I SA/Wr 876/05

Dnia 11 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca) Asesor WSA Ewa Kamieniecka Protokolant Katarzyna Motyl po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 października 2006 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, listopad i grudzień 2000 roku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] (nr [...]) Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. Określił A. D. w zakresie podatku od towarów i usług, odmiennie niż to wynikało z deklaracji podatkowych: za maj, październik, listopad i grudzień 2000 r. – zobowiązania podatkowe, zaległości i odsetki, oraz za sierpień 2000 r. – kwotę różnicy podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Nadto organ ustalił dodatkowe zobowiązania podatkowe w odniesieniu do sierpnia, września i października 2000 r. Na skutek wniesionego odwołania Izba Skarbowa we W., decyzją z dnia [...] (nr [...]): w odniesieniu do maja 2000 r. – utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, w odniesieniu do sierpnia i września 2000 r. – uchyliła decyzję i umorzyła postępowanie podatkowe, natomiast w odniesieniu do listopada i grudnia 2000 r. – uchyliła decyzję i określiła zobowiązania podatkowe, zaległości podatkowe i odsetki w nowej, niższej wysokości. Natomiast w odniesieniu do października 2000 r., postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) Izba Skarbowa zwróciła sprawę organowi kontroli skarbowej w celu dokonania uzupełniającego wymiaru dodatkowego zobowiązania podatkowego i zmiany w tym zakresie swojej decyzji. Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] (nr [...]) zmienił swoją poprzednią decyzję z dnia [...] w ten sposób, że za październik 2000 r. określił kwotę różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości [...]. Następnie Izba Skarbowa we W. decyzją z dnia [...] (nr [...]) uchyliła decyzję organu I instancji (z dnia [...]) w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe, natomiast w pozostałym zakresie utrzymała decyzję tę w mocy. Powodem zakwestionowania dokonanych przez A. D. rozliczeń podatku od towarów, jak się ostatecznie okazało po dwukrotnym (w administracyjnym toku instancji) rozstrzygnięciu spraw, było stwierdzenie Sygn. akt I SA/Wr 876/05 nieprawidłowości w zakresie określenia kwot podatku naliczonego obniżającego podatek należny. Ustalono bowiem, że podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych dla udokumentowania robót budowlanych przez J. K. – PHU A oraz R. U. – PHU B. Według organów wystawione faktury były fikcyjne, albowiem w rzeczywistości roboty budowlane nie zostały przez te podmioty wykonane. Jako podstawę kwestionowania odliczenia podatku organy podatkowe wskazały przepisy § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.). A. D. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] (nr [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., który przejął sprawę do rozpoznania w trybie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), wyrokiem z dnia 14 lipca 2004 r. (sygn. akt I SA/Wr 1642/02), na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję organu podatkowego II instancji, stwierdziwszy naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 235 tej ustawy. W motywach rozstrzygnięcia Sąd podał, że normy § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) i c) dotyczą odmiennych stanów faktycznych i nie jest prawidłowe jednoczesne odwoływanie się do obydwu tych podstaw prawnych. Organ podatkowy powinien jednoznacznie określić, która z wymienionych norm znajduje w sprawie zastosowanie w świetle ustalonego stanu faktycznego. Nadto stwierdził Sąd, że Izba Skarbowa winna rozważyć swoje rozstrzygnięcie oraz jego uzasadnienie przy uwzględnieniu art. 19 ust. 1 i ust. 3a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a to również ze względu na kwestionowanie przez Trybunał Konstytucyjny zgodności z ustawą zasadniczą zapisów § 50 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (wyroki TK: z dnia 27.04.2004 r., sygn. akt K 24/03 oraz z dnia 21.06.2004 r., sygn. akt SK 22/03). Dokonując wykładni przepisu art. 19 ust. 1 ustawy podatkowej Sąd wskazał, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w tej