I SA/Wr 977/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S.NSA Andrzej Szczerbiński Sędziowie: S.NSA Lidia Błystak S.WSA Katarzyna Radom – sprawozdawca Protokolant: Robert Hubacz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od środków transportowych za okres 1999 – 2003 r. oddala skargę. Pismem z dnia [...] K. B. zwrócił się do Prezydenta W. o umorzenie zaległych zobowiązań podatkowych w podatku od środków transportowych wraz z odsetkami, powstałych w związku z posiadaniem samochodu ciężarowego [...]. Wskazał, iż znajduje się w bardzo trudnej sytuacji majątkowej, zaś przyczyną zaległości była niewiedza i zła interpretacja przepisów prawa, nie zaś zaniedbanie. Od 1997 r. pojazd nie był użytkowany, bowiem z uwagi na bardzo zły stan techniczny nie został dopuszczony do ruchu, o czym Skarżący informował organy podatkowe. Prowadzona firma nie przynosi dochodów, zaś Strona nie posiada oszczędności, z których byłaby w stanie pokryć zaległe zobowiązania. Na utrzymaniu Skarżący posiada dwoje dzieci, zaś żona jest obcokrajowcem, co utrudnia jej znalezienie pracy. Podnosił także, iż poza zaległościami w podatku od środków transportowych posiada jeszcze inne zobowiązania w łącznej kwocie [...], na które składają się przede wszystkim czynsz za mieszkanie komunalne, wynajem lokalu oraz inne drobne rachunki. W toku postępowania pismem z dnia [...] Strona sprecyzowała, iż domaga się umorzenia zaległości wraz z odsetkami lub rozłożenia ich na raty. Decyzją z dnia [...] Prezydent W. odmówił umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu podatku od środków transportowych za okres 1999 – 2003 r. i rozłożył ww. zaległość wraz z odsetkami na 20 rat. W uzasadnieniu organ podatkowy stwierdził, iż Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w ramach, której zatrudnia 5 osób. Obecnie z uwagi na brak zleceń posiada zaległości w czynszu oraz płatnościach za materiały używane do produkcji. Wobec Strony prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, a suma zaległości związanych z funkcjonowaniem firmy wynosi [...], jednocześnie, posiada wierzytelności w kwocie [...]. Żona Skarżącego prowadzi działalność, z której uzyskuje miesięczny dochodów w kwocie ok. [...], na utrzymaniu małżonków pozostają dwaj małoletni synowie. Rodzina zajmuje mieszkanie komunalne o pow. [...]m2 wyposażone standardowo, posiadają także samochód osobowy marki Polonez r. prd. 1990 r. W październiku 2003 r. Skarżący sprzedał samochód ciężarowy uzyskując z tego tytułu dochód w kwocie [...] zł. Analizując sytuację majątkową Skarżącego organ podatkowy powołał się na przepisy art. 67 i art. 48 Ordynacji podatkowej i ich uznaniowy charakter. Wskazał, iż zasadą jest płacenie podatków, wszelkie odstępstwa od ww. reguły winny być uzasadniane okolicznościami nadzwyczajnymi. Takie natomiast w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły, objęte wnioskiem zobowiązanie jest podatkiem majątkowym pobieranym niezależnie do tego czy posiadany środek jest używany oraz czy przynosi zyski. Stwierdził także, iż zaspokajanie potrzeb osobistych nie może odbywać się kosztem należności publicznoprawnych. W złożonym odwołaniu Strona domagała się uchylenia decyzji, powołując się na konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej. Powstanie zaległości spowodowane było umyślnym działaniem urzędników Wydziału Finansowego. Zignorowano całkowicie przyczynę powstania zaległości – złą interpretację przepisów, nie zaś zaniedbanie czy ignorancję. Jedyną winą Skarżącego była niewiedza, że podatek winien być odprowadzany za "coś co nie jeździ" od 1997 r. Ponadto wyrażał przekonanie, iż wielu obywateli nie ma świadomości zmiany przepisów ustaw podatkowych, w związku z powyższym o istotnych zmianach stanu prawnego należało powiadomić Stronę rok po powstaniu zaległości. Zarzucał, iż organ podatkowy nie ustosunkował się do przyczyn powstania zaległości podkreślając, iż Strona posiada w mieszkaniu telewizor, komputer i sprzęt grający, pominięto natomiast fakt, iż posiada także zaległości w wysokości [...]. Końcowo Skarżący zobowiązał się do przeznaczenia umorzonych zaległości na dalszy rozwój firmy, co stanowi ważny interes podatnika i interes publiczny. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu stwierdziło, iż powołane przez Stronę okoliczności nie stanowią wypadków nadzwyczajnych, a tylko takie dawałyby podstawę do rozważania umorzenia zaległości. Ponadto analiza obrotów firmy prowadzonej przez Stronę wykazała, iż były one na znaczącym poziomie. Odpierając zarzuty odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż na organach podatkowych nie ciąży obowiązek powiadamiania podatników o zmianie przepisów prawnych. W skardze K. B. