I SO/Wr 13/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Makowska- Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2021 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. reprezentowanej przez przedstawicieli ustawowych D. B. i O. P. w przedmiocie wymierzenia grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie skargi postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 400 (czterysta) złotych; II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 10 grudnia 2020 r. strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, która wpłynęła do organu 16 grudnia 2020 r. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że ww. skargę organ przekazał wraz z aktami administracyjnymi w dniu 7 maja 2021 r. i skarga ta została zarejestrowania pod sygn. akt I SAB/Wr 1516/21. Pismem z 31 marca 2021 r. (który wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 15 kwietnia 2021 r.) strona skarżąca złożyła wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Podała, że mimo upływu 30 dni organ nie przekazał skargi Sądowi. Organ, mimo wezwania Sądu, nie udzielił odpowiedzi na ww. wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do tych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 55. § 1 p.p.s.a). Grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie ma charakter mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Dodatkowo grzywna pełni funkcję prewencyjną, jej wymierzenie służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W wymiarze indywidualnym ukarany organ będzie chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. II GPS 3/09; postanowienie NSA z 11 maja 2012 r. sygn. I OZ 328/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA ) Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. pozostawia po stronie sądu pewną dozę uznania, z uwagi na użycie zwrotu "może orzec", nie wskazuje na obligatoryjny charakter grzywny w tym przypadku, a jedynie wprowadza fakultatywnie możliwość jej orzeczenia. W tym miejscu podkreślić należy, że powołane przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny, tj. stwierdzenie uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania sądowi administracyjnemu skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę, bez względu na powody takiego stanu rzeczy (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. I OZ 1296/18; CBOSA). Wymierzając natomiast grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku (por. postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2018 r. sygn. I OZ 930/18; CBOSA). Przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Jak wynika z akt niniejszej sprawy oraz sprawy o sygn. akt I SAB/Wr 1516/21 (pod którą zrejestrowano skargę) organ uchybił terminowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Skarga wpłynęła do organu16 grudnia 2020 r. Zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. – organ winien przekazać ww. skargę do Sądu w terminie trzydziestu dni. Skarga do Sądu wpłynęła dopiero 7 maja 2021 r. Organ, któremu doręczono odpis wniosku o ukaranie grzywną, nie udzielił odpowiedzi na wniosek. Zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10; CBOSA ). Uwzględniając powyższe Sąd uznał wniosek skarżącej za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 400 zł. Określając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze treść wniosku i charakter sprawy będący przedmiotem skargi, a także okres zwłoki w przekazaniu skargi, który wyniósł ponad 4 miesiące. Grzywna w tej wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. Mając na uwadze charakter omawianej instytucji, Sąd stwierdził, że celowe i zasadne jest nałożenie na Wojewodę Dolnośląskiego grzywny w wysokości orzeczonej w punkcie I postanowienia na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II postanowienia, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 i 64 § 3 p.p.s.a.