I SA/Wr 991/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Katarzyna Borońska, Sędziowie: Sędzia WSA - Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA - Anetta Chołuj (sprawozdawca), Protokolant: - Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 października 2012 r. sprawy ze skargi M. Z. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 30 marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Wnioskiem z dnia 21 grudnia 2011 r. M. Z. (dalej: strona/skarżący) wystąpił o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia usług cateringowych, hotelowych i gastronomicznych. Z przedstawionego stanu faktycznego wynikało, że skarżący w ramach prowadzonej działalności świadczy usługi organizacji konferencji na podstawie umowy. Strona w ramach świadczonych usług organizuje także noclegi w trakcie konferencji wyjazdowej i zapewnia catering lub usługi gastronomiczne. Strona ponosi koszty zakupów noclegów oraz cateringu lub usług gastronomicznych, które stanowią następnie składnik ceny za organizację konferencji i nie są wyszczególniane na wystawianej przez niego fakturze. Za zorganizowanie konferencji wystawiana jest faktura VAT ze stawką 23%. Na tle tego stanu faktycznego sformułowano pytanie: czy stronie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup usług hotelowych, cateringowych lub gastronomicznych na potrzeby organizowanej konferencji? Wyrażając własne stanowisko w sprawie strona powołując się na art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( tj. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. ) – dalej ustawa o VAT stwierdziła, że przysługuje jej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, albowiem nabywane usługi hotelowe, gastronomiczne lub cateringowe są wykorzystywane bezpośrednio do wykonywania usług opodatkowanych, od których płaci podatek należny. Nie ma zatem podstaw do ograniczenia, a tym bardziej pozbawienia strony prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie usług hotelowych, gastronomicznych lub cateringowych na potrzeby organizowanej na podstawie zawartej umowy konferencji. Pozbawienie strony prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących ww. usługi przeczyłoby fundamentalnej zasadzie neutralności podatku od wartości dodanej, wynikającej z postanowień I Dyrektywy. Zdaniem strony wszelkie korzystne dla podatnika konsekwencje wynikające z koncepcji neutralności podatku jest traktowane jako fundamentalne prawo podatnika nie zaś jego przywilej. Minister Finansów w interpretacji z dnia 30 marca 2012 r. Nr [...] uznał stanowisko strony za prawidłowe w zakresie prawa do odliczenia podatku z tytułu usług cateringowych i nieprawidłowe w zakresie prawa do odliczenia podatku w związku z nabyciem usług hotelowych i gastronomicznych. W uzasadnieniu, organ powołując treść art. 5 ust. 1 , art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy o VAT jak również stosowną klasyfikację statystyczną (PKWiU) stwierdził, że w stronie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabywaniem tych usług cateringowych w zakresie w jakim służą stronie do wykonywania czynności opodatkowanych. Natomiast nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie usług noclegowych (hotelowych) i gastronomicznych na potrzeby organizowanych przez niego konferencji, gdyż usługi te mieszczą się w zakresie usług wskazanych w art. 88 ust. 1 pkt 4 lit b. ustawy, do których nie stosuje się obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku. W dalszej części wywodu organ wyjaśnił, że istnieje możliwość na gruncie prawa Unii Europejskiej stosowania ograniczeń odnośnie odliczania podatku naliczonego, pod warunkiem, że ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie wejścia w życie Szóstej Dyrektywy. Przepisy wdrażające ww. Dyrektywę w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej zostały wprowadzone ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług z tym, że przepisy art. 86-89 stosowane są od 1 maja 2004 r. Na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( DZ. U. Nr 11, poz.50 ze zm. ), a konkretnie