II SA/Wr 10/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Halina Kremis (spr.) Protokolant Edyta Forysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 20 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania ściany działowej dzielącej budynek mieszkalny na dwa odrębne lokale mieszkalne I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – na rzecz adw. B. D. – tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łączną kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), stanowiącą wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240,00 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) wraz z podatkiem VAT w kwocie 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) . Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Nr [...] z dnia 20 czerwca 2011 r., przywołując w podstawie prawnej art. 105 kpa, umorzono postępowanie administracyjne w sprawie wykonania ściany działowej dzielącej budynek mieszkalny na dwa odrębne lokale mieszkalne w Z. przy ul. S. [...]. Od tej decyzji odwołał się E.M.. Decyzją Nr [...] dnia 20 października 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania E.M. od opisanej decyzji D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na uzasadnienie organ wskazał, że wyrokiem z dnia 26 stycznia 2006 r. (sygn. akt SA/Wr 1385/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 9 maja 2003 r. oraz utrzymywaną przez nią decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nr [...] z dnia 29 listopada 2002 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wykonania ściany przegradzającej budynek położony w Z. przy ul. S. [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż prowadzone postępowanie nie dało podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania. Ponownie rozpatrując sprawę dotyczącą wykonania ściany dzielącej budynek mieszkalny na dwa lokale mieszkalne, wykonanej przez S.A. organ I instancji przeprowadził wizję lokalną w dniu 27 kwietnia 2007 r. z której sporządzony został protokół oględzin robót budowlanych. W protokole tym stwierdzono, iż w piwnicy budynku istnieje ściana przedwojenna dzieląca budynek na dwie części, na sklepieniu łukowym stwierdzono odpadanie tynku, parter przedzielono nową ścianą o grubości 21 cm przylegającą do ściany istniejącej o grubości 22 cm, nowa i istniejąca ściana opiera się na ścianie piwnicy o grubości 53 cm. Na pierwszym piętrze wykonano podciąg wysokości 18 cm oddalony od lica nowej ściany o 16 cm, na podciągu postawiono ścianę z bloczków gazobetonowych gr. 24 cm o wysokości 2,5 m., w drugim pomieszczeniu istnieje przepierzenie po granicy z płyt gipsowych kartonowych na konstrukcji drewnianej. Oba pomieszczenia dzieli ściana istniejąca stara i pion kominowy. Na następnym piętrze ściana z bloczków gazobetonowych do wysokości 1,5 m o grubości 18 cm, powyżej tej wysokości 12 cm. Ścianka ta posadowiona jest na dwóch belkach na klatce E.M., poziom parteru, nie otynkowana ściana z bloczków gazobetonowych posadowiona na belce, nad wejściem na klatkę schodową wykonano podciąg o długości 112 cm, wysokości 25 cm i szerokości 25 cm. Wykonano również dwie ściany z bloczków gazobetonowych o gr. 12 cm opartych na płycie żelbetowej. W wizji lokalnej uczestniczyli: E.M. (strona), B. K., S. A. (strona), J. K. (wykonawca budowlany), D. K. (KSP) i Z. S. (KSP), H. J. (KP PSP). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż inwestorzy skutecznie zgłosili zamiar wykonania robót w obrębie parteru i piętra organowi administracji architektoniczno-budowlanej w dniu 28 września 1998 r. Ponadto organ I instancji stwierdził, iż z dokumentacji technicznej i opisu wykonanych robót wynika, że roboty objęte zgłoszeniem zostały wykonane zgodnie z załączoną do niej dokumentacją, w związku z czym wykonanie ścian w obrębie parteru i piętra należy uznać za dokonane bez naruszenia norm prawa budowlanego. Odnosząc się do kwestii ściany na strychu PINB stwierdził, że nie istnieją przesłanki