn. akt I SA/Gl 792/08. Przywołać tu należy również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "w przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody – linie kablowe umieszczone zostaną (w uzasadniony sposób) w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno-użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. (...) Całość techniczno-użytkowa powstała z funkcjonalnego związku budowli stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego. Z tego powodu powyższa całość techniczno-użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego" (wyrok z dnia 30.11.2010 r., sygn. akt II FSK 1281/09, dostępny w CBOSA). Podobną ocenę prawną Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił w innych swoich wyrokach: z dnia 13.05.2010 r. (sygn. akt II FSK 1932/09, II FSK 2142/09, II FSK 2167/08, II FSK 1117/09, II FSK 1581/09, II FSK 858/09, II FSK 1119/09, II FSK 1066/09, II FSK 252/09, II FSK 158/09, II FSK 1584/09, II FSK 1931/09, II FSK 2143/09 i II FSK 2168/08) oraz z dnia 29.10.2010 r. (sygn. akt II FSK 867/09, II FSK 1010/09, II FSK 1343/09 i II FSK 1468/09; wszystkie dostępne w CBOSA). Mając na uwadze argumentację skargi, opartą o przepis art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane (str. 6 skargi) wskazać wypada, że Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt SK 25/12 (publ. OTK-A nr 5/2013, poz. 68) umorzył postępowanie ze skargi konstytucyjnej A S.A. w sprawie zbadania zgodności art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z art. 2 i art. 31 ust. 3 w związku z art. 84 i art. 217 oraz w związku z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W postanowieniu tym Trybunał stwierdził, że spółka ta nie uzasadniła wystarczająco, w jaki sposób zaskarżone przez nią przepisy naruszyły jej konstytucyjne prawa i wolności. W tym kontekście Trybunał wyjaśnił, że "skarga nie może się sprowadzać jedynie do przytoczenia treści odpowiedniego przepisu Konstytucji". Jednocześnie przypomniał, że od 17 lipca 2010 r. znowelizowano Prawo budowlane i zmieniono definicję budowli oraz dodano pojęcie "obiekt liniowy". Jak zauważył "konsekwencją powyższej zmiany jest wyłączenie przez ustawodawcę z zakresu pojęcia budowla kabli, w tym również przewodów telekomunikacyjnych, zainstalowanych w kanalizacji kablowej, a tym samym – możliwości ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości" (zob. pkt II.3. uzasadnienia postanowienia). Podkreślenia wymaga przy tym jednak to, że ww. zmiana nie ma zastosowania do analizowanego roku podatkowego. Mając na uwadze przedstawione powyżej stanowisko, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji miało podstawę w art. 152 tej ustawy, zaś postanowienie o zwrocie kosztów postępowania w jej art. 200. Przy ponownym załatwieniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno podporządkować się wyrażonej ocenie prawnej.