art. 25 ust. 1 pkt 3b podatnicy nie mieli również prawa do odliczenia podatku naliczonego od nabywanych usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem przypadków, gdy usługi te zostały nabyte przez podatników świadczących usługi turystyki lub podatników świadczących usługi przewozu osób. Zatem przepisy w zakresie odliczania podatku od towarów i usług przy nabyciu usług hotelowych i gastronomicznych( w brzmieniu nadanym ustawa z dnia 11 marca 2004r.), obowiązywały w dniu wejścia w życie Szóstej Dyrektywy. Stąd wobec tego ograniczenie wynikające z art. 88 ustawy o VAT było przewidziane w prawie krajowym przed datą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, a uregulowania z art. 88 ustawy zostały już przewidziane w jej treści, skutkiem czego było formalne wypełnienie wymagań z art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy. Nie godząc się z powyższą interpretacją w części dotyczącej prawa do odliczenia podatku z tytułu nabycia usług hotelowych i gastronomicznych strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. W skardze skarżący - podtrzymując stanowisko wyrażone we wniosku oraz wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – wniósł o uchylenie interpretacji w części dotyczącej uznania stanowiska strony za nieprawidłowe w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia usług hotelowych i gastronomicznych podnosząc zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię będącą rezultatem niedokonania prowspólnotowej interpretacji tego przepisu uwzględniającej art. 395 Dyrektywy 2006/112/WE RADY w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. W uzasadnieniu autor skargi podkreślił, że stronie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie usług hotelowych i gastronomicznych, jako że są one wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Stanowisko organu pozbawiające prawa do odliczenia narusza fundamentalną zasadę neutralności i stanowi istotne obciążenie w prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Powołując się na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 10 listopada 2011r., autor skargi wskazał na niekonsekwencje organów podatkowych w wydawanych interpretacjach w której organ interpretacyjny uznał prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego od zakupu usług gastronomicznych jako elementu kompleksowej usługi organizacji szkolenia. Uwzględniając bowiem treść tej interpretacji, nieracjonalne byłoby pozbawienie prawa do odliczenia podatku VAT podatnika na wcześniejszym etapie transakcji, jako że ideą podatku VAT jest poniesienie jego faktycznego ciężaru ekonomicznego przez ostatecznego nabywcę ( konsumenta ), a nie dostawcę usługi. Pozbawiając skarżącego prawa do odliczenia podatku z tytułu wymienionych usług tj. do wykonywania czynności opodatkowanych, a następnie przyznając takie prawo na kolejnym etapie tej transakcji odbiorcy usługi, organy działają w sprzeczności z zasadą art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Wywiedziono także, powołując się na orzecznictwo ETS, że jakiekolwiek ograniczenie prawa do odliczenia VAT ma wpływ na poziom obciążenia podatkowego i musi być stosowane w podobny sposób we wszystkich państwach członkowskich, zatem odstępstwa od zasady neutralności są dopuszczalne wyłącznie, gdy przewiduje je wprost sama Dyrektywa. Skarżący kierował się zatem linią orzeczniczą ETS potwierdzającą nadrzędność zasady neutralności. Podniesiono zatem, że z uwzględnieniem tej zasady winny być postrzegane relacje jakie zachodzą na gruncie ustawy VAT pomiędzy art. 86 tej ustawy ustanawiającym prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony a jej art. 88 wprowadzającym ograniczenia w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Kwestią sporną jest, czy stronie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup usług hotelowych i gastronomicznych na potrzeby organizowanej przez nią konferencji. Zdaniem strony przysługuje jej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, albowiem nabywane usługi hotelowe i gastronomiczne są wykorzystywane bezpośrednio do wykonywania usług opodatkowanych, od których płaci podatek należny. W ocenie Ministra Finansów nie przysługuje skarżącemu prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie usług noclegowych (hotelowych) i gastronomicznych na potrzeby organizowanych przez niego konferencji, gdyż usługi te mieszczą się w zakresie usług wskazanych w art. 88 ust. 1 pkt 4 lit b. ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( tj. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. ) – dalej uptu, do których nie stosuje się obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku. Na wstępie należy wskazać, że podobne zagadnienie rozstrzygał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 28 września 2012 r. Sygn. akt I SA/Wr 854/12, którego pogląd akceptuje skład orzekający w rozpatrywanej sprawie, przyjmując go jako własny. Należy wskazać, że skarżący w swej skardze pomija kluczowy dla sprawy art. 176 dyrektywy 112 mający charakter wyjątku od prawa do odliczenia VAT, jak też orzecznictwo Trybunału dotyczące prawa do odliczenia VAT w którym Sąd ten dokonuje interpretacji powołanego przepisu czy też przepis, który go poprzedzał tj. art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy, które zapadły również w sprawach polskich. I tak w wyroku Trybunału z dnia 22 grudnia 2008r. sprawa C-414/07, Magoora sp. z o.o. Zb. Orz. 2008 s. I-10921 zauważono, że VI dyrektywa weszła w życie w Polsce w dniu jej przystąpienia do Unii Europejskiej, czyli w dniu 1 maja 2004 r. Zatem ten dzień jest istotny dla celów zastosowania art. 17 ust. 6 akapit drugi VI dyrektywy do tego państwa członkowskiego (pkt 27). Zgodnie z art. 17 ust. 6 VI dyrektywy państwa członkowskie mogą utrzymać w mocy swe przepisy dotyczące wyłączenia prawa do odliczenia VAT obowiązujące w chwili wejścia w życie tej dyrektywy, aż do przyjęcia przez Radę przepisów przewidzianych w tym przepisie (pkt 30). Artykuł 17 ust. 6 akapit drugi VI dyrektywy zawiera bowiem klauzulę "standstill", przewidującą utrzymanie w mocy krajowych wyłączeń prawa do odliczenia VAT, które obowiązywały przed wejściem w życie tej dyrektywy (wyrok z dnia 19 września 2000 r. w sprawach połączonych C-177/99 i C-181/99 Amprafrance i Sanofi, Zb.Orz. 2000, s. I-7013, pkt 5). Celem tego przepisu jest więc umożliwienie państwom członkowskim – do czasu ustanowienia przez Radę wspólnotowego (unijnego) systemu wyłączeń prawa do odliczenia VAT – utrzymania w mocy wszelkich zasad prawa krajowego dotyczących wyłączenia tego prawa rzeczywiście stosowanych przez ich organy władzy publicznej w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy (pkt 35; zob. też wyroki Trybunału: z dnia 8 stycznia 2002r. sprawa C-409/99 Metropol i Stadler, Zb.Orz. 2002, s. I-81, pkt 48; a także z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie C-371/07 Danfoss i AstraZeneca, Zb.Orz. 2008, s. 9549, pkt 30, 31). Trybunał stwierdził, że na tyle na ile przepisy państwa członkowskiego po wejściu w życie VI dyrektywy zmieniają zakres istniejących wyłączeń, dokonując jego ograniczenia, a tym samym zbliżają się do celu tej dyrektywy, przepisy te objęte są zakresem odstępstwa z art. 17 ust. 6 akapit drugi VI dyrektywy i nie naruszają jej art. 17 ust. 2 (pkt 36; zob. wyroki Trybunału: z dnia 14 czerwca 2001 r. sprawa C-345/99 Komisja przeciwko Francji, Zb.Orz. 2001, s. I-449, pkt 22; w sprawie Metropol i Stadler, pkt 45; a także w sprawie Danfoss i AstraZeneca, pkt 32). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału uregulowania krajowe nie stanowią odstępstwa dozwolonego na mocy art. 17 ust. 6 akapit drugi VI dyrektywy, jeżeli powodują one, po wejściu w życie tej dyrektywy, rozszerzenie zakresu istniejących wyłączeń, oddalając się tym samym od celu tej dyrektywy (zob. wyroki Trybunału:. w sprawie Komisja przeciwko Francji, pkt 17; z dnia 11 września 2003 r. sprawa C-155/01 Cookies World, Zb. Orz. 2003, s. I-8785, pkt 66; a także w sprawie Danfoss i AstraZeneca, pkt 33). Dodatkowo Trybunał stwierdził, że uchylenie przepisów wewnętrznych w dniu wejścia w życie VI dyrektywy w