I SA/Wr 97/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 19 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 97/17 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 8 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2017 r. referendarz sądowy odmówił przyznania stronie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie w dniu 18 lipca 2017 r. Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia skarżący w dniu 25 lipca 2017 r. wniósł sprzeciw na powyżej wskazane orzeczenie referendarskie. Sprzeciw nie został podpisany. Zarządzeniem z dnia 4 sierpnia 2017 r. skarżący wezwany został do uzupełnienia braków formalnych wniesionego sprzeciwu poprzez jego podpisanie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została po raz pierwszy awizowana w dniu 18 sierpnia 2017 r., a następnie wydana adresatowi w dniu 4 września 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru: k. 45 akt sądowych). W dniu 11 września 2017 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym, k. 48 akt sądowych) skarżący złożył do akt sprawy podpisany egzemplarz sprzeciwu z dnia 25 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sprzeciw należało odrzucić. Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Natomiast w myśl art. 259 §2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do podpisania wniesionego sprzeciwu wynika, że została ona doręczona w dniu 4 września 2017 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 18 sierpnia 2017 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 p.p.s.a. nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 1 września 2017 r. Termin do odebrania przesyłki biegł od daty pierwszego awizowania przez kolejnych 14 dni. Okoliczność, iż adresatowi wydano przesyłkę w terminie późniejszym nie ma żadnego znaczenia dla liczenia terminu wg wskazanego powyżej art. 73 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 541/10, II FZ 542/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 248/13, publ. LEX nr 1318910). Odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest to czynność organizacyjno-techniczna, nie mająca znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływ ostatniego dnia okresu. Wobec powyższego siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku formalnego sprzeciwu (brak podpisu) upłynął z dniem 8 września 2017 r. Strona skarżąca natomiast nadesłała podpisany egzemplarz sprzeciwu w dniu 11 września 2017 r. (o czym świadczy koperta – k. 48 akt sądowych), a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. W tej sytuacji skarżący nie dopełnił wskazanej czynności w wyznaczonym siedmiodniowym terminie. Skutkiem uchybienia temu terminowi jest – stosownie do powołanego przepisu art. 259 § 2 p.p.s.a. – odrzucenie sprzeciwu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu