I SA/Wr 892/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A reprezentowanego przez Starostę L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Po wniesieniu skargi, pismem z 29 kwietnia 2015 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że aktualnie, nie jest możliwe jej wykonanie z uwagi na brak w budżecie powiatu środków pieniężnych przewidzianych na ten cel. W kontekście tym wskazała, że zadania wykonywane przez Starostę, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, finansowane są w całości z dotacji celowych przekazywanych przez Wojewodę D. Podniosła strona, że objęte opodatkowaniem nieruchomości dotyczą nieruchomości Skarbu Państwa i powiat nie jest płatnikiem tego zobowiązania. Podniosła również, że obciążenie powiatu kwotą naliczonego podatku, powiększoną o naliczone odsetki stwarza realne niebezpieczeństwo, że wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania, może spowodować niekorzystne skutki, których odwrócenie, w razie uzyskania korzystnego dla strony rozstrzygnięcia, nie będzie możliwe poprzez zwrot nienależnie spełnionego świadczenia. Dodała strona, że negatywne skutki wykonania zaskarżonej decyzji podatkowej mogą dalece wykroczyć poza zwykłe skutki finansowe, tym bardziej, że sprawa nie jest sprawą jednostkową, a dotyczy lat 2010-2013. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Jako zatem odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), w myśl której, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, należy traktować (i w tym też kierunku interpretować) przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., który dopuszcza możliwość wydania przez sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie, zawartą w treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. dyrektywę "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności" należy interpretować jako odnoszącą się nie tylko do wnioskowego trybu wszczynania omawianego postępowania, ale również, jako zwalniającą sąd z poszukiwania z urzędu ewentualnego ryzyka następstw o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Bezspornie zatem, to rzeczą wnioskodawcy jest należyte uzasadnienie zgłoszonego w trybie ww. przepisu wniosku, a obowiązkiem sądu jest przeprowadzenie oceny, czy okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę na poparcie jego żądania uzasadniają przyjęcie, że w danym konkretnym przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jakkolwiek orzecznictwo sądowe dopuszcza jedynie uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę wystąpienia powołanych przesłanek (jednej lub obu), to jednocześnie zastrzega, że wymogu tego nie mogą spełniać same tylko twierdzenia wnioskodawcy, wyrażające obawę co do wystąpienia skutków o jakich mowa w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1378/14, LEX nr 1551061). Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu (dużo mniej sformalizowanym) stwarzającym prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Konstatacja ta oznacza, że argumentacja wniosku o wstrzymanie powinna wskazywać na konkretne relacje pomiędzy odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). Tylko w ten bowiem sposób możliwa jest ocena stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia tych zagrożeń. Odwołując się do treści złożonego w sprawie wniosku należy podkreślić, że w jego uzasadnieniu strona skarżąca ogólnie wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie stwarza dla strony realne niebezpieczeństwo spowodowania niekorzystnych dla niej skutków, których odwrócenie nie będzie możliwe w razie uzyskania korzystnego dla strony rozstrzygnięcia. Skarżąca nie sprecyzowała jednak, na czym konkretnie, powołane we wniosku trudne do odwrócenia skutki miałyby polegać. Wiedzy na ten temat nie dostarcza także materiał zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy. W nawiązaniu do tak skonstruowanego wniosku, należy jednocześnie wskazać, że wykonanie decyzji podatkowej zwykle powoduje określone konsekwencje finansowe dla zobowiązanego, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest również, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne. W wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami. Uzupełniająco należy również nadmienić, że dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymania zaskarżonej decyzji Sąd nie analizuje podniesionych w skardze zarzutów, stąd, podnoszona przez stronę w skardze (do której strona nawiązuje również we wniosku o wstrzymanie) kwestia podmiotu na którym powinno ciążyć zobowiązanie podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji nie może rzutować na uwzględnienie takiego wniosku. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.