krajowym porządku prawnym i zastąpienie ich w tym samym dniu innymi przepisami wewnętrznymi samo w sobie nie pozwala na przyjęcie, że państwo członkowskie zrezygnowało ze stosowania wyłączeń prawa do odliczenia naliczonego VAT. Tego rodzaju zmiana ustawowa nie pozwala też, sama w sobie, na stwierdzenie naruszenia art. 17 ust. 6 akapit drugi VI dyrektywy, pod warunkiem jednak, że nie doprowadziła do rozszerzenia – po tym dniu – zakresu wcześniejszych krajowych wyłączeń. W wyroku Trybunału z dnia 30 września 2010r. sprawa C-395/09, Oasis East sp. z o.o., Zb. Orz. 2010, s. 8811 zauważono, że uprawnienie przyznane państwom członkowskim w art. 17 ust. 6 VI dyrektywy nie stanowi nieograniczonego upoważnienia do dyskrecjonalnego wyłączenia prawa do odliczenia VAT w zakresie wszystkich towarów i usług lub niemalże ich całości i podważenia w ten sposób istoty systemu ustanowionego w przepisach tej dyrektywy. Uprawnienie to nie obejmuje zatem ogólnych wyłączeń i nie zwalnia państw członkowskich z obowiązku dostatecznego określenia towarów i usług, dla których jest wyłączone prawo do odliczenia (pkt 23; zob. wyroki Trybunału: z dnia 5 października 1999 r. sprawa C-305/97 Royscot i in., Zb. Orz. 1999, s. I-6671, pkt 22, 24; z dnia 14 lipca 2005 r. sprawa C-434/03 Charles i Charles-Tijmens, Zb.Orz. 2005, s. I-7037, pkt 33, 35). Powyższą tezę potwierdzono również w wyroku z dnia 22 grudnia 2010r. sprawa C-438/09, Dankowski, Zb. Orz. 2010 s. I-14009, pkt 41. Zważywszy na powyższe należy przypomnieć, że zgodnie z art. 176 Dyrektywy 112 stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada określa wydatki, które nie dają prawa do odliczenia VAT. W żadnym przypadku prawo do odliczenia VAT nie dotyczy wydatków, które nie są ściśle związane z działalnością gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkę lub wydatki reprezentacyjne. Do czasu wejścia w życie przepisów, o których mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie mogą utrzymać wszystkie wyłączenia przewidziane w prawie krajowym w dniu 1 stycznia 1979 r. lub, w odniesieniu do państw członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty po tym terminie, przepisy obowiązujące w dniu ich przystąpienia. Zdaniem Trybunału wyrażonym w powołanym wyżej wyroku w sprawie Oasis Est (...) okoliczności, że brzmienie art. 176 dyrektywy 112 rozróżnia pomiędzy państwami członkowskimi, które przystąpiły do Unii przed 1 stycznia 1979 r., i państwami członkowskimi, takimi jak Rzeczpospolita Polska, których przystąpienie nastąpiło po tej dacie, wystarczy wskazać, że celem wskazanego rozróżnienia jest jedynie określenie daty, przed którą wydatki nieuprawniające do odliczenia podatku VAT powinny były być przewidziane w przepisach krajowych (pkt 26). W konsekwencji art. 176 dyrektywy 112 nie może prowadzić do odmiennych interpretacji co do zakresu rozpatrywanych wyłączeń w zależności od tego, czy dane państwo członkowskie przystąpiło do Unii przed 1 stycznia 1979 r., czy też po owej dacie. W tych okolicznościach ustanowienie art. 176 dyrektywy 112 nie miało wpływu na orzecznictwo dotyczące wykładni art. 17 ust. 6 VI dyrektywy. A zatem w interpretacji art. 176 dyrektywy 112 należy kierować się wspomnianym wyżej orzeczeniami Trybunału. Kluczowym dla sprawy jest dzień przystąpienia Polski do Unii Europejskiej tj. 1 maja 2004r. Przypomnieć w związku z tym trzeba, że na mocy art. 25 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm. ) obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem: a) przypadków, gdy usługi te zostały nabyte przez podatników świadczących usługi turystyki, jeżeli w skład usługi turystyki wchodzą usługi noclegowe lub gastronomiczne bądź jedne i drugie, b) zakupów gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób. Wspomniany przepis znalazł odzwierciedlenie (na dzień 1 maja 2004r.) w art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT zgodnie z którym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem: a) przypadków, gdy usługi te zostały nabyte przez podatników świadczących usługi turystyki, jeżeli w skład usługi