I SAB/Wr 159/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi O. D. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie przekazania skargi do sądu postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić Stronie skarżącej kwotę 100,00 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Skarżąca pismem z 1 grudnia 2021 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w przedmiocie przekazania do sądu skargi dotyczącej bezczynności i przewlekłości organu w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej orzekając w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej jako: k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.; dalej: o.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Poza tym należy wskazać, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawem określonym terminie właściwy organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, jednak - pomimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Za niedopuszczalnością skargi świadczy okoliczność, że bierność organu w zakresie przekazania skargi do sądu administracyjnego nie zaistniała w toku postępowania administracyjnego, którego funkcją jest zapewnienie realizacji norm materialnego prawa administracyjnego. Natomiast przepis art. 54 § 2 p.p.s.a., ustalający termin przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy nie jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a., albowiem nie określa terminu załatwienia sprawy administracyjnej, jako zespołu okoliczności prawnych i faktycznych, w których organ administracji publicznej stosuje normę prawa administracyjnego w celu ustanowienia po stronie określonego podmiotu sytuacji prawnej w postaci udzielania żądanego uprawnienia albo w postaci obciążenia z urzędu określonym obowiązkiem. Przekazanie skargi wniesionej na akt organu administracji publicznej nie przybiera zatem formy decyzji, postanowienia, indywidualnego aktu czy też interpretacji, lecz jest czynnością faktyczną (por. postanowienie NSA z 21 stycznia 2016 r., o sygn. akt I OSK 3486/15; postanowienie NSA z 15 grudnia 2016 r., o sygn. akt I OSK 2605/16, publ. CBOSA). Wobec powyższego na brak przekazania skargi do Sądu w ustawowym trzydziestodniowym terminie od dnia jej złożenia - skarga na bezczynność organu nie przysługuje. W przypadku niewywiązywania się przez organ z obowiązku przekazania skargi do sądu ustawodawca przewidział natomiast instrument prawny w postaci złożenia wniosku o wymierzenie grzywny organowi, uregulowany w art. 55 p.p.s.a. Reasumując, przekazanie skargi do sądu administracyjnego jest określoną czynnością procesową w ramach postępowania sądowoadministracyjnego. Nie mieści się zatem w katalogu aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Wobec tego kontrolą sądowoadministracyjną nie jest objęta bezczynność oraz przewlekłość organu wskazana przez Skarżącą. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt II sentencji postanowienia.