II SA/Wr 117/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Siedlecka Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA - Alicja Palus /sprawozdawca/ Protokolant - Ewa Dworzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Starosta Powiatu W., działając na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651, z późn. zm.) oraz art 104, art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] r. (Nr[...]) ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...], obr. Ś., gm. K., dla której Sąd Rejonowy dla W.-K., IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr[...], której właścicielem jest K. D. c. E. i M., poprzez zezwolenie wnioskodawcy T. – D. S.A. na wybudowanie jednego słupa linii oraz podwieszeniu napowietrznych przewodów linii w ramach zadania inwestycyjnego pn. "Przebudowa dwutorowej linii napowietrznej 110 kV H.-Cz.-K.", w pasie technologicznym ograniczonej zabudowy o szerokości 38 m (tj. po 19 m od osi linii w każdą stronę), którego łączna powierzchnia na nieruchomości wynosi 0,0893 ha oraz na funkcjonowanie linii po jej wybudowaniu. Przeprowadzenie linii winno nastąpić zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu Ś. Ponadto, orzekł, że zezwolenie obejmuje w szczególności prawo wstępu w celu wykonania ww. prac budowlano montażowych na część przedmiotowej nieruchomości o powierzchni strefy w obrębie działek 893 m2, tj. pasa gruntu zgodnie z trasą oznaczoną na planie sytuacyjnym w skali 1:2000, stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji. Właściciel obowiązany jest do biernego znoszenia ograniczeń wynikających z niniejszej decyzji, w szczególności do znoszenia naruszenia posiadania nieruchomości. Inwestor wnioskodawca wstrzyma się od takiego wykonywania uprawnień wynikających z niniejszej decyzji, które by zakłócało bądź wpływało na prawidłowe i swobodne wykonywanie praw właścicieli do pozostałej części nieruchomości nie objętej niniejszą decyzją. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Starosta Powiatu W. wskazał, że pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. T. D. S.A. wystąpił o wydanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr[...], obr. Ś., gm. K., stanowiącej własność K.D. Celem ograniczenia miało być zezwolenie na wykonanie na nieruchomości prac związanych z podwieszeniem przewodów napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 kV, w związku z przebudową dwutorowej linii napowietrznej 110 kV H.-Cz.-K. We wniosku wskazano, że zajęcie nieruchomości dotyczyć ma jej części, objętej pasem technologicznym, który na przedmiotowej nieruchomości zajmować ma pow. 0,0893 ha. Ponadto we wniosku podniesiono, iż właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na realizację inwestycji. Do wniosku o wydanie zezwolenia załączono stosowne pełnomocnictwo, wykaz właścicieli i władających nieruchomościami z zaznaczeniem działek objętych wnioskiem, mapkę poglądową w skali 1:2000, załącznik graficzny do uchwały Rady Gminy K. z dnia 29 lipca 2004 r. oraz dokumentację z rokowań. W toku postępowania organ I instancji przeprowadził w dniu 9 marca 2012 r. oględziny, w trakcie których ustalił m.in., że przedmiotowa nieruchomość była niezabudowana i użytkowana rolniczo, a na działce stał słup linii wysokiego napięcia 110 kV. Bezpośrednie sąsiedztwo nieruchomości stanowiły grunty uprawiane rolniczo oraz nieużytki. Na rozprawie administracyjnej wyznaczonej na dzień 13 marca 2012 r. pełnomocnik wnioskodawcy podtrzymał wniosek, natomiast pełnomocnik K.D. oświadczył, że dopóki nie zostanie wyjaśnione i udokumentowane kto jest właścicielem słupa, nie będzie zgody właścicielki nieruchomości na przebudowę linii i ustanowienie służebności przesyłu. Odpowiadając na powyższe pełnomocnik wnioskodawcy w piśmie z dnia 15 marca 2012 r. oświadczył, że postanowienia Kodeksu cywilnego nie mówią o konieczności posiadania prawa własności infrastruktury znajdującej się na nieruchomości, a jedynie o przedsiębiorcy, który zamierza wybudować, lub którego własność stanowią urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1. Ponadto, w opinii pełnomocnika, również w ustawie o gospodarce nieruchomościami nie ma mowy o właścicielu infrastruktury, a jedynie o podmiocie realizującym cel publiczny. W odpowiedzi, pełnomocnik właścicielki nieruchomości oznajmił, że P[...]