turystyki, opodatkowanej na zasadach innych niż określone w art. 119, wchodzą usługi noclegowe lub gastronomiczne albo jedne i drugie, b) nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób. Z dniem 1 grudnia 2008r. uchylono lit. a) art. 88 ust. 1 pkt 4 na mocy art. 1 pkt 43 lit. a) tiret drugie ustawy z dnia 7 listopada 2008 o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008r. Nr 209 poz.1320). Tym samym na dzień złożenia wniosku o interpretację przepis art. 88 ust. 1 pkt ustawy o VAT brzmi: obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika: usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem: b) nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób. Dokonując oceny przepisów krajowych należy stwierdzić, że ograniczenie prawa do odliczenia VAT wynikające ze wskazanych przepisów nie wykracza poza zakres dopuszczalny na mocy art. 17 ust. 6 VI dyrektywy oraz art. 176 Dyrektywy 112. Omawiane przepisy nie stanowią również środka o charakterze ogólnym albowiem precyzują, że tylko i wyłącznie usługi noclegowe i gastronomiczne nie dają prawa do odliczenia VAT. Należy uznać, że Polska miała prawo utrzymać wspomniane ograniczenie w oparciu o powołane przepisy Dyrektyw. Tym samym zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o VAT należy uznać za bezpodstawny. Sąd w przedmiotowej sprawie zasadniczo zgadza się z tezami skarżącego co do faktu, że prawo do odliczenia ustanowione w art. 17 ust. 2 VI dyrektywy (obecnie art. 168 dyrektywy 112), będące integralną częścią mechanizmu VAT, stanowi podstawową zasadę, na której opiera się wspólny system VAT, i co do zasady nie może być ograniczane (zob. wyroki Trybunału: w sprawie Metropol i Stadler, pkt 42; z dnia 26 maja 2005 r. sprawa C-465/03 Kretztechnik, Zb.Orz. 2005, s. I-4357, pkt 33; a także z dnia 15 kwietnia 2010 r. w sprawach połączonych C-538/08 i C-33/09 X Holding i Oracle Nederland, Zb.Orz. 2010, s. 3129, pkt 37). Zasada prawa do odliczenia VAT jest jednak złagodzona przez wprowadzający odstępstwo przepis art. 17 ust. 6 VI dyrektywy (obecnie art. 176 dyrektywy 112). Państwa członkowskie mogą bowiem utrzymać w mocy ustawodawstwo dotyczące wyłączenia prawa do odliczenia obowiązujące w dniu wejścia w życie szóstej dyrektywy, do czasu przyjęcia przez Radę przepisów, o których mowa w tym przepisie (zob. wyroki Trybunału: w sprawie Danfoss i AstraZeneca, pkt 28; a także w sprawach połączonych X Holding i Oracle Nederland, pkt 38). Ponieważ Rada nie ustanowiła tego rodzaju przepisów, państwa członkowskie mogą utrzymywać w mocy swe ustawodawstwo dotyczące wyłączenia prawa do odliczenia VAT. Obecnie prawo Unii nie zawiera więc żadnego przepisu ustalającego wykaz wydatków, w przypadku których wyłączone jest prawo do odliczenia (zob. wyroki Trybunału: z dnia 8 grudnia 2005 r. sprawa C-280/04 Jyske Finans, Zb.Orz. 2005, s. I-10683, pkt 23; a także w sprawie Danfoss i AstraZeneca, pkt 29). Stąd też Polska skorzystała z uprawnienia przewidzianego w treści art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy (art. 176 Dyrektywy 112) i utrzymała w mocy w treści art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT wyłączenie rzeczywiście stosowane na moment wejścia Polski do Unii Europejskiej w oparciu o treść art. 25 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym dotyczące braku możliwości odliczenia VAT z tytułu usług noclegowych i gastronomicznych. Bezpodstawnym jest również zarzut naruszenia art. 395 dyrektywy 112. Powołany przepis w ust. 1 wskazuje, że stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów niniejszej dyrektywy w celu upraszczania poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania. Wspomniany przepis przewiduje procedurę służącą wprowadzeniu przez państwo członkowskie środków specjalnych stanowiących odstępstwo od przepisów dyrektywy 112. Jako, że Polska działała w granicach uprawnienia wynikającego z treści art. 176 dyrektywy 112, art. 395 dyrektywy 112 w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę w oparciu o treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270).