I SA/Wr 904/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Zastępca Przewodniczącego Wydziału I: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2006 r. postanawia: I. odrzucić skargę, II. przyznać radcy prawnemu K. Z. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 442,80 zł (w tym podatek od towarów i usług w kwocie 82,80 zł) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. W sprawie, Z. T. w dniu 25 czerwca 2012 r. (dowód: stempel pocztowy na kopercie – k. [...] akt sądowych) wniósł skargę na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. (doręczonej skarżącemu w dniu 30 marca 2012 r.) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2012 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Na podstawie tego postanowienia Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła dla skarżącego jako pełnomocnika z urzędu – radcę prawnego K. Z.. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2012 r., pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i jednocześnie oświadczył, że koszty nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z uwagi na niespełnienie warunku jego złożenia w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu. Zażalenie na to rozstrzygnięcie zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalone postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 r. sygn. akt II FZ 1060/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej w skrócie: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1). Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 30 marca 2012 r. w trybie doręczenia zastępczego (żonie skarżącego). Wobec tego trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 30 kwietnia 2012 r. Jak wskazano powyżej, skarga została wniesiona w dniu 25 czerwca 2012 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Ostatecznie termin ten nie został przywrócony, skutkiem czego, skarga jako wniesiona z uchybieniem terminu, podlegała odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, mając na względzie fakt, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2) i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi z urzędu (pkt II sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) (240 zł) i pkt 2 lit. d) (120 zł) oraz § 2 ust. 3 (podatek VAT) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349). W kwestii przyznanego pełnomocnikowi wynagrodzenia za reprezentowanie strony przed Sądem I instancji (240 zł), wskazać należy, że w sprawie nie występuje wartość przedmiotu sprawy. Jak bowiem przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, decyzja orzekająca o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może być traktowana jako akt kreujący należność pieniężną bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczność ta pozostaje poza granicami sprawy. W tym wypadku, przedmiotem sprawy toczącej się przed organem podatkowym nie jest w istocie ustalenie należności pieniężnej, ale ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. W konsekwencji, skarga na taką decyzję podlega opłacie stałej (vide: postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt I FZ 279/12).