I SA/Wr 946/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 04 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Oddział Zamiejscowy w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia należnego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. z tytułu dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów wskutek złożenia skargi kasacyjnej z dnia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 listopada 2007 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...], nr [...]. Odpis tego rozstrzygnięcia doręczono skarżącemu w dniu [...]. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...]., skarżący, działając poprzez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej postanowienia Sądu. Równocześnie wraz z wnioskiem złożył skargę kasacyjną. W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie spełnił ciążącego na nim obowiązku przekazania stronie odpowiedzi organu na skargę. Ponadto przeprowadzone postępowanie naruszało równość stron w zakresie terminów. Skarżący podniósł także, że pomimo złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, na moment sporządzenia skargi kasacyjnej nie otrzymał w tym przedmiocie rozstrzygnięcia Sądu. Pismem z dnia [...] pełnomocnik skarżącego uzupełnił uzasadnienie przedmiotowej skargi kasacyjnej, przytaczając podstawy kasacyjne oraz uzupełniając uzasadnienie skargi. Postanowieniem z dnia 06 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przywrócił stronie termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2008 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (o których mowa w art. 46 § 1 p.p.s.a.) ale także ma zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z treści powołanego przepisu wynika zatem, że p.p.s.a. rozróżnia w konstrukcji skargi kasacyjnej dwa rodzaje elementów: a) właściwych dla wszystkich pism sądowych, o których mowa w art. 46 § 1 p.p.s.a.; b) dodatkowych, właściwych wyłącznie dla skargi kasacyjnej. Wskazane rozróżnienie ma istotne znaczenie z uwagi na treść art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli pismu procesowemu nie może być nadany prawidłowy tok biegu wskutek niezachowania jego warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania (lub jego odrzucenia w przypadku skargi i skargi kasacyjnej). Należy zauważyć, że z uwagi na umiejscowienie przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a. w rozdziale 1 działu III ustawy, może mieć on zastosowanie jedynie do braków formalnych o których mowa w art. 46 § 1 p.p.s.a. Nie znajdzie zatem zastosowania w przypadku braku pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej. Tym samym niewskazanie podstawy kasacyjnej oraz nieokreślenie żądania strony w skardze kasacyjnej nie podlega uzupełnieniu. Takie tez stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 780/08 jak i postanowieniu z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 434/07. Powyższe znajduje dodatkowe oparcie w treści art. 175 § 1 p.p.s.a., która ustanawia przymus sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (z pewnymi odstępstwami określonymi w kolejnych § tego art.). Nie ulega zatem wątpliwości, że celem tej regulacji jest ustanowienie w tym zakresie wyższych wymogów staranności (a dokładniej należytej staranności właściwej dla profesjonalnego pełnomocnika), z czym wiąże się w sposób oczywisty zaostrzenie rygorów związanych z wadliwą konstrukcją skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a., w razie wystąpienia wskazanego wyżej uchybienia, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci skargę kasacyjną, jako niedopuszczalną. Jak wynika z akt sprawy, skarga kasacyjna złożona przez pełnomocnika skarżącego J. H. nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 176 p.p.s.a. gdyż nie zawarto w niej podstaw kasacyjnych skargi ani nie określono żądania co do rozstrzygnięcia. Tym samym są to braki niepodlegające uzupełnieniu. Odnosząc się do pisma pełnomocnika skarżącego z dnia [...], uzupełniające złożoną przez niego skargę kasacyjną, to należy stwierdzić, że co do zasady, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i stanowiskiem doktryny, uzupełnianie złożonej skargi kasacyjnej jest dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdy nastąpi to z zachowaniem terminu właściwego do złożenia samej skargi. W niniejszej sprawie, wobec uchybienia terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej oraz przywrócenia tego terminu postanowieniem tutejszego Sądu z dnia [...], za wywołującą (potencjalnie) skutki procesowe można uznać jedynie tę czynność, która dokonana została wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, co się odnosi do wymienionego wyżej pisma z dnia [...] (skargi kasacyjnej). Z tego względu uzupełnienie braków skargi w innym piśmie procesowym, złożonym w późniejszym okresie nie było skuteczne. Ubocznie trzeba zauważyć, że pełnomocnik pismo uzupełniające skargę kasacyjną złożył po upływie 30 dni od dnia doręczenia mu postanowienia tut. Sądu odrzucającego skargę J. H. Wobec czego, w oparciu o art. 178 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.