– K. nie jest stroną w prowadzonym postępowaniu, a przytoczone w powyższym piśmie postanowienia nie mają nic wspólnego z przedmiotem sprawy. Pełnomocnik podniósł również konieczność uzyskania nowych warunków zabudowy dla działki, wraz z uzyskaniem pozwolenia na postawienie nowego słupa energetycznego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego oraz uzyskanie zgody od właściciela działki. Motywując zasadność podjętej decyzji Starosta W. wyjaśnił, że w realiach rozstrzyganej sprawy wystąpiły określone w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami przesłanki udzielenia zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, a zatem: niezbędność nieruchomości dla realizacji inwestycji, ujęcie inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, brak zgody właściciela nieruchomości na udostępnienie nieruchomości dla realizacji inwestycji, niepomyślny wynik rokowań pomiędzy inwestorem, a właścicielem nieruchomości, dostarczenie dokumentów z przeprowadzonych rokowań. W tym kontekście organ wskazał, że przedłożony do akt załącznik graficzny do uchwały Rady Gminy K. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części północnej wsi Ś., przewiduje przebieg, przez nieruchomość objętą wnioskiem, linii elektroenergetycznej 110 kV wraz ze strefą ochronną 2 x 19m. Ponadto nieruchomość oznaczona jest w miejscowym planie jako tereny zielone, stanowiące odbudowę biologiczną rzeki Ś., które należy utrzymywać jako tereny zielone. Plan dopuszcza użytkowanie terenu pod uprawy polowe, jednakże zakazuje zabudowy w tym zabudowy związanej z produkcją rolniczą. W obrębie wyznaczonej strefy ochronnej linii elektroenergetycznej 110kV obowiązuje zakaz lokalizowania budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi, ale zapewniono dojazd i dostęp do linii i słupów. Przedmiotowa część nieruchomości jest położona w pasie technologicznym, z natury rzeczy nie może zostać przesunięta, a jej wykorzystanie jest niezbędne dla realizacji przedmiotowej inwestycji. W dalszej części Starosta wyjaśnił, że właściciel nie wyraził zgody na realizację inwestycji, a rokowania zakończyły się wynikiem negatywnym z powodu wątpliwości właściciela nieruchomości co do stanu prawnego linii elektroenergetycznej i co za tym idzie do legitymacji spółki T. D. S.A. do podpisania służebności przesyłu. To zaś wynika wprost ze złożonych do akt sprawy dokumentów potwierdzających przebieg korespondencji pomiędzy stronami. Z akt sprawy wynika także, że wnioskodawca występował do właścicieli nieruchomości o uzyskanie zgody na wejście na działkę celem wykonania prac związanych z inwestycją oraz z propozycją zawarcia umowy służebności przesyłu oraz przedstawił projekt takiej umowy (pisma z dnia 06.09.2010 r. i 15.03.2011 r.). Nie ulega więc wątpliwości, że Inwestor podjął próby uzyskania zgody na wejście na nieruchomość, do porozumienia jednak nie doszło. Taki stan rzeczy sprawił, iż organ uznał okoliczność uprzedniego przeprowadzenia rokowań oraz ich negatywnego wyniku za udowodnioną. Strony natomiast temu nie zaprzeczyły. Odnosząc się z kolei do argumentu właściciela nieruchomości co do braku uregulowanego stanu prawnego istniejącej linii wysokiego napięcia, Starosta wyjaśnił, że procedura przewidziana przez art. 124 ust. 1 ustawy dotyczy nowych inwestycji, a nie regulowania stanu prawnego istniejących urządzeń. Również kwestia pozyskania nowych warunków zabudowy dla działki, wraz z uzyskaniem pozwolenia na postawienie nowego słupa energetycznego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Inwestor, aby ubiegać się o wydanie pozwolenia na budowę musi legitymować się prawem do dysponowania nieruchomością, które to prawo nadaje mu niniejsza decyzja. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła, w ustawowo przewidzianym terminie, K.D., wnosząc w pkt 1 - o uchylenie zaskarżonej decyzji w trybie art. 132 k.p.a., w pkt 2 - o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy w trybie art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a., a w pkt 3 - o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. W treści odwołania zostały zawarte zarzuty dotyczące m.in. obowiązku przeprowadzenia rokowań, nieuregulowanego stanu prawnego nieruchomości w związku z istniejącym na gruncie słupem energetycznym, jak również braku realizacji celu publicznego poprzez modernizację obecnej linii energetycznej oraz zgromadzonej przez Starostę Powiatu W. dokumentacji, wymagającej uzupełnienia o podane przez stronę materiały. Strona zwróciła także uwagę na konieczność wykupienia przez wnioskodawcę 1/3 części nieruchomości na cele przesyłowe, a dalej na zaniechanie przeprowadzenia przez Starostę analizy wartości "sposobu korzystania z nieruchomości" i zlecenia sporządzenia wyceny zajętego pasa technologicznego przez osobę uprawnioną. Z treści powyższego odwołania wynikało ponadto, że wraz z odwołaniem zostały złożone przez pełnomocnika załączniki w ilości "sztuk 4". W toku postępowania drugoinstancyjnego, Wojewoda podjął działania mające na celu uzupełnienie odwołania poprzez przesłanie wspomnianych wyżej załączników, które nie znajdowały się w dokumentacji przekazanej przez organ I instancji pismem z dnia 13 lutego 2013 r. W odpowiedzi na wystąpienie skierowane do Starostwa Powiatowego we W. poinformowano, że odwołanie nie zawierało załączników. Natomiast, dwukrotne wezwanie pełnomocnika K.D. do uzupełnienia powyższych braków zostało pozostawione bez odpowiedzi. W związku z powyższym, niniejsza sprawa, w tym zarzuty podniesione w odwołaniu, zostały rozpatrzone na podstawie posiadanych akt sprawy, o czym strona odwołująca się została pouczona. W toku postępowania odwoławczego, Wojewoda D. przeprowadził także uzupełniające postępowania dowodowe. W jego ramach wezwał Starostę Powiatu W., do nadesłania wyszczególnionych dokumentów, odnoszących się do przeprowadzonych przez wnioskodawcę rokowań, a także dokumentów obejmujących prawidłowy wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części północnej wsi Ś. oraz określających strukturę geodezyjną nieruchomości. Wezwano także pełnomocnika inwestora, do uzupełnienia wniosku z dnia 19 stycznia 2012 r. poprzez sprecyzowanie granic przestrzennych ograniczenia. Niezbędne było również wystąpienie do pełnomocników obu stron postępowania o wyjaśnienie i udokumentowanie przebiegu rokowań, które odbyły się w 2010 r. Następnie, pismem z dnia 23 lipca 2013 r. organ odwoławczy wezwał pełnomocnika K.D. do sprecyzowania okoliczności przedstawionych w piśmie z dnia 28 maja 2013 r. oraz w piśmie z dnia 24 września 2010 r., a także do potwierdzenia informacji przesłanych przez inwestora w piśmie z dnia 16 czerwca 2013 r. Ponadto, organ odwoławczy wystąpił do pełnomocnika inwestora o nadesłanie w imieniu wnioskodawcy jednego egzemplarza załącznika mapowego, opisanego jako "plan sytuacyjny", zawierającego dane i własnoręczny podpis wykonawcy tego opracowania, a także o wskazanie, czy inwestor podtrzymuje żądanie, zawarte we wniosku z dnia [...] r., w zakresie nadania decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności oraz o dołączenie do zgromadzonego materiału dowodowego odpisu z rejestru przedsiębiorców [...] według stanu z dnia 8 grudnia 2009 r., bądź odpisu z ww. rejestru pozwalającego na ustalenie wpisów obowiązujących w tym dniu. Natomiast w związku z koniecznością określenia przez inwestora okresu wykonania robót budowlanych związanych z założeniem i przeprowadzeniem na nieruchomości wskazanych przewodów i urządzeń, wyjaśnienia i skorygowania dostrzeżonych rozbieżności, a także błędów wynikających z przesłanego załącznika mapowego, organ odwoławczy skierował do inwestora pismo, w którym wezwał do przesłania poprawionej dokumentacji i ustosunkowania się do podniesionych w nim kwestii. Pismo zawierało także prośbę o wskazanie, czy teren nieruchomości znajdujący się w granicach pasa technologicznego stanowi jednocześnie obszar czasowego zajęcia na potrzeby wykonania robót budowlanych. Po przeanalizowaniu przekazanej dokumentacji, Wojewoda D. zwrócił pełnomocnikowi otrzymane załączniki mapowe, celem skorygowania legendy umieszczonej na mapach i wyjaśnienie rozbieżności w zakresie podanej odległości słupa od wschodniej granicy działki nr[...] . Po nadesłaniu wymaganych dokumentów i przeanalizowaniu całości zebranej dokumentacji Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. ([...]) podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ab initio kodeksu postępowania administracyjnego, art. 124 ust. 1 i 2 w związku z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekł: 1. ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości nr [...], obręb Ś., gm. K. poprzez udzielenie Spółce T. D. S.A. z siedzibą w K. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie, w związku z przebudową dwutorowej, napowietrznej linii 110 kV relacji H.-Cz.-K., w miejsce przewodów i urządzeń istniejących, odcinka dwutorowej linii składającej się z przewodów o maksymalnej rozpiętości wynoszącej 7,60 metrów, minimalnej wysokości wynoszącej 11,70 metrów i maksymalnej wysokości przewodów linii odgromowej wynoszącej 26,23 metry, a także jednego słupa dwutorowego, kratowego i przelotowego o wysokości wynoszącej 26,30 metrów, wymiarach przy podstawie wynoszących 3,66 x 2,68 m2, posadowionego na fundamencie o głębokości pogrążenia wynoszącej 2,40 metry. Przebieg odcinka linii elektroenergetycznej przez przedmiotową działkę gruntu, wraz z osią linii, szczegółową lokalizacją słupa, granicami pasa technologicznego stanowiącego obszar zajęcia nieruchomości w celu wykonania robót budowlanych związanych z założeniem i przeprowadzeniem opisanych przewodów i słupa oraz granicami obszaru objętego ograniczeniem stanowiącego strefę ochronną linii elektroenergetycznej 110 kV, zostały przedstawione w załączniku graficznym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji; 2. okres wykonania robót budowlanych związanych z założeniem i przeprowadzeniem opisanych w pkt 1 decyzji przewodów, słupa i urządzeń w granicach działki nr [...] będzie wynosił 90 dni, liczonych od dnia rozpoczęcia robót w granicach wymienionej działki. W obszernym uzasadnieniu Wojewoda D. wyjaśnił, że w realiach niniejszej sprawy wystąpiły określone przez ustawodawcę w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami warunki niezbędne dla orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Przede wszystkim organ wyjaśnił, że zgromadzona w sprawie dokumentacja wskazuje, że wnioskodawca przeprowadził rokowania, a działania zmierzające do uzyskania zgody właściciela na wejście przez inwestora na teren nieruchomości były podejmowane od 2010 r. W tym kontekście organ II instancji wyjaśnił, że pełnomocnikowi właścicielki nieruchomości został przedstawiony projekt umowy nr [...] wraz z mapką określającą przebieg linii elektroenergetycznej zawierający informacje o warunkach zajęcia nieruchomości proponowanych przez inwestora, w tym propozycję ustanowienia na nieruchomości służebności przesyłu, zakres planowanych prac, a także zasady wypłaty odszkodowania za szkody powstałe po wykonaniu robót budowlano-montażowych. Tym samym, zdaniem Wojewody strona skarżąca posiadała wiedzę, jakie elementy przyszłej umowy były objęte negocjacjami i znała warunki realizacji inwestycji, a sposób działania inwestora przesądza o otwartej postawie inwestor co do ostatecznego kształtu zapisów umowy. Wojewoda nie podzielił przy tym zarzutów odwołującej się, jakoby po otrzymaniu projektu umowy nie odbyły się negocjacje tylko "jednostronne działanie przymusu w zakresie modernizacji linii przesyłowej" wskazując, że prowadzona korespondencja przesądza o realizacji przez drugą stronę negocjacji prawa do przedstawienia własnego stanowiska, a treść analizowanych pism, w tym odwołującej się z dnia 27 marca 2011 informującego, że umowa nie zostanie podpisana, wskazuje, że właścicielka nie była zainteresowana warunkami zaproponowanymi przez Spółkę, co wynikało przede wszystkim z zachodzącej jej zdaniem przeszkody w postaci braku żądanej dokumentacji w zakresie istniejącego słupa energetycznego. Ponadto, Wojewody podkreślił, że analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że czynności z zakresu negocjowania i ustalania warunków i praw do dysponowania nieruchomością prowadzili prawidłowo do tego upoważnieni pełnomocnicy inwestora. Wyjaśnił też, że Starosta Powiatu W. nie mógł, wbrew zarzutom przedstawionym w odwołaniu, prowadzić negocjacji w rozumieniu art. 124 ust. 3 ustawy, gdyż zgodnie z jego brzmieniem rokowania odbywają się pomiędzy właścicielem nieruchomości a inwestorem, poza ramami postępowania administracyjnego. Odnosząc się z kolei do podnoszonej przez odwołującą się stronę kwestii statusu prawnego istniejącej linii elektroenergetycznej oraz posadowionego słupa energetycznego Wojewoda wyjaśnił, że nie zachodziła potrzeba badania tytułu prawnego do tych urządzeń w niniejszym postępowaniu. Przedmiotem rozpatrywanego żądania było bowiem ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez wydanie