II SA/Wr 104/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 7 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. O. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione i odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę. W. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] rozpatrujące jego zażalenie na niezałatwienie przez Starostę Ś. w terminie sprawy pozwolenia na rozbudowę budynku zlokalizowanego w Ś. przy ul. J.. Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie zostało wydane na skutek zażalenia ("skargi" wysłanej pocztą w dniu 13 grudnia 2015 r.) W. O., w którym zarzucił on Staroście Ś. bezczynność w przedmiocie złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Podstawą prawną rozpoznania tego zażalenia przez Wojewodę D. był art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.). Rozpoznając zażalenie Wojewoda wydał postanowienie, na które W. O. wniósł skargę do tutejszego Sądu. Trzeba jednak powiedzieć, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skarga do sądu administracyjnego służy na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Tymczasem zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie może być zaliczone do postanowień, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Postanowienie to po pierwsze nie rozstrzyga bowiem o istocie sprawy administracyjnej, po drugie nie kończy postępowania, a po trzecie nie przysługuje na nie zażalenie. Jest tak, ponieważ postępowanie w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie (art. 37 k.p.a.) jest kwestią procesową i incydentalną w stosunku do samego przedmiotu postępowania administracyjnego. Stąd stwierdzić należało, że na postanowienie Wojewody wydane na skutek zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie nie służy skarga do sądu administracyjnego (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, z dnia 12 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 3920/01, z dnia 27 września 2001 r., sygn. akt I SAB 177/01 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. (takim zażaleniem była "skarga" W. O. wysłana pocztą w dniu 13 grudnia 2015 r.) stanowi przesłankę formalną ewentualnej skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, któremu zarzuca się bezczynność, a organ w terminie 30 dni od otrzymania skargi przesyła ją do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Uwaga ta nie zmienia jednak faktu, że obecnie wniesiona skarga była niedopuszczalna, gdyż samo postanowienie Wojewody wydane na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Trzeba w tym miejscu jeszcze oczywiście zwrócić uwagę, że Wojewoda błędnie pouczył W. O. o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie z dnia [...] r. Jednak zdaniem Sądu nawet błędne pouczenie przez organ o trybie wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie nie oznacza, iż postanowienie rzeczywiście podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Innymi słowy, o uprawnieniu do wniesienia skargi nie może przesądzać błędne pouczenie o dopuszczalności takiego środka (zob. postanowienie NSA z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt I OZ 769/11, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak sentencji.