I SA/Wr 959/16

Dnia 23 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA - Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA - Zbigniew Łoboda, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2016 roku sprawy ze skargi: B. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: odmowy wstrzymania wykonania decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2010 roku oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi B.K. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: odmowy wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. dotyczącej podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2010 roku. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego (US) w L. określił rozwiązanej spółce cywilnej "A" – B. K., L. P. zobowiązanie w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okresy od czerwca do grudnia 2010 r. oraz określił kwotę podatku przypadającego do zapłaty za ten sam okres. W tej samej decyzji organ orzekł też o solidarnej odpowiedzialności B. K. i L. P. – jako osób trzecich, tj. wspólników rozwiązanej spółki cywilnej "A". Pismem z 15 lutego 2016 r. – byli wspólnicy Spółki "A" –B. K. i Pan L. P. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika US w L. z dnia [...] r. oraz wnieśli o jej wstrzymanie w trybie art. 252 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej: OP. W uzasadnieniu pisma wskazano, że zaskarżona decyzja z [...] r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 115 § 4 i 5 w zw. z 108 § 2 pkt 2 ppkt a) Ordynacji podatkowej poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania, a w konsekwencji wydanie decyzji (sygn. [...]) wobec wspólników zlikwidowanej spółki, w której określono zobowiązanie podatkowe spółki cywilnej "A", mimo, że w innej - wcześniejszej wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (UKS) z dnia [...] r. (sygn. UKS [...]) - także określono zobowiązanie spółki. Wyjaśniono, że na skutek wniesienia odwołania od tej decyzji, a także wniesienia skargi do sądu od decyzji organu odwoławczego, postępowanie w sprawie nadal toczy się, obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (NSA). Z tego powodu, zdaniem Stron decyzja Naczelnika US w L. z dnia [...]r. (nr [...]) została wydana z rażącym naruszeniem art. 187 OP- poprzez orzekanie w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, a także w oparciu o kserokopię części materiału dowodowego potwierdzonego za zgodność z oryginałem przez pracownika, który nie miał możliwości faktycznego potwierdzenia dokumentów za zgodność z oryginałem. Po rozpatrzeniu wniosku z dnia 15 lutego 2016 r. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika US w L. z [...] r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wstępna analiza materiału dowodowego nie potwierdza, aby zachodziło prawdopodobieństwo, że decyzja Naczelnika US w L. z [...] r. nr [...] dotknięta była jedną z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 247 § 1 OP. W postanowieniu wyjaśniono, że wstrzymanie wykonania decyzji, istniejącej w obrocie prawnym i korzystającej z domniemania legalności - uregulowane w art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej - musi wynikać z daleko idącego przekonania organu podatkowego o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 247 § 1 OP. Wyjaśniono również, że prawdopodobieństwo, że decyzja objęta wnioskiem o jej wstrzymanie jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność, powinno być na tyle wysokie, aby uzasadniało zastosowanie środka o charakterze tymczasowym, jeszcze przed właściwym rozstrzygnięciem organu w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Ustalenie istnienia tego prawdopodobieństwa musi, zatem wynikać już ze wstępnej oceny organu i być uzasadnione nie budzącymi wątpliwości okolicznościami sprawy. W tym kontekście Dyrektor Izby Skarbowej (IS) we W. wyjaśnił, że wstępna ocena przeprowadzona w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie może zastępować właściwego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. W ocenie organu pierwszej instancji przeprowadzona analiza materiału dowodowego nie potwierdza, aby zachodziło prawdopodobieństwo, że decyzja Naczelnika US w L. z dnia [...] r. dotknięta była jedną z wad kwalifikowanych, stąd też brak było podstaw do jej wstrzymania. Postanowienie z dnia [...] r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika US w L. z [...] r. zostało doręczone B. K. w dniu [...] r., natomiast L. P. w dniu 8 kwietnia 2016 r., w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. W dniu 31 marca 2016r. B. K. wniósł zażalenie na postanowienie Dyrektora IS we W. z dnia [...] r., nr [...], wnosząc o jego uchylenie z uwagi na naruszenie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zażalenia Strona zakwestionowała stanowisko organu pierwszej instancji, że podstawą wstrzymania wykonania decyzji w tym trybie musi być daleko idące przekonanie o istotnej wadliwości decyzji - jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Strony, we wniosku z 15 lutego 2016 r. uprawdopodobniono, zasadność żądania o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika US w L. z dnia [...] r. a zatem również zasadność wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Decyzją z dnia [...] r. ([...]) Dyrektor Izby Skarbowej we W. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika US w L. z [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji powołano i wyjaśniono przepisy prawa regulujące instytucję stwierdzenia nieważności (art. 247 OP). Wskazano, że w istocie Strony - wnioskując o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 grudnia 2015 r. jako podstawę zastosowania tej instytucji powołały trzy przesłanki, tj. wydanie decyzji bez podstawy prawnej (art. 247 § 1 pkt 2 OP); rozpatrzenie sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 247 § 1 pkt 3 OP) oraz wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 2 OP). Każda z tych przesłanek została osobno przeanalizowana, a stawiane zarzuty nie zostały potwierdzone. Stąd też Dyrektor IS we W. uznał, że w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika US w L. z [...] r. (nr [...]). Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. ([...]) Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie z [...] r., nr [...] odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika US w L. z [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał między innymi, że przepis art. 252 OP stanowi o uprawdopodobnieniu, że decyzja, której wstrzymania żąda Strona, dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 OP, podczas, gdy obowiązujące przepisy prawne nie wyjaśniają pojęcia "uprawdopodobnienia". W tym zakresie oparto się zatem na powołanym w postanowieniu orzecznictwie sądowo-administracyjnym. W analizowanej sprawie, w ocenie Strony, za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawiają te same okoliczności, jakie wskazano żądając stwierdzenia nieważności decyzji z [...] r. nr [...], tj.: wydanie decyzji bez podstawy prawnej (art. 247 § 1 pkt 2 OP), rozpatrzenie sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 247 § 1 pkt 3 OP) oraz wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 2 OP). Przeprowadzona wstępna analiza kwestionowanej decyzji nie potwierdziła stawianych przez Stronę zarzutów naruszenia art. 247 § 1 OP, na co zwrócono uwagę w treści postanowienia z dnia 21 marca 2016 r., przy czym wydając to rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji nie mógł przeprowadzić merytorycznej oceny podniesionych zarzutów, bowiem wkraczałoby to w obszar samego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności i w sposób nieuprawniony wprowadzałoby dodatkowy etap kontroli podniesionych argumentów. Niemniej jednak z treści uzasadnienia faktycznego zaskarżonego postanowienia wynikało, że Dyrektor IS we W. po wstępnej ocenie materiału dowodowego nie stwierdził, prawdopodobieństwa, że decyzja organu pierwszej instancji jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 247 § 1 OP, w tym wskazanymi przez Stronę. Organ wyjaśnił, że chodzi o sytuacje kwalifikowanej sprzeczności zaskarżonego aktu z przepisem powszechnie obowiązującym, o której można mówić w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią jakiegokolwiek przepisu ustawy. Uznano zatem, że w analizowanej sytuacji taka okoliczność nie wystąpiła. Zwrócono uwagę, że decyzją z dnia [...] r. ([...]) Dyrektor IS odmówił stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji, a w jej uzasadnieniu omówiono każdą z okoliczności podniesionych przez Strony, a zatem również argumenty podniesione we wniosku o wstrzymanie decyzji. W zakresie pierwszego