I SA/Wr 940/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski (sprawozdawca),, Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Haberka,, Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman,, , Protokolant: Starszy specjalista Paulina Wódka,, po rozpoznaniu w Wydziale I, na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi: M. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 13 października 2022 r. nr 0201-IOD2.4102.65.2022 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r.: oddala skargę w całości. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Sprawa dotyczy skargi, którą wniósł M. G. (dalej: Podatnik, Strona, Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy) z dnia 13 października 2022 r. nr 0201-IOD2.4102.65.2022, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej: NUS, organ I instancji) z dnia 21 lipca 2022 r. nr 0210-SPV.4102.445.2022, określającą Stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: PIT) za 2018 r. z tytułu odpłatnego zbycia w dniu 29 czerwca 2018 r. nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] w kwocie 22.116,00 zł. Wobec – wynikającego z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; dalej jako p.p.s.a.) – obowiązku zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, a nie powielania zawartości (treści) akt, wskazuje się, co następuje. 1.2. Jak wynika z akt sprawy, Podatnik w dniu 9 stycznia 2015 r. nabył na podstawie ustawy spadek po swojej zmarłej mamie H. G. (dalej: Spadkodawca), co zostało potwierdzone w akcie poświadczenia dziedziczenia z dnia 4 kwietnia 2018 r., Repertorium [...] nr [...]. W dniu 15 września 2015 r. sporządzono w NUS spis inwentarza masy majątkowej po Spadkodawcy zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia 10 czerwca 2015 r. o sygn. akt [...] (dalej: Spis). W skład masy spadkowej weszło: - zadłużenie w C. S.A., - zadłużenie w Zarządzie Gospodarki Mieszkaniowej w L. oraz - lokal mieszkalny położony w L. przy ul. [...] wraz z udziałem wynoszącym 87/1000 części w nieruchomości wspólnej, stanowiącej prawo użytkowania wieczystego oraz części budynku i urządzenia, niesłużące wyłącznie do użytku właścicieli lokali, dla którego to lokalu i związanych z nim praw prowadzona jest księga wieczysta nr [...] (dalej: Nieruchomość). Stan bierny masy spadkowej określono w Spisie na łączną kwotę 13.980,00 zł, a stan czynny na kwotę 82.000,00 zł. Tym samym wartość masy spadkowej była dodatnia i na dzień zgonu wyniosła 68.020,00 zł (= 82.000,00 zł – 13.980,00 zł). Na podstawie umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego z dnia 29 czerwca 2018 r., Rep. [...] nr [...], Podatnik zbył Nieruchomość. Następnie w dniu 29 kwietnia 2019 r. złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2018 r. (PIT-39), w którym wykazał: - przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości (...) w wysokości 120.000,00 zł, - koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości w wysokości 3.600,00 zł, - dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości w wysokości 116.400,00 zł, - kwotę dochodu zwolnionego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 200 ze zm.; dalej ustawa o PIT) w wysokości 116.400,00 zł, - podstawę obliczenia podatku w wysokości 0,00 zł, - podatek należny w wysokości 0,00 zł, -kwotę do zapłaty w wysokości 0,00 zł. W toku czynności sprawdzających NUS ustalił, że Podatnik nie wydatkował dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia Nieruchomości na własne cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25) ustawy o PIT. Z uwagi na powyższe postanowieniem z dnia 23 maja 2022 r. wszczęto w stosunku do Strony postępowanie podatkowe w sprawie określenia PIT za 2018 r. z tytułu odpłatnego zbycia Nieruchomości. Pismem z dnia 31 maja 2022 r., organ I instancji wezwał Podatnika do przedłożenia wszystkich dokumentów potwierdzających poniesienie kosztów odpłatnego zbycia i kosztów uzyskania przychodów oraz dokumentów potwierdzających wydatkowanie przychodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości na własne cele mieszkaniowe. Zaznaczono przy tym, że w przypadku, gdyby Strona nie posiadała żądanych dokumentów, należy złożyć oświadczenia o ich braku. Podatnik nie przedłożył ww. dokumentów. NUS, ww. decyzją z dnia 21 lipca 2022 r., określił Stronie zobowiązanie w PIT za 2018 r. z tytułu odpłatnego zbycia Nieruchomości w kwocie 22.116,00 zł. 1.3. DIAS, rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, na skutek odwołania Podatnika, nie znajdując podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji, utrzymał ją w mocy. 2. Postępowanie przed Sądem I instancji. 2.1. W skardze na decyzję organu odwoławczego Strona zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego, a to: a) art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 20 r., poz. ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; b) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji NUS w sytuacji, gdy prawidłowa była zmiana przedmiotowej decyzji i określenie wymiaru należnego podatku na kwotę 6.536,00 zł; 2. przepisów prawa materialnego, które przyjęło postać: a) błędnej wykładni i nieprawidłowego zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) w związku z art. 9 ust. 2 ustawy o PIT – poprzez przyjęcie, że dochód Skarżącego podlegający opodatkowaniu z tytułu sprzedaży nieruchomości wyniósł 116.400,00 zł, b) błędnej interpretacji art. 2 ust. 1 pkt 3) ustawy o PIT prowadzącej w konsekwencji do pominięcia tego przepisu i uznaniu decyzji organu I instancji za prawidłową. W oparciu o tak postawione zarzuty, Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1) p.p.s.a., wniósł o wstrzymanie przez DIAS wykonania zaskarżonej decyzji w całości, natomiast w przypadku nieuwzględnienia tego żądania, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniósł o jego uwzględnienie przez Sąd, argumentując, że przymusowe wykonanie decyzji narazi go na uszczerbek finansowy, co wpłynie negatywnie na sytuację ekonomiczną jego rodziny skarżącego. W uzasadnieniu skargi Podatnik wskazał, że przychodem z odpłatnego zbycia Nieruchomości w rozpatrywanej sprawie jest nadwyżka ceny uzyskanej w ramach jej sprzedaży nad wartością, którą posiadała w chwili jej odziedziczenia. Podkreślił, że za taką interpretacją przemawia utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne (vide: wyrok NSA z dnia 28 lipca 2017 r. o sygn. akt II FSK 1432/16, publ. w CBOSA). Skarżący powołał się również na pytanie prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt (sygn. akt [...]) w zakresie nierównego traktowania obywateli, podnosząc, że jeżeli uzyskałby w spadku kwotę równowartą wartości odziedziczonej nieruchomości, to mógłby spożytkować ją na dowolny cel. Natomiast w przypadku nabycia w spadku nieruchomości – przy jej zbyciu – należy zmuszony jest zapłacić podatek dochodowy. W ocenie Strony, ustawodawca zauważył przedmiotową niesprawiedliwość, eliminując ją nowelizacją ustawy o PIT z dniem 1 stycznia 2019 r., na mocy której do pięcioletniego okresu posiadania nieruchomości można zaliczyć okres posiadania przez spadkodawcę, co pozwala na wcześniejszą sprzedaż odziedziczonej nieruchomości bez konieczności zapłaty podatku dochodowego. Skarżący zarzucił, że organy obu instancji nie zauważyły, że zastosowane w sprawie przepisy godzą w podstawowe prawo konstytucyjne obywatela, jakim jest równość wobec prawa. Tymczasem kompleksowe stosowanie przepisów ustawy o PIT oraz ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2018 r., poz. 644 ze zm.; dalej: u.p.s.d.) powinno je doprowadzić do wniosku, że wartość dziedziczonego majątku, niezależnie od tego, co wchodzi w jego skład, jest zwolniona od podatku dochodowego. W przypadku Strony, jako kwotę będącą podstawą opodatkowania, należało przyjąć nadwyżkę (ceny sprzedaży) ponad wartość Nieruchomości w chwili jej odziedziczenia, tj. 38.000,00 zł. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2459 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. 