zezwolenia na wybudowanie jednego słupa linii oraz podwieszenie napowietrznych przewodów linii, a także określenie zasad korzystania z tej nieruchomości po zainstalowaniu powyższych urządzeń. Przedmiotu tego postępowania nie stanowiło więc badanie legalności istniejącej linii 110 kV, a w szczególności zagadnienie budowlane dotyczące wydania pozwolenia na budowę i innych aktów administracyjnych w stosunku do ww. obiektu. Z tej przyczyny nie było również obowiązkiem organu I instancji wstrzymanie się z wydaniem decyzji administracyjnej z uwagi na konieczność doprowadzenia do uregulowania kwestii bezprawnego użytkowania części nieruchomości. Jeśli jednak zdaniem strony odwołującej się miało miejsce nieuprawnione użytkowanie nieruchomości w związku z wcześniejszą lokalizacją infrastruktury energetycznej, właścicielowi przysługuje roszczenie o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z gruntu. Wymaga przy tym podkreślenia, że wydanie decyzji będzie wywierać skutek prawny na przyszłość, a więc nie będzie "legalizować" istnienia linii elektroenergetycznej w okresie wcześniejszym (przyznawać tytuł prawny do dysponowania nieruchomością z mocą wsteczną) oraz wyłączać wspomnianych wyżej roszczeń o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie przez przedsiębiorstwo przesyłowe z nieruchomości stanowiącej własność odwołującej się strony. W świetle powyższego nie podlegał rozpatrzeniu przez organy prowadzące niniejsze postępowanie podniesiony w odwołaniu zarzut bezpodstawnego wzbogacenia się przedsiębiorcy. W tym kontekście Wojewoda podkreślił, że przedkładany właścicielce projekt umowy wraz z załącznikiem mapowym dowodzi, że inwestor starał się o uzyskanie prawa do dysponowania nieruchomością dla realizacji nowej inwestycji, przewidującej wybudowanie nowego słupa linii w innym miejscu niż znajduje się obecny słup. Ustosunkowując się z kolei do wyrażonego w odwołaniu poglądu, że wnioskodawca powinien wystąpić do właściciela nieruchomości z propozycją wykupu części nieruchomości na cele związane z przesyłem energii elektrycznej, Wojewoda wyjaśnił, że w przypadku "ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości" dochodzi do istotnej ingerencji w wykonywanie przez właściciela prawa własności gruntu i nie ma wówczas zastosowania jednorazowe odszkodowanie. Ponadto, możliwość załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej nie może być rozpatrywana w toku postępowania administracyjnego w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Złożenie przez inwestora wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonanie prac wymienionych w art. 124 ust. 1 ustawy skutkuje obowiązkiem wszczęcia postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia sprawy poprzez wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia. Starosta nie jest przy tym zobligowany, wbrew zarzutom sformułowanym w odwołaniu, do przeprowadzania analizy wartości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości ani ustalenia wartości zajętego pasa technologicznego na podstawie opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego. Dopiero po wykonaniu prac budowlanych, właścicielowi będzie przysługiwało roszczenie odszkodowawcze w związku z art. 124 ust. 4 oraz art. 128 ust. 4 ustawy, rozpatrywane w odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Starostę. Wówczas niezbędne będzie zlecenie sporządzenia przez biegłego wyceny wartości szkód powstałych wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 124 ustawy oraz określenia zmniejszenia się wartości nieruchomości na skutek ograniczenia sposobu korzystania z tej nieruchomości. W tym miejscu Wojewoda zauważył, że na etapie prowadzenia rokowań, inwestor składał właścicielce nieruchomości, zamiast propozycji wykupu gruntu, propozycję ustanowienia służebności przesyłu, co - w ocenie organu odwoławczego - jest wystarczające dla realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem Wojewody nie ma również racji strona odwołująca się zarzucając organowi I instancji zaniechanie pozyskania projektu inwestycji, analizy skutków prawnych oraz skutków finansowych, albowiem powyższe kwestie wykraczają poza przedmiot postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Jednocześnie, niewłaściwe było kwestionowanie w odwołaniu stosowania przez Starostę przepisów specustawy. Podstawą działania organu w rozpatrywanej sprawie były bowiem przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, która nie jest zaliczana do grupy aktów prawnych o charakterze specustawy. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że w realiach niniejszej sprawy wystąpiła również druga zasadnicza przesłanka wydania niniejszej decyzji jaką jest zgodność ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym kontekście Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość położona jest na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części północnej wsi Ś., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] r. (Dz. U. Woj. D. Nr[...], poz.[...]). Z jego wypisu wynika, że działka nr [...] zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem RZ, który został wyznaczony dla terenów użytków zielonych. Analiza części graficznej m.p.z.p. pozwala skonkludować, że na terenie, na którym położona jest działka nr [...] przewidziano przebieg dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz ze strefą ochronną, której szerokość została podana w części tekstowej planu i wynosi 38 metrów, po 19 metrów od osi linii. Zgodność przebiegu linii zaproponowanego przez inwestora z zapisami m.p.z.p. Wojewoda ustalił na podstawie skonfrontowania wyrysu z dokumentu planistycznego ze sporządzonym w tej samej skali, tj. 1:2000 planem sytuacyjnym inwestycji, dołączonym do wniosku Spółki, a także załącznikiem mapowym przesłanym przez pełnomocnika inwestora pismem z dnia 21 listopada 2013 r., opatrzonym podpisem uprawnionego geodety, ilustrującym powierzchnię terenu objętego wnioskiem względem ewidencyjnie określonych granic przedmiotowej działki oraz ustaleń graficznych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W trakcie weryfikacji wykorzystano również wyrys z mapy ewidencyjnej. Zgodnie z zapisami ww. dokumentu planistycznego, w obrębie wyznaczonym na rysunku planu ustanowiono strefę ochronną linii elektroenergetycznej 110 kV, która pokrywa się z obszarem znajdującym się w granicach pasa technologicznego ustalonego na załączniku stanowiącym integralną część niniejszej decyzji. W obszarze wyznaczonej strefy obowiązują następujące ustalenia: 1) zakaz lokalizowania budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi, 2) zapewnienie dojazdu i dostępu do linii i słupów. Powyższe ograniczenia obowiązują z mocy samego prawa, w związku z czym bezpodstawne jest orzekanie w tym zakresie w niniejszej decyzji. W ocenie organu odwoławczego brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu odwołującej się strony w zakresie nieprzedstawienia do wglądu planu miejscowego. Kopie wypisu oraz wyrysu z planu miejscowego były bowiem zamieszczone w materiale dowodowym, z którym strony mogły zapoznać się przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej. Poza tym z treści protokołu spisanego w dniu 30 sierpnia 2012 r. nie wynika, aby pełnomocnik zgłaszał jakiekolwiek uwagi do zgromadzonego materiału dowodowego, w tym co do braku obowiązującego dokumentu planistycznego. Wbrew twierdzeniom strony odwołującej się Wojewoda przyjął również, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto, oceniając uciążliwość dla właściciela nieruchomości zauważył, że ze względu na jej charakter oraz wyznaczenie przebiegu w przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może zostać wykonana w innym miejscu niż obecnie przebiega. Wobec powyższego przebudowa linii w miejscu, w którym linia obecnie przebiega, jest najmniej uciążliwa, a o zmniejszeniu uciążliwości analizowanej inwestycji dla właścicielki nieruchomości świadczy dodatkowo zmiana miejsca posadowienia stanowiska słupowego w stosunku do istniejącego stanowiska, poprzez usytuowanie tego obiektu bliżej wschodniej granicy działki nr [...] i odsunięcie tym samym od centralnej części osi linii elektroenergetycznej przewidzianej na przedmiotowym terenie. Wreszcie Wojewoda wyjaśnił, że podjęcie przez niego decyzji reformatoryjnej wynika z odnotowanych w osnowie badanego rozstrzygnięcia uchybień oraz braków, które wykluczają możliwość jego funkcjonowania w obrocie prawnym. Do błędów tego rodzaju zaliczyć trzeba m.in. zamieszczenie informacji zbędnych dla orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (opisu prac montażowych oraz informacji podanych w pkt 2). Z kolei do braków zaliczono