aby uznać ścianę za podlegającą bezwzględnemu nakazowi rozbiórki w myśl art. 51 ust.1 pkt 1. Organ pierwszoinstancyjny wskazał, iż ściana istnieje od kilku lat, jest stabilna i oparta na silnej konstrukcji ścian znajdujących się poniżej, w jej linii. Ponadto PINB wskazał, iż materiał zgromadzony w toku postępowania zawiera w pełnym zakresie dokumentację, przedłożenia której można wymagać od inwestora na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 2. Pismem z dnia 27 czerwca 2007 r. PINB w Z. zwrócił się z prośbą do Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Z. i Rejonowego Zakładu Kominiarskiego o zajęcie stanowiska czy sporna ściana stanowi ścianę oddzielenia ogniowego i spełnia warunki ppoż. Pismem z dnia 5 września 2007 r. Kominiarska Spółdzielnia Pracy powiadomiła, że wybudowana ściana działowa nie jest związana z konstrukcją istniejących przewodów kominowych w tym budynku i nie ma wpływu na ich funkcjonowanie. Natomiast Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Z. poinformowała, że ściana nie spełnia wymagań ściany oddzielenia przeciwpożarowego określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dodając jednak, że przepisy te nie mają zastosowania w tej sprawie z uwagi na fakt, iż rozporządzenie weszło w życie po zgłoszeniu przez inwestora w dniu 28 września1998 r. robót budowlanych w zakresie przegrodzenia ścianą budynku przy ul. S.. W konsekwencji dokonanych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją Nr [...] z dnia 6 grudnia 2007r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wykonania ściany. Organ nadzoru budowlanego umorzył postępowanie administracyjne, prowadzone w przedmiocie wykonania ściany działowej dzielącej budynek mieszkalny na dwa odrębne lokale mieszkalne w Z. przy ul. S. [...] przez S.A.. W konsekwencji odwołania złożonego przez E.M., D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia 14 marca 2008 r. uchylił to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstawy do umorzenia postępowania w sprawie, a ponadto, że PINB błędnie ograniczył zakres prowadzonego postępowania jedynie do ściany działowej wykonanej na poddaszu budynku. Ponownie rozpatrując sprawę PINB w Z. opierając się na ekspertyzie budowlanej autorstwa tech. bud. A. S., w której wskazano, że ściana na poziomie poddasza i strychu wykonana jest nieprawidłowo i kwalifikuje się do rozbiórki, decyzją nr [...] z dnia 5 lipca 2010 r., nakazał S. i S. A., w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, rozebrać ściankę działową na poddaszu i strychu oraz wymurować ściankę działową grubości 12 cm z wzmocnieniami, płaską bednarką co czwartą warstwę odpowiednio zakotwioną w krokwiach i użycie do murowania zaprawy marki M 50, w terminie 90 dni od daty otrzymania decyzji. I to rozstrzygnięcie w efekcie postępowania odwoławczego zostało decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 9 września 2010 r. uchylone, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej wskazano, iż organ I instancji w sposób nieuprawniony zastosował przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wskazano, iż w ramach tej regulacji organ nadzoru budowlanego orzeka w sprawie konkretnej substancji - efektu prac budowlanych. Powołany przepis prawa zobowiązuje organ do nakazania, gdy jest to możliwe, dokonania określonych przeróbek w tym, co zostało już przez inwestora samowolnie wykonane. Regulacja ta nie upoważnia natomiast w żaden sposób do zobowiązania inwestora do wykonania czegoś nowego, a do tego sprowadzał się nakaz wynikający z decyzji, polegający na zobowiązaniu do rozbiórki ścianki działowej na poddaszu i strychu i wymurowania ścianki działowej grubości 12 cm z wzmocnieniami, płaską bednarką co czwartą warstwę odpowiednio zakotwioną w krokwiach i użycia do murowania zaprawy marki M 50. Zaznaczono również, iż w ramach ponowionego postępowania organ nadzoru budowlanego w Z. powinien podjąć działania w efekcie których ustali czy nie doszło