zarzutu - wydania decyzji bez podstawy prawnej (art. 247 § 1 pkt 2 OP) Dyrektor IS, powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) wyjaśnił, że wydanie decyzji "bez podstawy prawnej" oznacza, że nie ma ona podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego. Natomiast w analizowanej sprawie decyzja z dnia [...] r. nr [...] wydana została na podstawie obowiązujących - w danym stanie prawnym - przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego. Stąd też wstępna analiza kwestionowanego rozstrzygnięcia prowadziła do wniosku, że podniesiony w tym zakresie zarzut jest niezasadny. Drugi zarzut wniosku z dnia 15 lutego 2016 r. dotyczył rozpatrzenia sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 247 § 1 pkt 3 OP). Także w zakresie tego argumentu przeprowadzono analizę i uznano, że nie odpowiada on stanowi faktycznemu sprawy. W tym zakresie wyjaśniono, że Dyrektor urzędu Kontroli Skarbowej (UKS) we W. w dniu [...] r. wydał decyzję wymiarową nr UKS [...] wobec "A" S.C. L. P., B. K. (we wniosku Strony powołały numer systemowy decyzji, stąd rozbieżność w numerach). W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor IS we W. uchylił powyższą decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie, bowiem w czasie trwania postępowania odwoławczego, nastąpiło rozwiązanie spółki, tym samym nie istniała strona postępowania. Oznacza to, że w istocie decyzja z dnia [...] r. nr UKS [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego. Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik US w L. określił byłym wspólnikom spółki cywilnej "A" L. P. i B. K. - zobowiązania podatkowe oraz orzekł o ich odpowiedzialności (jako byłych wspólników) za te zobowiązania. W tych okolicznościach także druga podstawa stwierdzenia nieważności, wskazana we wniosku okazała się niezasadna. Oznacza to, że - wbrew stanowisku Skarżącego - Naczelnik US w L. nie podjął drugiego rozstrzygnięcia w zakresie zaległości podatkowych, które były przedmiotem innego rozstrzygnięcia (Dyrektora UKS). Jako trzeci powód wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Naczelnika US w L. z dnia [...] r. wskazano, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 2 OP). Także do tego naruszenia prawa odniesiono się szczegółowo w decyzji z dnia [...] r. ([...]). W przekonaniu organu, wstępna ocena zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika US w L. z dnia [...] r. została przeprowadzona w sposób prawidłowy, a zatem w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające wstrzymanie jej wykonania. Powołane we wniosku argumenty zostały poddane ocenie przez organ podatkowy na tle całokształtu okoliczności sprawy, a fakt, że ocena ta była niekorzystna dla Stron nie oznacza, że naruszono art. 252 § 1 OP w sposób mający istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W podsumowaniu wskazano, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika US w L. z dnia [...] r. nr [...], została już wydana decyzja Dyrektora IS we W. z dnia [...] r. ([...]) odmawiająca stwierdzenia nieważności, zatem oczywistym jest, że w sprawie nie wystąpiło prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2015 r., V SA/Wa 231/15). W skardze wniesionej na to postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 252 w związku z art. 247 § 1 pkt 3 oraz art. 115 § 4 i § 5 w związku z art. 108 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że wszczęcie i prowadzenie postępowania, a w konsekwencji wydanie decyzji z dnia [...] r., nastąpiło mimo, że wcześniej (w decyzji z [...]r. sygn. UKS [...]) również określono zobowiązanie spółki, a na skutek wniesionego odwołania oraz skargi do sądu w sprawie nadal toczy się postępowanie. W ocenie Skarżącego aktualnie sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Okoliczność ta, zdaniem Skarżącego uprawdopodabnia, że decyzja Naczelnika US w L. z dnia [...] r. dotknięta jest wadą powodującą jej nieważność. Zarzut podniesiony w skardze na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji jest analogiczny jak we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika US; - naruszenie art. 252 w związku z art. 247 § 1 pkt 3 oraz art. 187 OP - poprzez uznanie, że orzekanie w oparciu o niekompletny materiał dowodowy (kserokopie części materiału dowodowego) nie stanowi przesłanki uprawdopodobniającej wydanie decyzji dotkniętej wadą powodującą jej nieważność. Również ten zarzut stanowi powielenie argumentacji wniosków o stwierdzenie nieważności oraz o wstrzymanie wykonania decyzji, do których odniesiono się merytorycznie między innymi w zaskarżonym postanowieniu. W uzasadnieniu skargi, Skarżący podkreślił, że dnia [...] r. Dyrektor IS we W. wydał decyzję ([...]) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika US w L. z dnia [...] r. nr [...], jednak podkreślono, że decyzja ta - z uwagi na wniesione odwołanie nie ma waloru ostateczności. W dalszej części uzasadnienia skargi Skarżący przedstawił swoją argumentację dotyczącą zasadności stwierdzenia nieważności opisanej decyzji Naczelnika US w L., wad, jakie zdaniem Skarżącego stanowią o wadliwości podjętego rozstrzygnięcia. W szczególności wskazano na naruszenie art. 187 § 1 OP, poprzez niekompletność materiału dowodowego stanowiącego podstawę orzekania w sprawie. Zwrócono również uwagę na rażące naruszenie art. 115 § 4 i § 5 w związku z art. 108 § 2 pkt 2 OP poprzez wydanie jednego rozstrzygnięcia obejmującego określenie zobowiązania podatkowego i orzeczenie o odpowiedzialności byłych wspólników spółki cywilnej. Zdaniem Skarżącego obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa nie przewidują możliwości wydania jednego rozstrzygnięcia obejmującego te dwie kwestie. W konkluzji skargi Skarżący wskazał, że te dwie kwestie uprawdopodobniają, że decyzja Naczelnika US w L. z [...] r. nr [...] dotknięta jest wadami kwalifikowanymi, które uzasadniają wstrzymanie jej wykonania. W związku z podniesionymi zarzutami Skarżący wystąpił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że wbrew twierdzeniom Skarżącego zawartym w skardze, w analizowanej sprawie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] (karty 3094-3102), odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z [...] r., nr [...] ma walor ostateczności. Decyzja ta została doręczona Skarżącemu w dniu [...] r. (karta 3092-3093) i mimo wniesionego odwołania, w chwili sporządzenia skargi miała walor ostateczności, bowiem odwołanie od tej decyzji zostało złożone z uchybieniem terminu, który upływał w dniu 27 maja 2016 r. (piątek). Samo odwołanie zostało natomiast sporządzone i nadane listem poleconym w dniu 30 maja 2016 r. (karty 3103-3108). Odwołanie nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zatem w chwili złożenia odwołania (30 maja 2016 r.), a także w chwili złożenia skargi do Sądu (1 lipca 2016 r.) decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika US w L. z dnia [...] r., nr [...] miała walor ostateczny. Jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę, postanowieniem z 30 czerwca 2016 r., stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania (karty 3120-3122). Postanowienie to zostało doręczone w dniu 5 lipca 2016 r. (karta 3118-3199). Przechodząc do zarzutów skargi – Sąd wskazuje, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą (por. stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyrokach: z 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1531/07 oraz z dnia 7 października 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 801/08) uprawdopodobnienie należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu (w tym przypadku wady dającej podstawę do stwierdzenia nieważności) jest wysoce prawdopodobne. Fakt przedstawienia przez podatnika określonych argumentów nie oznacza samo przez się, że takie prawdopodobieństwo zaistniało. Skoro organ ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji z urzędu, w każdym stadium postępowania aż do wydania decyzji, jeżeli istnienie wady powodującej nieważność stało się już prawdopodobne, chociaż nie będzie ono jeszcze pewne i stwierdzone, to a contrario organ nie może abstrahować od faktu, że we właściwym trybie została już rozstrzygnięta, chociażby w sposób nieostateczny, kwestia nieważności decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2015 r., V SA/Wa 231/15). Taka sytuacja zaistniała w analizowanej sprawie. Skarżący w ramach postępowania nadzwyczajnego podniósł zarzuty, które w jego ocenie stanowią o wadliwości rozstrzygnięcia Naczelnika US w L. z dnia [...] r., nr [...]. Argumenty te, zdaniem Skarżącego uprawdopodabniały, że opisana decyzja dotknięta jest wadami uzasadniającymi wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Ta argumentacja miała stanowić podstawę wstrzymania opisanej decyzji. Skoro jednak, wskazane przez Podatnika wady nie zostały potwierdzone, przeciwnie, kwestie te zostały poddane wnikliwej ocenie, a w chwili podejmowania zaskarżonego postanowienia wydana była już decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności i chociaż nie miała ona waloru ostateczności to oceniała w sposób dogłębny argumentację Skarżącego. Oznacza to, że wbrew stanowisku Skarżącego podniesione - we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji argumenty - nie uprawdopodobniały, że decyzja Naczelnika US w L. dotknięta jest wadami uzasadniającymi wyeliminowanie jest z obrotu prawnego. W ramach zarzutów skargi Skarżący wskazał, że decyzja Naczelnika US w L. z [...] r. nr [...] została wydana wobec wspólników zlikwidowanej spółki, w której to decyzji zostało określone zobowiązanie podatkowe spółki cywilnej "A", mimo, iż w innej wcześniejszej decyzji z dnia [...] r., sygn. UKS [...] (Dyrektora UKS) również określono zobowiązanie spółki, a na skutek wniesionego odwołania, decyzji organu drugiej instancji i skargi do sądu, w sprawie nadal toczy się postępowanie (obecnie przed NSA). Organ wyjaśnił przy tym, że Skarżący posługuje się innym numerem decyzji Dyrektora UKS (tzw. nr systemowym), choć w istocie dotyczy to tego samego rozstrzygnięcia. Należy wyjaśnić również, że odpowiedź na ten zarzut została szczegółowo przedstawiona w decyzji Dyrektora IS we W. z dnia [...] r. nr [...], w której wskazano, że Dyrektor UKS we W. w dniu [...] r. wydał decyzję wymiarową nr UKS [...] wobec "A" S.C. L. P., B. K.. W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, Dyrektor IS we W. - decyzją z [...] r. nr [...] (k.36318) uchylił powyższą decyzję i umorzył postępowanie w sprawie, bowiem w czasie trwania postępowania odwoławczego, nastąpiło rozwiązanie spółki, a zatem strona postępowania utraciła swój byt prawny. Szczegółowe wyjaśnienia w tym zakresie zawiera decyzja z dnia [...] r. nr [...]. Zatem nie jest prawdą, że wydając w dniu [...] r. rozstrzygnięcie nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. orzekł w sprawie, w której toczyło się postępowanie. Równocześnie wskazano, że w toku postępowania prowadzonego przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w L. decyzja Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]r. nie miała waloru ostateczności. W decyzji tej odniesiono się także do kwestii braku prawomocności decyzji, która aktualnie jest przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zwracając równocześnie uwagę, iż decyzja Dyrektora UKS nie ma waloru prawomocności (została bowiem uchylona), a dodatkowo charakter ten - na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej nie jest istotny w świetle art. 247 § 1 pkt 4 o.p., bowiem przepis ten stanowi o decyzji ostatecznej, nie prawomocnej. Także argument o niekompletności materiału dowodowego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia oraz w oparciu o kserokopię części materiału dowodowego potwierdzonego za zgodność z oryginałem przez pracownika, który nie miał możliwości faktycznego potwierdzenia dokumentów za zgodność z oryginałem, nie stanowią o wadliwości podjętego rozstrzygnięcia skutkującej jego nieważnością. Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśniono, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności organ nie może rozpoznać sprawy merytorycznie, jego kompetencje bowiem ograniczają się do wyłącznie do kontroli zgodności z prawem wydanej decyzji administracyjnej. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowo- administracyjnym, powołanym w decyzji z dnia [...] r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika US w L. z dnia [...] r. nr [...]. Podsumowując, po analizie argumentacji Skarżącego zawartej zarówno w skardze, jak i wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. nr [...] oraz zażaleniu na postanowienie o odmowie jej wstrzymania, mając również na uwadze ustalenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. – w ocenie Sądu - w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji w trybie art. 252 Ordynacji podatkowej, stąd zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze – Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - oddalił skargę w całości.