3.2. Skarga nie jest zasadna. W skardze zignorowano treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, ponawiając zarzuty i ich uzasadnienie wyartykułowane już w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji. W szczególności powielone zostały zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, do których DIAS odniósł się kompleksowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpatrując sprawę, w świetle kryterium legalności, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia. 3.3. Na wstępie, w kwestii zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a., podkreślić należy, że do ich naruszenia w niniejszej sprawie nie mogło dojść, ponieważ – przy rozpoznawaniu sprawy i wydawaniu rozstrzygnięcia – organy obu instancji ich nie stosowały. Stanowi o tym bowiem przepis art. 3 § 1 pkt 2) k.p.a., zgodnie z którym – z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII k.p.a. – przepisów tej ustawy nie stosuje się do spraw uregulowanych w Ordynacji podatkowej. Ta druga z kolei obowiązuje od dnia 1 stycznia 1998 r., co oznacza, że to jej przepisy, a nie k.p.a., pominąwszy ww. wyjątki, organy podatkowe zobowiązane są stosować. Zważywszy, że organy administracji publicznej i sądy nie stosują w istocie przepisów, lecz normy prawne, które są w nich zawarte i na ich podstawie odkodowywane, należy zarzuty skargi powołujące poszczególne przepisy k.p.a. odnieść do tych przepisów O.p., z których można odkodować te same normy prawa procesowego. Jak bowiem słusznie zauważył organ odwoławczy, niektóre przepisy k.p.a. znajdują odzwierciedlenie w przepisach O.p. Nie był zatem słuszny zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 124 i art. 210 § 1 pkt 4) i 6) O.p., skoro zaskarżona decyzja zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. W szczególności wskazano w niej fakty, które zostały uznane za udowodnione, dowody, którym dano wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. Stwierdzić należy zatem, że zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne. Uzasadnienie prawne z kolei składa się z wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa, czego w zaskarżonej decyzji nie pominięto, skoro organ odwoławczy przytoczył w niej treść odnośnych przepisów oraz wyjaśnił powody ich zastosowania. Za chybiony należało uznać również zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1) O.p. DIAS przedstawił powody utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Okoliczność, że Skarżący – w swojej subiektywnej ocenie, do której zresztą ma pełne prawo – wciąż pozostaje nieprzekonany o słuszności argumentacji organu odwoławczego, nie oznacza naruszenia zarówno tego przepisu, jak i zasady przekonywania, wyrażonej w art. 124 O.p. 3.4. Za nieuzasadnione należało uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego. W szczególności niesłusznie Skarżący zarzucał naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 8) lit. a) w związku z art. 9 ust. 2 ustawy o PIT, skoro niewątpliwie uzyskał on przychód z odpłatnego zbycia Nieruchomości, którą nabył w dniu 9 stycznia 2015 r. w ramach spadkobrania (po swojej mamie, zmarłej w tej właśnie dacie). O spełnieniu się w niniejszej sprawie hipotezy normy materialnoprawnej zawartej w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o PIT, zadecydowała prawidłowo ustalona okoliczność, że odpłatne zbycie Nieruchomości nie nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej oraz dokonane zostało przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie przez Podatnika. Niewątpliwie zatem uzyskał on przychód z ww. źródła, który podlegał opodatkowaniu PIT. Zgodnie z dyspozycją art. 19 ust. 1 ustawy o PIT, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8), jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Wyjątek od tej reguły zachodzi jednak, gdy cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej, przy czym sytuacja taka w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Organy