do zmiany stanu faktycznego sprawy. Jak wynikało bowiem z przedłożonej przy odwołaniu opinii technika budowlanego R. B., inwestorzy wykonali prace w efekcie których ocena robót budowlanych mogła ulec zmianie. Ponadto treść odwołania wskazywała na zmiany w stanie właścicielskim obiektu. W dniu 13 października 2010 r. PINB przeprowadził oględziny w celu sprawdzenia jakie roboty budowlane zostały wykonane w celu poprawy stabilności ściany. W mieszkaniu E.M. stwierdzono, że ściana od jego strony jest w identycznym stanie jak podczas wszczęcia postępowania. Według strony ściana nie została przemurowana i nie zostały wykonane żadne naprawy. Nie stwierdzono widocznych śladów, które wskazywały by na remont od strony S.A.. W efekcie dokonanych ustaleń DWINB stwierdził, że przedmiotem postępowania są roboty budowlane polegające na wykonaniu ściany dzielącej budynek mieszkalny na dwa lokale mieszkalne bez wymaganej prawem akceptacji właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej, tj. ściany, której część wykonano na zgłoszenie zamiast pozwolenia (parter i 1 piętro), a co do pozostałej części nie dokonano nawet zgłoszenia (poddasze i strych). Wykonanie tych robót budowlanych, stanowiących przebudowę budynku w takich okolicznościach, pociąga za sobą konsekwencje w postaci postępowania naprawczego prowadzonego w oparciu o unormowania zawarte wart. 50 - 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Celem takiego postępowania nie jest karanie inwestora za wykonywanie robót budowlanych w sposób określony wart. 50 tej ustawy, lecz doprowadzenie materialnego efektu tych robót do stanu zgodnego z przepisami prawa, przede wszystkim z przepisami techniczno - budowlanymi. Jednocześnie należy wskazać, iż celem postępowania naprawczego jest doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, ale w aspekcie prawa administracyjnego, a nie cywilnego (w jego rezultacie może dojść nawet do zalegalizowania robót budowlanych wykonanych przez inwestora z naruszeniem prawa własności. W takim przypadku pokrzywdzeni mogą dochodzić swoich praw nie przed organami nadzoru budowlanego, tylko przed sądem powszechnym). W ramach tego postępowania organ był zobowiązany ustalić, czy roboty wykonane zostały w sposób poprawny pod względem techniczno - budowlanym i w przypadku gdyby zaszła taka potrzeba (roboty byłyby wykonane w sposób wadliwy) mając na uwadze charakter naruszenia prawa, powinien był w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego nakazać: 1. zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, albo 2. wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z przepisami, w określonym terminie, lub w przypadku ustalenia, że roboty wykonano poprawnie - umorzyć postępowanie w sprawie. W rozstrzyganym przypadku nie ma podstaw aby w stosunku do efektu robót budowlanych, które są przedmiotem postępowania, wydać decyzję mającą podstawę wart. 51 Prawa budowlanego. Sporna ściana jest bowiem pod względem technicznym prawidłowa - zgodna ze sztuką budowlaną. Należy wskazać, iż realizując roboty budowlane do stropu pierwszego piętra, inwestor zrobił to technicznie prawidłowo. Natomiast ścianka (efekt robót) znajdująca się na poddaszu i strychu pomimo tego, że wykona została w sposób wadliwy, to jednak w efekcie prac naprawczych doprowadzona została do stanu, który nie stanowi zagrożenia i nie wymaga ingerencji ze strony organu nadzoru budowlanego. Na taką ocenę robót budowlanych pozwoliły organowi "Ekspertyza budowlana" autorstwa tech. bud. A. S. z dnia 17 lutego 2010 r., opinia tech. bud. R. B. oraz oględziny przeprowadzone przez PINB w Z. w dniu 2 września 2011 r. Ekspertyza sporządzona została przez osobę niezależną od stron, powołaną przez organ I instancji. Jej szczegółowość jest wystarczająca na potrzeby niniejszego postępowania, a zasadność wniosków z niej płynących w odniesieniu do ściany do wysokości poddasza i strychu nie budzi w ocenie organu wątpliwości. Wnioski dotyczące