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, zgodnie z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej. Organy pominęły bowiem najbardziej istotne fakty, naruszając przepisy prawa, zasadę równości i sprawiedliwości społecznej, stosując swobodne uznanie i zezwalając na karanie podatników za czyny niezawinione. Podnosił, iż zaległości nie powstały na skutek działania umyślnego, należy także zwrócić uwagę na niską szkodliwość społeczną czynu. Wnosił także o przeanalizowanie faktu, iż od 1996 r. samochód [...] nie był eksploatowany, na skutek niedopuszczenia go do ruchu. Posiadając taką ekspertyzę Strona sądziła, iż jest zwolniona od podatku, tym bardziej, iż od 1998 r. jest on wliczany w paliwo. Decyzja w sprawie zaległości została doręczona Stronie dopiero w 2003 r., zaś organy powołują się na ustawę z 1998 r., której nie ma obowiązku znać. Pomimo toczonego postępowania do majątku Skarżącego skierowano postępowanie egzekucyjne w ramach, którego wyegzekwowano już [...], a więc kwotę przewyższającą zobowiązanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na wstępie stwierdzić należy, iż podjęte przez organy podatkowe rozstrzygniecie opiera się na art. 67 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W tym przypadku sądowa kontrola ograniczona jest do badania prawidłowości prowadzonego przez organy podatkowe postępowania i nie może wkraczać w tzw. uznanie administracyjne. Teza ta niejednokrotnie była formułowana przez orzecznictwo sądowe. "Decyzja o umorzeniu (bądź odmowie umorzenia) zaległości podatkowej wraz z odsetkami wydana na podstawie art. 67 Ordynacji podatkowej ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że do organu administracji państwowej należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji obejmuje samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania wyboru. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.09.2003 r. sygn. akt III SA 2457/02 LEX nr 145036). Zgodnie z powołanym wyżej przepisem w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Instytucja umorzenia zaległości podatkowych ma charakter szczególny, pamiętać bowiem należy o tym, iż skutkuje wygaśnięciem zobowiązania podatkowego w części, w jakiej nastąpiło umorzenie. Jest to tzw. nieefektywny sposób wygaszania zobowiązań, Skarb Państwa w istocie nie otrzymuje należnych mu danin, w związku z tym regulacja powyższa traktowana jest jako swego rodzaju wentyl bezpieczeństwa - wyjątek od zasady, stąd jej zastosowanie ograniczone jest jedynie do sytuacji szczególnych, odbiegających od przyjętych standardów. Użyte w powołanym przepisie sformułowania "ważny interes podatnika", "interes publiczny", to pojęcia niedookreślone. O istnieniu ważnego interesu podatnika, jak podnosi się w piśmiennictwie przedmiotu, nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. Przesłanką decydującą o możliwości podjęcia decyzji w kwestii umorzenia muszą być zatem okoliczności szczególne i niezależne od podatnika narażające go na zagrożenie egzystencji jak również spowodowane błędnym czy opieszałym działaniem organów administracji państwowej. Oceniając okoliczności faktyczne organ winien kierować się zasadami przewidzianymi w przepisach ordynacji podatkowej, ze szczególnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Przepis ten zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się przy ich ocenie prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.06.2000 r. I SA/Po 1342/99 LEX nr 43051). Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż dokonana przez organy podatkowe ocena nie wykracza poza granice zakreślone przywołaną wyżej normą i trudno tej ocenie zarzucić dowolność. Jak słusznie wskazały organy podatkowe instytucja umorzenia zaległości podatkowych jest odstępstwem od zasady płacenia podatku i może być stosowana jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami towarzyszącymi zarówno powstaniu zaległości jak i warunkom ich spłaty. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, iż skoro umorzenie zaległości podatkowej oraz zaniechanie poboru podatku jest instytucją nadzwyczajną, to tym samym wypadki społeczne i gospodarcze muszą posiadać tę samą cechę. Zatem za umorzeniem zaległości podatkowej oraz za zaniechaniem poboru podatku przemawiać będą wypadki niezależne od sposobu postępowania podatnika, bądź spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2002 r. sygn. akt I SA/Gd 1563/99). W rozpatrywanej sprawie takich cech nie można przypisać okolicznościom związanym z powstaniem wskazanych na wstępie zaległości podatkowych. Jak wynika z oświadczeń Skarżącego zaległość wynikała z jego niewiedzy, tej okoliczności nie można jednak uznać za nadzwyczajną. Tezę tę niejednokrotnie wypowiadały sądy administracyjne: "Błędne stosowanie prawa przez podatnika, wynikające z błędnej jego interpretacji, nie jest okolicznością mogącą prowadzić do uznania, że społeczne względy przemawiają za uchyleniem obowiązku uiszczenia odsetek za zwłokę, w szczególności w sytuacji, gdy błąd ten nie wynikał z zastosowania się podatnika do znanego mu stanowiska organów skarbowych. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 9.12.1998 r. sygn. akt SA/Sz 228/98; LEX nr 34902). Zasadą być powinno, że nieznajomość przez obywatela prawa podatkowego, i jeżeli wydane i przedstawione do obowiązywania zostało w sposób zgodny z prawem, nie jest zagadnieniem istotnym dla ustalenia i oceny jego, obiektywnej z mocy prawa, odpowiedzialności podatkowej (art. 2 ustawy z 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych, od 1.I.1998 r. - art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z 1997 r. - Ordynacja podatkowa).( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia12.10.1999 r. sygn. akt I SA/Łd 1160/97; LEX nr 40975). Bez znaczenia dla obowiązku podatkowego pozostaje także kwestia winy, obowiązek podatkowy wynika bowiem z ustawy i obciąża wszystkich zobowiązanych do jego zapłaty, bez względu czy mają taką wolę czy też nie. Stąd z punktu widzenia postępowania zmierzającego do wymiaru zobowiązania podatkowego nie jest istotne czy niepłacenie należnych danin było kwestia złe woli czy tylko pomyłki. Nie można także podzielić podnoszonego w toku postępowania zarzutu, iż do powstania zaległości przyczyniły się organy podatkowe nie informując Skarżącego o istniejącym obowiązku podatkowym. Objęte wnioskiem Skarżącego zaległe zobowiązanie powstaje bowiem z mocy prawa, co oznacza, iż to i podatnik bez wezwania winien je uregulować we wskazanym przez prawo terminie. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do zakresu opodatkowania, stawki czy wreszcie obowiązku podatkowego podatnik może zwrócić się do organów podatkowych z zapytaniem o interpretację przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie Skarżący z takim pytaniem nie wystąpił błędnie domniemując, iż nie jest obligowany do zapłaty ciążącego na nim podatku. W tej sytuacji nie można czynić zarzutu organom podatkowym, że nie informowały one o zmianie przepisów prawa czy też istnieniu obowiązku podatkowego, żaden przepis prawa nie nakłada bowiem na organy podatkowe takiego obowiązku. Jedynie w ramach prowadzonego postępowania podatkowego organy podatkowe obowiązane są do udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. (art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej). Przepis ten jednak nie odnosi się rozważanej sytuacji. Pogląd ten znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądowym: "Organy podatkowe nie miały obowiązku informowania skarżącego o ciążących na nim obowiązkach związanych z podjęciem i prowadzeniem działalności gospodarczej. Osoba podejmująca taką działalność na własny rachunek może korzystać z fachowej pomocy doradców podatkowych i prawnych, ale ich obowiązków nie mogą, a nawet nie mają prawa przejmować pracownicy organów skarbowych. Obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych ciąży na organie podatkowym w toku toczącego się postępowania podatkowego. Tymczasem składanie przez podatnika comiesięcznych deklaracji podatkowych PIT 5 i opłacanie podatku dochodowego na zasadach ogólnych nie może być utożsamiane z prowadzeniem postępowania. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 15.10.1996 r. sygn. akt I SA/Łd 2523/95; LEX nr 27330). W świetle powyższych stwierdzeń bezzasadny jest zarzut zgłaszany przez Stronę, iż organy podatkowe nie domagały się wcześniej zapłaty zaległych zobowiązań. Obowiązujące w tym zakresie przepisy (art. 70 Ordynacji podatkowej) przewidują, iż na dochodzenie zaległych zobowiązań organ podatkowy ma 5 lat, a więc przez ten okres może ona domagać się ich zapłaty. Odnosząc się do zawartych decyzji ustaleń i dokonanej przez organy podatkowe oceny sytuacji majątkowej Skarżącego stwierdzić należy, iż mieści się ona w granicach swobodnej oceny dowodów. Z akt sprawy wynika bowiem, iż jakkolwiek sytuacja ta jest niewątpliwe trudna, to jednak nie została spowodowana nagłą przyczyną losową, która doprowadziła do niemożności uiszczenia zaległego podatku ale wynikła z trudności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (brak zleceń). Okoliczności powyższe nie mogą jednakże uzasadniać żądania umorzenia zaległo podatku, ryzyko prowadzenia działalności obarcza bowiem podatnika i nie może być przenoszone na całe społeczeństwo. "Ryzyko związane z prowadzoną na własny rachunek i ryzyko działalnością gospodarczą ponosi zawsze podatnik, który winien poszukiwać możliwości rozwiązania swojej sytuacji finansowej i płatniczej bez udziału budżetu państwa. Przejściowe trudności związane z uzyskiwaniem niższych dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej nie są równoznaczne z niemożnością zapłaty zaległych