I SA/Wr 970/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: I. odrzucić skargę; II. pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. W sprawie, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. – po rozpatrzeniu odwołania J. P. (dalej: skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. (nr [...]) orzekającej o odmowie umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości za 2011 r. w wysokości 43.700 zł wraz z odsetkami za zwłokę – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Wymieniona decyzja organu odwoławczego, zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego, została doręczona skarżącej w dniu 23 lutego 2015 r. Skargę na tę decyzję skarżąca nadała w placówce pocztowej w dniu 25 marca 2015 r., wskazując jako adresata przesyłki Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dowód: koperta – k. [...] akt sądowych). Sąd odnotował wpływ skargi w dniu 26 marca 2015 r., zaś jej przekazania Dyrektorowi Izby Skarbowej we W. dokonał w dniu 27 marca 2015 r. W związku ze sformułowaniem w skardze wniosku o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, Sąd przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. przesłał skarżącej urzędowy formularz wniosku PPF w celu jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłkę zawierającą wymieniony formularz, doręczono skutecznie skarżącej w dniu 19 maja 2015 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia. W zakreślonym terminie skarżąca nie złożyła wniosku w wymaganej prawem formie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1). Z przywołanych regulacji wynika, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi do sądu decyduje data złożenia skargi bezpośrednio w siedzibie organu administracji albo data nadania tej skargi w placówce operatora pocztowego na adres organu administracji. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym (nie jest możliwe jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd), procesowym (w razie jego uchybienia, istnieje możliwość jego przywrócenia) oraz prekluzyjnym (upływ terminu sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 23 lutego 2015 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi z zachowaniem wskazanego trybu pośredniości, upływał w dniu 25 marca 2015 r. Wprawdzie skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 25 marca 2015 r., to jednak adresatem przesyłki nie był Dyrektor Izby Skarbowej we W. , lecz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. W związku z tym Sąd, mając na uwadze tryb określony w art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę, której wpływ odnotował w dniu 26 marca 2015 r., niezwłocznie przekazał Dyrektorowi Izby Skarbowej we W. w dniu 27 marca 2015 r. Mając na uwadze tak ukształtowany stan faktyczny sprawy wyjaśnić trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że nadanie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego nakłada na sąd obowiązek przekazania tej skargi do organu właściwego. Nie wpływa to jednak na bieg terminu do jej wniesienia. O zachowaniu terminu decyduje wówczas data przekazania skargi przez sąd do organu administracji (por. postanowienia NSA: z dnia 30 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1768/11; z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 2336/10; z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II FZ 65/11 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach faktycznych sprawy uznać więc należało, że wymóg określony w art. 54 § 1 p.p.s.a. został w niniejszej sprawie spełniony dopiero w dniu 27 marca 2015 r., co oznacza, że wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł, jak w pkt. I sentencji postanowienia. Odnosząc się natomiast do złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, że w myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (§ 2). Z kolei, niezachowanie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, stanowi brak formalny wniosku podlegający uzupełnieniu na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Skutki prawne niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu reguluje art. 257 p.p.s.a., który wskazuje, że w takim przypadku przedmiotowy wniosek pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie przesyłka sądowa, zawierająca wezwanie do uzupełnienia wniosku wraz z dołączonym urzędowym formularzem PPF, została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 19 maja 2015 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia. Pomimo bowiem dwukrotnego awizowania tej przesyłki w dniach 5 i 13 maja 2015 r. o czym powiadomiono adresata pozostawiając awizo w skrzynce oddawczej, skarżąca nie odebrała przesyłki z placówki operatora pocztowego w terminie 14 dni, licząc od dnia pierwszego awizowania. Spełnione zatem zostały przesłanki prawnej fikcji doręczenia określone w art. 73 § 2, 3 i 4 p.p.s.a., wobec czego siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upłynął bezskutecznie w dniu 26 maja 2015 r. Dlatego też, Sąd na podstawie art. 257 p.p.s.a. wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania (pkt II sentencji postanowienia).