ustawie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, to jest podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem. W każdym zatem przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jego wystawcy – faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wskazanego w niej podatku. Stwierdził dalej Sąd, że organ odwoławczy winien uzupełnić zebrany już materiał dowodowy i dokonać jego analizy z uwzględnieniem przedstawionych już wskazań, przy czym uzupełnienie materiału dowodowego powinno sprowadzić się do ustalenia, czy kwoty podatku z zakwestionowanych faktur firm J. K. oraz R. U. zostały wykazane w prowadzonych przez nich ewidencjach, deklaracjach VAT-7 oraz czy zostały uiszczone. Okoliczności te – zdaniem Sądu – mogą istotnie rzutować na ocenę zebranego już materiału dowodowego i ich nie sprawdzenie stanowi nieuzasadnione pozbawienie strony prawa do obrony swojego stanowiska w sprawie. W rezultacie przeprowadzonego ponownie postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej we W., decyzją z dnia [...] (nr [...]), uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] (nr [...]) i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. określił A. D. w zakresie podatku od towarów i usług za maj, listopad i grudzień 2000 r. zobowiązania podatkowe w wysokości – odpowiednio – [...], [...] oraz [...]. Organ wskazał, że A. D. z naruszeniem art. 19 ust. 1 i ust. 3a ustawy o podatku od towarów i usług dokonał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez J. K. oraz R. U., albowiem faktury te nie dokumentowały faktycznego nabycia usług. Podważone faktury wystawione przez J. K. – PHU A (z dnia [...], nr [...] na kwotę [...], w tym VAT [...] oraz z dnia [...], nr [...] na kwotę [...], w tym VAT [...]) dotyczyły robót budowlanych w T. M. Tymczasem z włączonych do akt sprawy: protokołu przesłuchania J.K. oraz ostatecznej decyzji wydanej wobec niego w zakresie podatku od towarów i usług za maj 2000 r., wynikało, że podmiot ten od sierpnia 1999 r. nie wykonywał faktycznie działalności gospodarczej, a tylko wystawiał in blanco faktury VAT, które opatrywał pieczątką firmową oraz własnym podpisem i tak tylko wypełnione przekazywał R. U., który uzupełniał je dalszą treścią. R. U. przekazywał następnie J. K. wypełnione ostatecznie kopie faktur VAT oraz odpowiadające im pod względem przedmiotu sprzedaży faktury zakupu w celu odnotowania ich w ewidencji. Z kolei A. D. w złożonych wyjaśnieniach nie potrafił podać, kto w rzeczywistości wykonywał zlecone roboty, ani tez nie pamiętał zakresu powierzonych do wykonania prac. Podobnie faktury VAT wystawione przez R. U. – PHU B (z dnia [...], nr [...]na kwotę [...], w tym VAT [...], z dnia [...], nr [...] na kwotę [...], w tym VAT [...], a także z dnia [...], nr [...] na kwotę [...], w tym VAT [...]) dotyczyły robót budowlanych w T. M. oraz w P. (robót w tej drugiej miejscowości dotyczyła ostatnia z wymienionych faktur). W tym zakresie organ I instancji przytoczył, że z materiałów zgromadzonych podczas kontroli u R. U. wynikało, iż obok wymienionych faktur sprzedaży zaewidencjonował odpowiadające im – pod względem czasu i przedmiotu sprzedaży - faktury zakupu, pochodzące od podmiotów nieistniejących. Następnie R. U. zeznał, że wykonanie robót powierzył G. B., który miał też "zorganizować ludzi" do wykonania zleconych prac. Jednakże z zeznań świadka B. wynikało, że w 2000 r. nie prowadził działalności gospodarczej, zaś miejscowości T. M. i P., gdzie miałyby być wykonywane roboty, znane mu są jedynie z nazwy. Również wobec robót udokumentowanych fakturami R. U., A. D. nie potrafił podać zakresu zleconych prac, ani też określić, kto faktycznie wykonywał roboty. Organ I instancji wskazał dalej, że w uzupełnieniu materiału dowodowego według wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ustalono, iż R.U. i zaewidencjonował faktury wystawione A. D., zaś dane z ewidencji znalazły odzwierciedlenie w deklaracjach VAT-7 złożonych przez ten podmiot. Natomiast nie było możliwości poczynienia szczegółowych ustaleń tego rodzaju wobec dokumentacji J.K., gdyż została zagubiona. Tym niemniej rozmiar wykazanego w deklaracji za maj 2000 r. podatku należnego ([...]) mogła obejmować podatek z faktur wystawionych dla A. D. Te jednak okoliczności, wobec pozostałego materiału dowodowego, nie wpłynęły na ocenę braku rzeczywistego wykonania usług. Na skutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej we W., decyzją z dnia [...] (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. D. zarzucił, że poprzedni orzekający w sprawie Sąd nie sformułował w sentencji wydanego wyroku upoważnienia dla organów podatkowych do kontynuacji postępowania administracyjnego. Sąd ten nie przeanalizował i nie wziął pod uwagę żądania strony uzupełnienia materiału dowodowego o kserokopie deklaracji VAT-7, składanych przez J. K. i R. U. Organy podatkowe, a także Sąd nie ustosunkowały się do kwestii protokolarnego odbioru robót przez stosowna komisję powołaną w tym celu, w tym z udziałem specjalistów z dziedziny budownictwa oraz inwestora i przedstawicieli firm PHU A i PHU B. Dalej skarżący zakwestionował prawidłowość oparcia rozstrzygnięcia administracyjnego na materiałach zgromadzonych w toku kontroli w toku kontroli przeprowadzonej u J. K. i R. U. twierdząc, że nie brał w nich udziału, a także że nie doręczono mu protokołów z tych kontroli. Ponownie stwierdził, że zasadniczym dowodem w sprawie były kopie deklaracji podatkowych, sporządzone przez wystawców faktur, a to wobec zagubienia przez nich dokumentacji podatkowej, gdyż z deklaracji tych miałoby wynikać, iż podatek wykazany w kwestionowanych fakturach został zapłacony. Za faktycznym wykonaniem robót przez J. K. i R. U. przemawiały także oświadczenia złożone przez nich w toku sprawy. Domagał się skarżący uchylenia decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie była uzasadniona. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii właściwego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygania w odniesieniu do określenia zobowiązania podatkowego za listopad 2004 r., a to w związku z tym, że dwie spośród trzech faktur VAT wystawionych przez R. U. (faktury VAT z dnia [...], nr [...], a także z dnia [...], nr [...]), podważanych w postępowaniu administracyjnym, zostały uwzględnione przez A. D. w rozliczeniu za październik 2000 r. Tymczasem w obrocie prawnym pozostaje niezaskarżona do sądu administracyjnego, ostateczna decyzja Izby Skarbowej we W. z dnia [...] (nr [...]), utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą określono za ten miesiąc (październik 2000 r.) kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...]. Kwota ta określona została przy uwzględnieniu zawyżenia podatku naliczonego ze wskazanych przed chwilą faktur. Określenie kwoty nadwyżki do przeniesienia w podanej wysokości, która była mniejsza niż wynikająca ze złożonej przez skarżącego deklaracji VAT-7, skutkowało koniecznością rozliczenia podatku przez organy podatkowe w odniesieniu do listopada i w konsekwencji – do grudnia. Jednakże we wskazanych obok miesiącach nie wystąpiły jakiekolwiek inne nieprawidłowości, poza stwierdzeniem uwzględniania w deklaracjach za te miesiące wadliwej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, pochodzącej z poprzedniego okresu rozliczeniowego. Chodzi zatem o to, czy w zakresie rozstrzygnięcia za listopad 2000 r. uzasadnione jest roztrząsanie prawidłowości odliczenia podatku naliczonego w październiku, jeżeli kwestia ta została już przesądzona w innej, niż zaskarżona, decyzji organu podatkowego, wydanej za ten okres (październik 2000 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że przedstawione okoliczności nie stoją na przeszkodzie skontrolowaniu legalności zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie także z punktu widzenia zasadności pozbawienia skarżącego prawa do odliczenia podatku z faktur przyjętych przez niego do rozliczenia podatku w październiku. Powodem takiego stanowiska jest przede wszystkim wzgląd na to, że w stanie prawnym obowiązującym w 2000 roku, art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie dawał podstawy, tak jak to uczyniły organy w rozstrzygnięciu za październik 2000 r., do określenia w drodze decyzji kwoty nadwyżki podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. W ówczesnym stanie prawnym stwierdzone nieprawidłowości w miesiącu, za który