podatkowe nie zakwestionowały bowiem rynkowości ceny zbycia Nieruchomości. Cena sprzedaży określona została w § 5 aktu notarialnego na 120.000,00 zł, a zatem przychód Podatnika z tego tytułu wyrażał się w tej właśnie kwocie. Stosownie do powszechnej praktyki obrotu prawnego w tym zakresie, koszty aktu notarialnego poniósł nabywca (por. § 9 ww. umowy), wobec czego nie wystąpiły równocześnie podstawy do pomniejszenia tego przychodu o koszty odpłatnego zbycia związane z zawarciem umowy sprzedaży w tej szczególnej formie. Koszty, związane z odpłatnym zbyciem Nieruchomości z tytułu prowizji biura obrotu nieruchomościami, wyniosły łącznie 3.600,00 zł, co Podatnik prawidłowo udokumentował fakturami wystawionymi przez tego pośrednika. Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o PIT podatek dochodowy od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8) lit. a)-c) wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. Natomiast – w myśl dyspozycji art. 30e ust. 2 ustawy o PIT – podstawą tą jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1), dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Przepis art. 22 ust. 6d ustawy o PIT stanowi, iż za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Jednocześnie w art. 22 ust. 6e ustawy o PIT ustawodawca przesądził, że wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktury VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że Podatnik nie przedstawił w toku postępowania dokumentów spełniających ww. kryteria, z których wynikałoby, że dokonał nakładów zwiększających wartość Nieruchomości. Korzystając ze zwolnienia z podatku od spadków i darowizn z uwagi na stopień pokrewieństwa pomiędzy nim a spadkodawcą, Skarżący nie podlegał natomiast obowiązkowi podatkowemu z tego tytułu. W związku z powyższym organy obu instancji słusznie argumentowały, że – w świetle jednoznacznego brzmienia ww. przepisów – brak jakichkolwiek podstaw, aby – zgodnie z wyrażonymi w tym zakresie oczekiwaniami Podatnika – zaliczyć do kosztów odpłatnego zbycia albo do kosztów uzyskania przychodu wartość Nieruchomości, ustaloną na moment jej nabycia w ramach spadku, na kwotę 82.000,00 zł, zgodnie z operatem szacunkowym, sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego w dniu 13 września 2015 r., w ramach spisu inwentarza masy spadkowej. Uwzględnienie stanowiska Skarżącego w tym zakresie prowadziłoby do naruszenia przez organy podatkowe zasady legalizmu, wyrażonej w art. 120 O.p., a wedle której mają one działać na podstawie przepisów prawa. 3.5. W świetle brzmienia ww. przepisów, Sąd dostrzega – podnoszone przez Skarżącego – wątpliwości w zakresie równego traktowania przez nie tych podatników, którzy nabyli w spadku nieruchomość i dokonali jej odpłatnego zbycia przed upływem 5 lat licząc od końca roku, w którym nastąpiło jej nabycie, oraz tych, którzy nabyli w spadku środki finansowe. Dostrzegły to również organy, a ich stanowisko – z punktu widzenia zarówno zasady państwa prawa, wyrażonej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak i zasady legalizmu, wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP oraz w już ww. art. 120 O.p. – nie mogło być odmienne od tego, które w sposób odpowiednio jasny i wyczerpujący przedstawiły w obu kwestionowanych przez Podatnika decyzjach. W tym aspekcie nie można nie zauważyć, że Skarżący oczekiwał, najpierw od organów podatkowych, a teraz od Sądu, aby antycypowały, że pytanie prawne – zadane w 2019 r. przez Sąd Rejonowy [...] w L.