I SA/Wr 992/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonanie zaskarżonej decyzji. 1. Postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi A Spółki z o.o. (dalej: skarżąca) z siedzibą w P. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. (dalej: organ podatkowy drugiej instancji) z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] grudnia 2012r. Nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2009 r. w kwocie 64.690,00 zł. 1.2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w toku postępowania podatkowego ustalono, że skarżąca przy sprzedaży oleju opałowego w objętym sporem okresie nie mogła skorzystać z obniżonej stawki podatku akcyzowego, albowiem w przewidzianym w ustawie terminie nie złożyła sporządzonego prawidłowo (opatrzonego czytelnym podpisem) miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców oleju opałowego, o jakim mowa w art. 89 ust. 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej: upa). Zdaniem organów podatkowych, terminowe złożenie prawidłowo sporządzonych zestawień, jest jednym z koniecznych, określonych ustawowo warunków (art. 89 ust. 5 – 15 upa), których łączne spełnienie daje prawo do zastosowania przy sprzedaży oleju opałowego preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. Niespełnienie natomiast chociażby jednego z ww. warunków, skutkuje utratą tego prawa, a co za tym idzie, zastosowaniem wyższej stawki akcyzy w wysokości 1.822,00 zł/1000 litrów. 2. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu 2.1. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podnosząc szereg zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. 2.2. Skarżąca sformułowała również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że organ podatkowy wydał wobec niej decyzje określające zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w łącznej kwocie 7.720.460,00 zł (wraz z odsetkami blisko 11.000.000,00 zł) i ich ewentualne wykonanie, ze względu na sytuację majątkową skarżącej, grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia jej znacznej szkody i powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Egzekucja uniemożliwi bowiem prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej i zagrozi dalszemu bytowi spółki. Kwota zobowiązania podatkowego przekracza osiągnięty przez skarżącą zysk za poprzedni rok obrotowy. Skarżąca podkreśliła, że sprzedając w ramach prowadzonej działalności olej opałowy stosowała preferencyjną stawkę VAT. Nie pobrała zatem podatku w wysokości określonej w decyzji. Wykonanie decyzji obligowałoby stronę do zapłaty kwoty z własnych dochodów (majątku). Zapłata podatku przekreśliłaby jakiekolwiek możliwości prowadzenia przez nią działalności gospodarczej i uzyskiwanie dochodu. Zaś ewentualna egzekucja, w szczególności zajęcie rachunków bankowych (co jak pokazuje doświadczenie pełnomocnika jest dla organów celnych pierwszorzędnym sposobem prowadzenia egzekucji), spowodowałoby całkowity paraliż działalności gospodarczej. Strona do wniosku załączyła sporządzone na dzień 31 grudnia 2012 r. bilans, rachunek zysków i strat, rachunek przepływów pieniężnych i zestawienie zmian w kapitale własnym. 2.3. W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por: postanowienia NSA: z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09, opubl. CBOSA). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. 3.2. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji w jej obecnej sytuacji majątkowej, spowoduje wyrządzenie skarżącej znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki, także przy uwzględnieniu istnienia innych decyzji określających zobowiązanie w podatku akcyzowym. W ocenie Sądu, z przedłożonych przez stronę dokumentów wynika, że spółka ma możliwość uregulowania zobowiązania w podatku akcyzowym w kwocie 11.000.000,00 zł, wynikającego z wszystkich wydanych wobec skarżącej decyzji. Z przedłożonego bilansu wynika, że na koniec 2012 roku spółka posiadała aktywa trwałe o wartości 81.887.690,45 zł, w tym grunty budynki, lokale o wartości ponad 45.000.000,00 zł oraz inwestycje długoterminowe w postaci długoterminowych aktywów finansowych w jednostkach powiązanych, w akcjach lub udziałach, o wartości 21.835.566,79 zł; aktywa obrotowe w kwocie 126.448.690,05 zł, w tym należności krótkoterminowe w kwocie 93.859.608,08 zł i środki pieniężne w kasie i na rachunkach w kwocie 4.559.086,66 zł. W 2012 roku spółka osiągnęła przychód w kwocie 866.076.851,60 zł i zysk w kwocie 6.206.541,59 zł. W stosunku do roku 2011 przychody spółki zwiększyły się o ponad 120.000.000,00 zł. W ocenie Sądu, z dokumentów wynika, że spółka prowadzi działalność gospodarczą dużych rozmiarów i pozostaje w dobrej kondycji finansowej, o czym świadczą rosnące przychody. Ma więc możliwość uregulowania zobowiązania podatkowego ze środków pochodzących z przychodu lub poczynionych inwestycji finansowych. Skarżąca nie wywodzi także, że nie posiada zdolności kredytowej pozwalającej jej na uzyskania koniecznych środków z instytucji finansowych. Należy zwrócić uwagę na fakt posiadania przez stronę majątku trwałego o znacznej wartości, który może stanowić zabezpieczenie takiej pożyczki. Stwierdzić więc należy, że strona ma możliwość uregulowania zobowiązania i nie dopuszczenia do jego przymusowej egzekucji, a tym samym negatywnych skutków z nią związanych. 3.3. Odnosząc się do podnoszonej przez stronę kwestii środka w postaci zajęcia rachunków bankowych należy zwrócić uwagę, że skarżąca dysponuje prawem w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w postaci złożenia zarzutu. Na podstawie art. 33 pkt 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 1015 ze zm.; dalej: upea) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Próbę zdefiniowania pojęcia uciążliwości w świetle art. 33 upea podjął WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 26/08, LEX nr 489620, przyjmując, że jest to dokuczliwość zastosowanego środka dla codziennego życia czy prowadzonej działalności, powodująca niemożność czy utrudnienia codziennego funkcjonowania dłużnika. 3.4. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł jak sentencji postanowienia.