przypadała wskazana kwota nadwyżki do dalszego rozliczenia, stanowiły przedmiot rozstrzygnięcia organów podatkowych w najbliższym, następującym miesiącu, w którym powstało zobowiązanie podatkowe lub zwrot różnicy podatku na rachunek bankowy (vide: wyrok NSA z dnia 30.05.2001 r., sygn. akt I SA/Wr 2440/98, przywołany w opracowaniu J. Zubrzyckiego "Leksykon VAT 2002", Wrocław 2002 r., s. 388-389). Akceptując w pełni wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko, orzekający obecnie Sąd, zasadę tę uznał za wynikającą ze stanu prawnego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, na co bez wpływu musiała pozostać okoliczność wydania (z naruszeniem prawa, to jest art. 10 ust. 2 wskazanej ustawy podatkowej) decyzji za październik 2000 r., gdzie organy podatkowe również odniosły się do kwestii zasadności odliczenia podatku z faktur "październikowych". Stanowisko Sądu uzasadnione jest tym bardziej, że i organy podatkowe w niniejszej sprawie, przedmiotem ustaleń i oceny prawnej uczyniły prawidłowość odliczenia przez A. D. podatku z wymienionych faktur. Przechodząc do oceny merytorycznej sprawy należy przypomnieć, że podstawą rozstrzygnięcia administracyjnego stanowił przepis art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, według którego podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Orzekający poprzednio w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w świetle przedstawionej regulacji – podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w tej ustawie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, to jest podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem. W każdym zatem przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jego wystawcy – faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wskazanego w niej podatku. Podzielając wyrażone stanowisko należy zatem stwierdzić, że dla zakwestionowania prawa do obniżenia przez skarżącego podatku należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez J. K. – PHU A oraz R. U. – PHU B, niezbędne było wykazanie, że podmioty te nie wykonały robót budowlanych wyszczególnionych w treści tych faktur. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zgromadzony w sprawie administracyjnej materiał dowodowy w pełni dawał podstawę, do sformułowania przez organy podatkowe takiego wniosku. Z wyjaśnień J.K. zawartych we włączonym do akt sprawy protokole z dnia [...] wynikało, że w 2000 r. roboty i dostawy towarów były fakturowane w ten sposób, że wystawiał on faktury VAT in blanco, które opatrywał jedynie swoim podpisem oraz pieczątką firmy, po czym przekazywał je R. U., od którego otrzymywał następnie kopię wypełnionej pozostałą treścią faktury wraz z fakturami dokumentującymi zakupy pozostające w związku z zafakturowaną sprzedażą. Z kolei do protokołu zeznań świadka z dnia [...] J.K. podał, że robót na rzecz A. D. nie wykonywał osobiście, lecz zlecił je innemu podmiotowi, którego teraz nie pamięta. Nie pamiętał również w jakich okolicznościach doszło do zawarcia umów z A. D. Także R. U. zeznał (protokół przesłuchania świadka z dnia [...]), że zafakturowanych skarżącemu robót nie wykonywał osobiście, lecz posłużył się w tym celu podwykonawcą, to jest firmą G. B. Jednakże świadek B. wskazał (protokół przesłuchania z dnia [...]), że w 2000 r. nie wykonywał działalności gospodarczej i nie zna A. D.; miejscowości T. M. i P., gdzie miały być wykonywane prace według treści kwestionowanych faktur, zna jedynie z nazwy. Ustalono także, że w ewidencji podatkowej R. U. zaewidencjonował wystawione skarżącemu faktury oraz odpowiadające im pod względem czasu i przedmiotu sprzedaży – faktury zakupu, opatrzone nazwami nieistniejących podmiotów. Z przytoczonych zeznań wystawców faktur wynikało, że po pierwsze – sami nie wykonywali robót, a po drugie – nie potrafili wskazać, kto w ich imieniu roboty te faktycznie wykonał (w przypadku R. U. wskazany przez niego podmiot nie potwierdził tej okoliczności). Także A. D. nie wiedział, kto był faktycznym wykonawcą prac budowlanych, wymienionych w treści przytoczonych wyżej faktur. Należy przeto stwierdzić, że dla przypisania skutków czynności opodatkowanej w postaci świadczenia usług określonemu