II SA/Wr 114/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.T. i A. T. na uchwałę Rady Miejskiej w Legnicy z dnia 30 lipca 2007 r. Nr XI/98/07 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Legnicy – jednostka urbanistyczna S w rejonie ulicy Chojnowskiej i Działkowej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 300 (trzysta) zł. UZASADNIENIA W dniu 30 lipca 2007 r. Rada Miejska w Legnicy podjęła uchwałę nr XI/98/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Legnica – jednostka urbanistyczna S rejon ulic Chojnowskiej i Działkowej. Pismem z dnia 30 sierpnia 2012 r. A. T. i J. T. wezwali Radę Miejską w Legnicy do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego powyższą uchwałą, na które to wezwanie organ nie udzielił odpowiedzi. W dniu 9 stycznia 2013 r. na wyżej opisaną uchwałę A. T. i J.T. złożyli osobiście skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane z zakresu administracji publicznej. Ponadto akty prawa miejscowego, a także inne akty jednostek samorządu terytorialnego (wymienione w pkt 6 art. 3 ustawy), mogą być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie ustaw ustrojowych, stanowiących lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 powyższej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm), skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Skuteczne wniesienie skargi wymaga dochowania terminu oraz wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie bowiem z przepisem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do postanowień z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadku aktów innych niż decyzja lub postanowienie, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Powyższy przepis wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Jego analiza prowadzi do wniosku, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg pierwszy z dwóch terminów, o których mowa powyżej – a mianowicie - termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy, gdy przed jego upływem organ udzieli odpowiedzi na wezwanie. W takim bowiem przypadku bieg rozpoczyna termin trzydziestu dni – liczony od dnia doręczenia odpowiedzi. Jeżeli natomiast we wskazanym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przed upływem tego terminu należy wnieść skargę (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/0; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 671/08; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 696/09; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 522/12). W rozpoznawanej sprawie złożona osobiście w dniu 9 stycznia 2013 r. przez J. T. i A. T. skarga na uchwałę Rady Miejskiej w Legnicy z dnia 30 lipca 2007 r. (Nr XI/98/07) w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Legnicy – jednostka urbanistyczna S w rejonie ulicy Chojnowskiej i Działkowej, wniesiona została z uchybieniem terminu, który upłynął wraz z dniem 29 października 2012 r. W tej bowiem dacie upłynął 60 dniowy termin liczony od dnia złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. od dnia 30 sierpnia 2012 r., który nie został przerwany udzieleniem przez organ odpowiedzi na wezwanie. Mając zatem na względzie opisane powyżej okoliczności stanu faktycznego sprawy, przedmiotowa skarga jako spóźniona podlegała – w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – odrzuceniu, co też orzeczono w pkt. I sentencji postanowienia. Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu uzasadnione jest z kolei przepisem z art. 232 § 1 pkt 1 powyższej ustawy, obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od odrzuconej skargi.