I SA/Wr 921/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z/s we W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem wpłaconego wpisu sądowego. Skargą z dnia 14 czerwca 2016 r. spółka zakwestionowała postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za luty 2016 r. Powyższe postanowienie wydane zostało w czasie trwania kontroli podatkowej wszczętej wobec spółki w dniu 29 marca 2015 r. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia był art. 216 § 1 w związku z art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613) i art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie o jej odrzucenie. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2016 r. WSA we Wrocławiu zawiesił postępowanie w sprawie do czasu udzielenia odpowiedzi na zagadnienie prawne wskazane w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2016 r., I FSK 724/16. Uchwałą z dnia 24 października 2016 r., I FPS 2/16, NSA stwierdził, że: "Przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), w przypadku, gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego) następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art. 277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.)". Postanowieniem z dni 26 października 2016 r. WSA we Wrocławiu podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Przedmiotem skargi jest postanowienia o przedłużeniu terminu zwroty różnicy podatku naliczonego VAT, podjęte w związku z kontrolą podatkową. Jako podstawę swojej skargi strona wskazała m.in. art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wnosząc o odrzucenie skargi wskazał, że w obecnym brzmieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, że poza kognicją sądową są akty i czynności podjęte w ramach postępowań weryfikacyjnych, tj. czynności sprawdzających, kontroli podatkowej. W ocenie Sądu, wniosek organu podatkowego o odrzucenie był zasadny, ale z przyczyn innych niż podnoszono. W opinii Sądu, skarga skarżącej spółki była przedwczesna. Sąd zauważa, że w uchwale z dnia 24 października 2016 r., I FPS 2/16, CBOSA, NSA zakwalifikował postanowienie przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) jako postanowienie przewidziane w art. 274b w związku z art. 277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.). Jak wskazał NSA, na takie postanowienie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny rozpoznaje skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie. Stanowisko przyjęte przez NSA w uchwale z dnia 24 października 2016 r., I FPS 2/16, wiąże w tej sprawie także sąd administracyjny. Oznacza to, że od zaskarżonego postanowienia przysługiwał skarżącej spółce środek odwoławczy w postaci zażalenia, który podlegał rozpoznaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że NSA podając motywy podjętej uchwały wskazał, że należy zaakceptować dopuszczalność traktowania złożonych w odpowiednim terminie wezwań do usunięcia naruszenia prawa (w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a.), jako terminowo złożonych już zażaleń. Jak wskazano, takie zażalenia powinny podlegać przekazaniu organowi drugiej instancji (dyrektorowi izby skarbowej) do rozpatrzenia. Z akt sprawy wynika, że wezwanie spółki nie zostało przekazane organowi odwoławczemu. Należało zatem uznać, że w sprawie nie zostały jeszcze wyczerpane środki zaskarżenia na drodze administracyjnej. Niewyczerpanie środków zaskarżenia stanowi zaś o niedopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W myśl bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Artykuł 52 § 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się zaś zgodnie, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej (A. Kabat (w:) B. Dauter i in., Komentarz..., s. 205, por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2008 r., I GSK 1071/07, LEX nr 515399, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r., I SA 2813/03, LEX nr 708706). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga skarżącej podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono natomiast na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a.