I SA/Wr 992/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na wskazaną w sentencji decyzję, skarżący W. M. (reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego) wniósł także o wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wyegzekwowanie należności wynikającej z decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i narazi go dodatkowo na konieczność poniesienia opłat egzekucyjnych oraz uciążliwości z tym związane. Dodał, że w opodatkowanej nieruchomości nie prowadzi działalności gospodarczej, gdyż zawiesił jej prowadzenie i w związku z tym, nie posiada środków pieniężnych na uiszczenie wysokiej kwoty podatku od nieruchomości, związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Do wniosku nie zostały załączone informacje dotyczące sytuacji majątkowo-finansowej skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak jednak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z uwagi na treść powyższych przepisów stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez stronę skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć trzeba, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 14 listopada 2006 r. II FZ 585/06, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji strona należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt I FSK 2109/13, w którym wskazano, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". W orzecznictwie wskazuje się też, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (tak: postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. I FZ 332/14, CBOSA). Podsumowują powyższe, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 29 maja 2009 r. I FZ 148/09, CBOSA). Jak wynika z akt sprawy, skarżący wniósł o wstrzymanie decyzji organu podatkowe pierwszej instancji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 rok w wysokości 10.648 zł. Uzasadniając tę prośbę, skarżący podniósł, że wykonanie decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i narazi go dodatkowo na konieczność poniesienia opłat egzekucyjnych oraz uciążliwości z tym związane. Dodał, że w opodatkowanej nieruchomości nie prowadzi działalności gospodarczej, gdyż zawiesił jej prowadzenie i w związku z tym, nie posiada środków pieniężnych na uiszczenie wysokiej kwoty podatku od nieruchomości, związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oceniając argumentację przedstawioną we wniosku, która w ocenie Sądu nie jest wystarczająca, stwierdzić należy, że nie daje ona podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. Podkreślić bowiem trzeba, że choć wdrożenie czynności egzekucyjnych zawsze powoduje negatywne skutki wobec majątku zobowiązanego, to nie zawsze skutki te wiążą się z wywołaniem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z 28 lipca 2009 r. I FSK 450/09, CBOSA). Do takich kwalifikowanych skutków na gruncie rozpoznawanego wniosku nie należy uciążliwość związana z egzekucją należności wynikającej z decyzji wymiarowej zwłaszcza w sytuacji, gdy nie jest znana Sądowi aktualna sytuacja finansowo-majątkowa skarżącego. Skarżący wskazał bowiem ogólnikowo, że ma zawieszoną działalność gospodarczą, w związku z czym nie posiada środków pieniężnych na uiszczenie wysokiej kwoty podatku od nieruchomości. Nie sposób zatem ocenić, czy zastosowanie środków egzekucyjnych, spowoduje tak daleko idące skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaznaczyć jednocześnie należy, że obowiązujące przepisy w zakresie postępowania egzekucyjnego, przewidują ochronę zobowiązanego, w szczególności w postaci stosownych zwolnień spod egzekucji. Ponadto, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W tak ukształtowanych okolicznościach faktycznych nie można więc uznać, że skarżący wykazał, by zachodziły okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.