podatnikowi, nie jest konieczne, ażeby usługi te wykonywał osobiście, bądź przy wykorzystaniu zatrudnionych pracowników, albowiem może się posłużyć w tym celu innym podmiotem gospodarczym. Jednakże w takim przypadku świadczenie usługi może być przypisane podatnikowi wtedy, gdy wykazane zostanie istnienie więzi prawnej z podmiotem który usługę faktycznie wykonał, w postaci zlecenia czynności składających się na daną usługę. Jeżeli zatem J. K., jak i R. U., nie potrafili wiarygodnie wskazać, kto w ich imieniu wykonał roboty budowlane, a przez to, że wykonanie (podzlecenie wykonania) robót miało w ogóle miejsce, to nie sposób zarzucić organom podatkowym, iż z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów odmówiły uznania wykonawstwa robót przez wystawców faktur. W konsekwencji mogły przyjąć organy, że podważane w postępowaniu administracyjnym faktury nie dokumentują faktycznego zdarzenia gospodarczego, to jest robót wykonanych przez wystawców faktur (J. K. i R. Uś.) na rzecz A. D. Nie zasługiwały na uwzględnienie także pozostałe zarzuty skargi. Należy na wstępie wskazać, że formułując zarzuty pod adresem orzekającego poprzednio Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (pomijając już nawet okoliczność, że miejscem ich wyartykułowania powinna być skarga kasacyjna od tamtego wyroku), A. D. nie zapoznał się dokładnie z treścią uzasadnia zapadłego w dniu [...] wyroku, gdzie Sąd właśnie wskazał na potrzebę uzupełnienia przez organy skarbowe materiału dowodowego o deklaracje podatkowe złożone przez J. K. i R. U. Organy podatkowe takiego uzupełnienia dokonały ustalając, że R. U. kwoty podatku wynikające z kwestionowanych faktur ujął w deklaracjach za maj i październik 2000 r., natomiast wobec zagubienia ewidencji przez J. K., potwierdzenia rozliczenia przez niego faktur w deklaracji za maj 2000 r., nie można było dokonać. Jednakże deklaracjom tym odmówiono wiarygodności z uwagi na to, że przez właściwe organy uznane zostały za nierzetelne, a w konsekwencji za wskazane okresy rozliczeniowe i wobec tych podmiotów wydane zostały decyzje podatkowe (z dnia [...], nr [...] – wobec J. K. oraz z dnia [...]., nr [...] wobec R. U.). Według organów deklaracje te nie mogły wpłynąć na odmienną ocenę materiału dowodowego, zaś Sąd i w tym zakresie nie stwierdził, ażeby w ten sposób naruszono art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. W tym zakresie należy dodatkowo odnotować, że ze zgromadzonego w sprawie administracyjnej materiału wynikało, iż J. K. oraz R. U. w swoisty sposób "bilansowali" w zakresie swoich rozliczeń, kwoty podatku należnego ujęte w kwestionowanych fakturach – z odpowiednimi kwotami podatku naliczonego. J. K. w złożonych wyjaśnieniach podał, że po przekazaniu R. U. faktury in blanco, otrzymywał z powrotem wypełnioną kopię takiej faktury wraz z odpowiednią fakturą zakupu. Z kolei w stosunku do faktur wystawionych przez R. U. ustalono, że miały swoje odpowiedniki (tj. faktury) po stronie zakupu, jednakże pochodzące od podmiotów nieistniejących. W takich okolicznościach walor zaewidencjonowania faktury sprzedaży i rozliczenia jej w deklaracji podatkowej jest niewielki, albowiem podatnik nie ponosi w istocie ciężaru wynikającego z wystawionej faktury. Trzeba dalej stwierdzić, że organy podatkowe nie podważały tego, iż roboty budowlane odpowiadające treści faktur J. K. i R. U. zostały wykonane, a przez to nie negowały faktu odbioru robót, jak i jakości ich wykonania. Istotne bowiem w sprawie podatkowej było to, że robót tych nie wykonali J. K. i R. U., a przez to podatek z faktur przez nich wystawionych nie dawał prawa do odliczenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy podatkowe miały oparcie w treści art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, ażeby w postępowaniu administracyjnym prowadzonym wobec jego osoby skorzystać z materiałów pochodzących z innego postępowania podatkowego. Według przytoczonego przepisu, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Reasumując należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się ażeby przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa uzasadniającego wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.