I SAB/Wr 7/10

Wrocław, dnia 24 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. O. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-Ś. w przedmiocie zwrotu nadpłaconego podatku wskutek złożenia skargi kasacyjnej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2010 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę P. O. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-Ś. Odpis tego rozstrzygnięcia doręczono skarżącemu w dniu 31 grudnia 2010 r. W dniu 06 stycznia 2011 r. skarżący wniósł sporządzoną osobiście skargę kasacyjną na to rozstrzygnięcie, która nie zawierała ponadto wskazania podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienia. Pismem z dnia 15 stycznia 2011 r., zatytułowanym "uzasadnienie do zażalenia z dnia 06.01.2011" skarżący przedstawił motywy swojej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (o których mowa w art. 46 § 1 p.p.s.a.) ale także ma zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z treści powołanego przepisu wynika zatem, że p.p.s.a. rozróżnia w konstrukcji skargi kasacyjnej dwa rodzaje elementów: a) właściwych dla wszystkich pism sądowych, o których mowa w art. 46 § 1 p.p.s.a.; b) dodatkowych, właściwych wyłącznie dla skargi kasacyjnej. Wskazane rozróżnienie ma istotne znaczenie z uwagi na treść art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli pismu procesowemu nie może być nadany prawidłowy tok biegu wskutek niezachowania jego warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania (lub jego odrzucenia w przypadku skargi i skargi kasacyjnej). Należy zauważyć, że z uwagi na umiejscowienie przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a. w rozdziale 1 działu III ustawy, może mieć on zastosowanie jedynie do braków formalnych o których mowa w art. 46 § 1 p.p.s.a. Nie znajdzie zatem zastosowania w przypadku braku pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej. Tym samym niewskazanie podstawy kasacyjnej oraz nieokreślenie żądania strony w skardze kasacyjnej nie podlega uzupełnieniu. Takie tez stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 780/08 jak i postanowieniu z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 434/07. Powyższe znajduje dodatkowe oparcie w treści art. 175 § 1 p.p.s.a., która ustanawia przymus sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (z pewnymi odstępstwami określonymi w kolejnych § tego art.). Nie ulega wątpliwości, że celem tej regulacji jest ustanowienie w tym zakresie wyższych wymogów staranności (a precyzyjnie należytej staranności właściwej dla profesjonalnego pełnomocnika), z czym wiąże się w sposób oczywisty zaostrzenie rygorów związanych z wadliwą konstrukcją skargi kasacyjnej. Oczywistym jest także, ze niesporządzenie przez profesjonalnego pełnomocnika skargi kasacyjnej stanowi także jej nieusuwalny brak. Zgodnie natomiast z art. 178 p.p.s.a., w razie wystąpienia któregokolwiek ze wskazanych wyżej uchybień, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci skargę kasacyjną, jako niedopuszczalną. Jak wynika z akt sprawy, skarga kasacyjna złożona przez P. O. nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 176 p.p.s.a., gdyż nie zawarto w niej podstaw kasacyjnych skargi, ani nie określono żądania co do jej rozstrzygnięcia. Nie została ona także sporządzona przez radcę prawnego, adwokata lub doradcę podatkowego. Tym samym zawiera ona braki niepodlegające uzupełnieniu. Odnosząc się do pisma skarżącego z dnia 15 stycznia 2011 r., uzupełniającego złożoną przez niego skargę kasacyjną o motywy tego środka odwoławczego, to stwierdzić należy, że co do zasady, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i stanowiskiem doktryny, uzupełnianie złożonej skargi kasacyjnej jest dopuszczalne w sytuacji, gdy nastąpi to z zachowaniem terminu właściwego do złożenia samej skargi. W niniejszej sprawie, pismo uzupełniające zostało złożone z zachowaniem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednakże, skarżący w tym piśmie nie uzupełnił wskazanych braków. Wobec czego, w oparciu o art. 178 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.