(1) [czy: 1) art. 10 ust. 8 lit. od a) do d) i art. 2 ust. 1 pkt 3) ustawy o PIT w związku z art. 4 a) ust. 1 i 2 u.p.s.d. są zgodne z art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 2 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, 2) art. 21 ust. 1 pkt 131) ustawy o PIT jest zgodny z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP] i rozpatrywane przez Trybunał Konstytucyjny w toczącym się przed nim od czterech lat postępowaniu o sygn. akt [...] – zostanie rozstrzygnięte w sposób dla Podatnika korzystny i taki, który dla niego jest – w jego własnej ocenie – oczywisty i jedynie słuszny. Tymczasem, oceniając już tylko długość okresu procedowania Trybunału nad tym zagadnieniem, które – nie wiadomo – kiedy będzie ostatecznie rozpoznane (według informacji o stanie sprawy na stronach Trybunału pod linkiem: https://trybunal.gov.pl/s/[...] wciąż brak informacji, aby doszło do wyznaczenia w niej terminu rozprawy), a także rozbieżne stanowiska przedstawione w imieniu Sejmu RP (wnoszącego o uznanie przepisów wskazanych w tym pytaniu za niezgodne z Konstytucją RP) i Prokuratora Generalnego RP (wnoszącego o uznanie przepisów wskazanych w tym pytaniu za zgodne z Konstytucją RP), stwierdzić należy, że kierunek rozwiązania analizowanego problemu przez Trybunał wcale nie jawi się jako oczywisty. Warto również zauważyć, że uzasadnienie do zmian legislacyjnych, wprowadzonych do ustawy o PIT, na które powołuje się Podatnik, w ogóle nie zawiera motywów wprowadzenia przedmiotowej zmiany. Nie można również tracić z pola widzenia okoliczności, że ustawodawca wprawdzie dokonał zmiany przepisów w zakresie nabytych w spadku nieruchomości, wprowadzając do ustawy o PIT przepis art. 10 ust. 5, który do pięcioletniego okresu posiadania nieruchomości przez spadkobiercę pozwala zaliczyć okres posiadania nieruchomości przez spadkodawcę (por. art. 1 pkt 4) ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. z 2018 r., poz. 2159; dalej: Nowelizacja), lecz z kolei projektodawca tej nowelizacji – z sobie znanych względów – całkowicie pominął motywy uchwalenia tych konkretnych zmian (por. punkt 2) w części II uzasadnienia projektu Nowelizacji zawierający jedynie informacje o treści wprowadzanych w tym zakresie zmian bez ich aksjologicznej podbudowy). Co istotne, powołany przepis zaczął obowiązywać dopiero od dnia 1 stycznia 2019 r. Brak jest w Nowelizacji, która go wprowadziła, norm międzyczasowych, które przewidywałyby jego moc wsteczną. Wręcz przeciwnie – w art. 16 Nowelizacji wskazano wyraźnie, że przepisy ustaw zmienianych w art. 1-3 (czyli także ustawy o PIT), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2019 r. Ponadto – w ocenie Sądu – wprowadzony do ustawy o PIT przepis ust. 5 art. 10 niewątpliwie nie ma również charakteru wykładni legalnej, przy pomocy której ustawodawca sam wskazuje i wyjaśnia, w jaki sposób powinien być on – zgodnie z jego wolą – od samego początku (ex tunc) interpretowany. Z tych względów ta nowa regulacja nie mogła mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Warto wyjaśnić na koniec, że – z uwagi na trudno przewidywalny czas rozstrzygnięcia przez Trybunał kwestii ww. pytania prawnego – Sąd za niecelowe uznał zawieszenie do tego czasu niniejszego postępowania, uznając, że zbyt długi okres oczekiwania na wyrok w tym przedmiocie, naruszałby prawo Strony do rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie sprawy niniejszej. Nie bez znaczenia przy tym pozostawała okoliczność, że zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, jeżeli jego rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, ma charakter jedynie fakultatywny (por. art. 125 § 1 pkt 1) p.p.s.a.). O ile jednak w sprawie zawisłej przed Trybunałem zapadłby wyrok korzystny dla Podatnika, to podkreślić należy, że wówczas – w myśl art. 240 § 1 pkt 8) O.p. – pojawiłaby się tym samym przesłanka do wznowienia przed organem odwoławczym postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. 3.6. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3) ustawy o PIT, jej przepisów nie się stosuje się do przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn. Jak jednak słusznie zauważył organ odwoławczy, obejmujący przedmiotową Nieruchomość spadek, który Podatnik nabył, podlegał zwolnieniu z opodatkowania na podstawie przepisów u.p.s.d., a zatem także i ten zarzut skargi okazał się chybiony. 3.7. Z ww. względów – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – skargę, jako nieuzasadnioną, oddalono.