zobowiązań podatkowych i nie stanowią automatycznie podstawy do udzielenia ulgi podatkowej, bowiem są elementem ryzyka gospodarczego. Niepowodzenia podatnika w działalności gospodarczej (wynikające ze skutków umów cywilno-prawnych), a także w życiu osobistym - nie mogą skutkować obowiązkiem przyznania ulg podatkowych w spłacie zaległych zobowiązań podatkowych, ciążących na płatniku podatku." (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 8.09.1999 r. sygn. akt I SA/Gd 1623/97; LEX nr 38750). "Niepowodzenia działalności gospodarczej, nawet gdyby istniały, nie mogą przesądzać o obowiązku umorzenia zaległości podatkowych. Dlatego też brak zleceń na prowadzoną działalność nie może być wystarczającą podstawą do umorzenia zaległości, jako że jest to ryzyko, które każdy podatnik powinien wkalkulować w prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą." (Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.05.1999 r. sygn. akt III SA 5402/98; LEX nr 37877). Ponadto jak wynika z akt sprawy Skarżący posiada stałe źródło zarobkowania pozwalające na utrzymanie siebie i rodziny, obok wskazywanych zaległości Skarżący posiada także wierzytelności, których może dochodzić. Istnienie zaś zobowiązań wobec innych podmiotów nie może stanowić podstawy do ubiegania się o umorzenie zaległości wobec Budżetu Gminy, gdyż to właśnie te należności te winny być regulowane przed innymi. Sytuacja w jakiej znalazł się Skarżący winna być oceniana w kontekście warunków panujących na rynku, powszechnym jest zaś fakt, iż stan gospodarczy kraju czyni, że wiele podmiotów gospodarczych boryka się z wieloma trudnościami, czasami nieusuwalnymi, które mogą nawet doprowadzić do zaniechania działalności gospodarczej. W takiej sytuacji nie może stanowić podstawy uwzględnienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowej stwierdzenie, że podatnik znajduje się w trudnej sytuacji finansowej na skutek braku zaleceń. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podnoszonych w skardze stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie, złożenie wniosku o umorzenie zaległości podatkowych nie ma wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne, ponieważ inny jest merytoryczny zakres tych postępowań i dopiero prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia zaległości odniesie skutki w stosunku do postępowania egzekucyjnego. W zakresie istnienia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych podziela Sąd stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym fakt nieeksploatowania pojazdu przez Skarżącego, bez względu na przyczynę nie wyłączał obowiązku podatkowego. Opowiadając na zarzut dotyczący uchylenia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, wskazać należy, iż z dniem [...] został on w istotny sposób zmodyfikowany. Przed tą datą obowiązek taki dotyczył właścicieli pojazdów samochodowych, ciągników, przyczep, motorowerów oraz wyposażonych w silniki jachtów, promów i łodzi. Zaś mocą ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o finansowaniu dróg publicznych (Dz.U. Nr 123, poz.780) obowiązek ten został ograniczony do właścicieli samochodów ciężarowych o ładowności od 2 ton do 12 ton, powyżej 12 ton, ciągników siodłowych i balastowych, przyczep i naczep o ładowności powyżej 5 ton, autobusów. Obejmował więc także Skarżącego. Jako bezzasadny należy ocenić zarzut powołania się przez organy podatkowe na niewłaściwe przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem odnosi się do postępowania wymiarowego nie może być podnoszony w postępowaniu dotyczącym ulg. Na marginesie wskazać należy, iż tekst pierwotny ww. ustawy pochodzi z dnia 12 stycznia 1991 r. i wiąże wraz uchwalonymi zmianami do dnia dzisiejszego. Końcowo stwierdzić należy, iż ulga udzielana w trybie art. 67 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. Stąd też jej zastosowanie może nastąpić jedynie przy spełnieniu przesłanek ustawowych; jednakże sformułowanie powołanego przepisu sprawia, że nawet wystąpienie ustawowych, szczególnych względów społecznych i gospodarczych nie obliguje organu podatkowego do zastosowania ulgi w każdym przypadku. Tak więc nie istnieje prawo podatnika do uzyskania ulgi w postaci umorzenia zaległości lub odsetek za zwłokę. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 1999 r. sygn. akt I SA/Wr 1344/97). Decyzję organów podatkowych umarzającą zaległości podatkowe lub odsetki należy traktować jako akt łaski, który nie jest prawem podatnika. Przepis art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej nie tworzy bowiem po stronie organu podatkowego obowiązku uwzględnienia roszczeń o dochodzoną w trybie i na podstawie ww. unormowania ulgę podatkową. Uznając, iż objęte skargą rozstrzygniecie odpowiada prawu Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.