natomiast poddasza i strychu, są nieaktualne wobec przeróbek, których dokonał inwestor. Z opinii tech. bud. R. B., jak i ustaleń poczynionych przez PINB w Z., który jest wyspecjalizowanym organem administracji państwowej, zatrudniającym osoby legitymujące się odpowiednią wiedzą i uprawnieniami pozwalającymi na ocenę zjawisk budowlanych wynika, że ściana na poddaszu strychu została wzmocniona, jest stabilna i nie stanowi zagrożenia. W świetle tych materiałów należy stwierdzić, iż sposób wykonania wykonanych prac (w tym materiały, których użyto na wykonania ściany - bloczki gazobetonowe), nie stanowi zagrożenia dla konstrukcji budynku i nie wymaga żadnych działań naprawczych. Dalsze prowadzenie postępowania w sprawie jest zatem bezcelowe, bowiem nie ma podstaw aby podjąć w nim decyzję mającą umocowanie w przepisach prawa materialnego. W takim stanie rzeczy, jedynym przez prawo dopuszczonym zakończeniem postępowania administracyjnego jest decyzja o jego umorzeniu wydana na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Organ dodatkowo wyjaśnił, iż orzekając w sprawie nie brał pod uwagę orzeczeń technicznych sporządzonych przez mgr inż. E. S. oraz mgr inż. J. S.. Opracowania te sporządzone zostały na zlecenie zwaśnionych stron postępowania i zawierają całkowicie odmienne wnioski co przedmiotowych robót. Zdaniem organu odwoławczego w sytuacji, w której materiał dowodowy zawiera opracowanie osoby od stron niezależnej ( ekspertyza tech. bud. A. S.), niezasadne jest kierowanie się przy wydawaniu orzeczenia tymi opracowaniami, które przecież z racji tego, że były sporządzone na zlecenie stron, cechować się mogą dużą dozą subiektywności ocen. Na ostateczną w toku postępowania administracyjnego decyzję w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożył E.M.. W niej, a także kolejnym piśmie procesowym, wniósł o uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i wyznaczenie innego organu pierwszoinstancyjnego do rozpoznania sprawy. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, niewyjaśnianie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, inne uchybienia mające wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie. Dodatkowo skarga wnioskuje o wyznaczenie organowi pierwszej instancji nieprzekraczalnego terminu załatwienia sprawy. Szerokie uzasadnienie stanowi polemikę z rozstrzygnięciem i uzasadnieniem decyzji organów obu instancji. Skarżący podkreśla, że wykonane w 1998 r. roboty budowlane stanowią podstawę do dochodzenia przez skarżącego roszczeń z tytułu pozbawienie strony jej własności. Zdaniem strony jest istotne, że kontrolowana inwestycja narusza art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali i szereg innych przepisów kodeksu cywilnego, Prawa budowlanego. Skarga wskazuje, że w okresie od samowoli budowlanej do wydania kwestionowanych decyzji ulegały zmianie obowiązujące przepisy prawa. Skarżący szeroko opisuje przebieg wieloletniego postępowania w sprawie i brak (jego zdaniem) należytych działań organów nadzoru budowlanego. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. umarzającą, na zasadzie art. 105 kpa, postępowanie administracyjne w sprawie wykonania ściany działowej, dzielącej budynek mieszkalny na dwa odrębne lokale mieszkalne przez S.A.. Nadto, w rozpoznawanej sprawie należy zauważyć, że była ona przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 26 stycznia 2006 r. (II SA/Wr 1385/03) uchylił obie poprzednie decyzje, które również umarzały postępowanie dowodowe wskazując w uzasadnieniu (miedzy innymi), że zebrany na tamtym etapie materiał dowodowy zgromadzony przez organy nie dawał podstawy do wydania decyzji o charakterze niemerytorycznym. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz.1269) w związku z art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 lub art.151 p.p.s.a. Istotne jest przy tym, że Sąd stosownie do art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. W konsekwencji, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu, który wymagał by wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty (art.104 § 2 k.p.a.), gdy zaś umorzenie postępowania stanowi orzeczenie formalne, kończące postępowanie, bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2010r., sygn. akt II OSK 1393/09, LEX nr 611777). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że kluczową kwestią jest udzielenie odpowiedzi, czy organ I instancji miał dostateczną podstawę do wydania objętej skargą decyzji, w której to powołując się na przepis art.105 § 1 k.p.a., orzekł o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z wykonaniem ściany działowej dzielącej budynek mieszkalny na dwa odrębne lokale mieszkalne, zrealizowanych na nieruchomości przy ul S. w Z., a organ odwoławczy do utrzymania w mocy tejże decyzji. W myśl art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W doktrynie przyjmuje się, że pojęcie bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006, str. 489). Również w orzecznictwie przyjęte zostało, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego występuje wtedy, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli przestał istnieć stan faktyczny podlegający uregulowaniu przez organ administracji w oparciu o konkretny przepis (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2010r., sygn. akt II OSK 1393/09, LEX nr 611777; wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., l OSK 978/05, LEX nr 396771). Akceptując przytoczone poglądy doktryny oraz linię orzeczniczą, skład orzekający stwierdza, że szeroko zgromadzony w toku długiego postępowania administracyjnego stan faktyczny sprawy dawał organom nadzoru budowlanego przesłanki do przyjęcia, że w dacie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji, wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania skutkująca umorzeniem tegoż postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Analizując stany faktyczne, jakie mogą wystąpić na tle art. 50 - 51 Prawa budowlanego, organ trafnie przyjął, że w sytuacji gdy wszystkie czynności (naprawcze), jakie można ewentualnie nakazać, w sprawie zostały już wykonane. Nadto nie ma potrzeby ich wykonania ze względu na brak wątpliwości, co do poprawności wykonanych prac pod względem techniczno- budowlanym. Taka konstatacja niewadliwie doprowadziła organy do wniosku, że postępowanie należy umorzyć. Inaczej mówiąc zasadnie przyjął organ, powołując się na przywołane w motywach orzeczenia ekspertyzy, że do sytuacji bezprzedmiotowości postępowania ze względów przedmiotowych doszło rozpoznawanej sprawie. Jak wskazują dołączone do odpowiedzi na skargę akta administracyjne, inwestor doprowadzi roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem, oczywiście z punktu widzenia prawa budowlanego, bo tylko ten zakres mogą, z racji posiadanych kompetencji, badać organy nadzoru budowlanego. W tej sytuacji za zasadne uznać należało umorzenie postępowania wobec braku przesłanek do merytorycznego rozpoznania sprawy. W rozpoznawanej sprawie okolicznością istotną jest także to, że organy zastosowały się do zaleceń sądu, zawartych w uzasadnieniu poprzedniego wyroku WSA we Wrocławiu i korzystając z dodatkowych dowodów ustaliły okoliczności sprawy niezbędne dla jej prawidłowego załatwienia z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego. Również nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 80 kpa. W związku z zarzutami skargi należy z całą mocą podkreślić, że organy nadzoru budowlanego nie mają kompetencji do zajmowania się kwestią naruszenia własności np. skarżącego, na co trafnie zwrócił uwagę w swojej decyzji organ drugiej instancji. Nie mogą się także zajmować (również w braku kompetencji) kwestią poprawności działań inwestora z punktu widzenia samodzielności lokali w budynku. Reasumując, na zasadzie art. 151 ppsa należało orzec jak na wstępie. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje swoje uzasadnienie w art. 242 ppsa. .