pominięcie obowiązku precyzyjnego określenia granic przestrzennych ograniczenia, o czym świadczy nieumieszczenie w osnowie analizowanej decyzji opisu dotyczącego przebiegu linii energetycznej oraz usytuowania stanowiska słupowego na przedmiotowej działce gruntu. Podkreślił przy tym, że nie istniała możliwość odesłania w tej kwestii do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu Ś. jako wytycznych w zakresie sposobu przeprowadzenia linii, bowiem decyzja winna wyraźnie rozstrzygać o zakresie ograniczenia prawa korzystania przez właściciela z nieruchomości, w tym musi jednoznacznie wskazywać przebieg inwestycji przez daną nieruchomość. W tym celu dopuszczalne jest skorzystanie przez organ administracji publicznej z załącznika mapowego określającego przebieg inwestycji. W niniejszym przypadku, odesłanie w pkt 2 rozstrzygnięcia do planu sytuacyjnego, który stanowił "załącznik do decyzji", odnosi się wyłącznie do wskazania strefy zajęcia nieruchomości na czas wykonania prac budowlano-montażowych, a nie do przebiegu inwestycji, na który składa się również dokładna lokalizacja przedmiotowego słupa. Ponadto, w związku z koniecznością dostosowania szerokości pasa technologicznego do szerokości przyjętej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (pierwotnie 2 x 20 m, a obecnie 2 x 19 m) nastąpiła jednocześnie zmiana powierzchni tego pasa w granicach ww. nieruchomości. Skutkiem tego, obszar ten zajmuje obecnie powierzchnię działki wynoszącą 0,0863 ha, a nie, jak wynika z decyzji pierwszoinstancyjnej, 0,0893 ha. W dalszej kolejności, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji błędnie wskazał, że uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części północnej wsi Ś. podjęła "Rada Gminy Święta K.", zamiast Rady Gminy K. Dodatkowo, a w rozdzielniku decyzji, Starosta wymienił niewłaściwy sąd wieczystoksięgowy, wskazując Sąd Rejonowy w O. zamiast Sądu Rejonowego dla W.-K. Powyższe błędy zostały również zgłoszone w złożonym przez stronę odwołaniu, lecz zdaniem Wojewody nie miały one istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Mając na względzie rezygnację inwestora, w piśmie z dnia 08 października 2013 r., z nadania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności, bezprzedmiotowe byłoby merytoryczne rozpatrzenie tej kwestii przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że na działce nr [...] wyznaczony został obszar objęty ograniczeniem, w granicach którego znajduje się teren strefy ochronnej linii elektroenergetycznej 110 kV, ustanowionej w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części północnej wsi Ś. Obszar ten został zilustrowany na załączniku graficznym do niniejszej decyzji. Na załączniku ukazano również granice pasa technologicznego wyznaczonego na terenie nieruchomości K.D. (2x19 m od osi linii). Zgodnie z wyjaśnieniami Spółki, teren nieruchomości w granicach pasa technologicznego stanowi jednocześnie obszar czasowego zajęcia na potrzeby założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń. Powierzchnia obszaru objętego trwałym ograniczeniem, jak również powierzchnia obszaru czasowego zajęcia na przedmiotowej działce gruntu będzie wynosić 0,0863 ha. Wreszcie Wojewoda wyjaśnił, że formułując rozstrzygnięcie drugoinstancyjne przyjął, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w swej zasadniczej treści, zezwalającej nie tylko na założenie, ale i na funkcjonowanie określonych urządzeń przesyłowych w granicach nieruchomości stanowiącej własność innej osoby aniżeli przedsiębiorstwo przesyłowe, posiada ze swej istoty charakter bezterminowy. Z decyzji wydawanej w tym trybie wynika tytuł prawny do stałego korzystania przez przedsiębiorstwo przesyłowe z określonej nieruchomości - następuje tutaj bowiem trwałe ograniczenie sposobu korzystania z gruntu przez właściciela, w zakresie przedmiotowym określonym w decyzji, porównywane pod względem skutków prawnych do ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomości, a w szczególności, do służebności gruntowej (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2010 r., III CZP 116/09, Biul. SN 2010/1/10). Określono natomiast okres zajęcia nieruchomości w celu wykonania przez inwestora prac budowlanych, uwzględniając fakt, że inwestycja ma charakter liniowy, a jej realizacja jest uzależniona od uzyskania pozwolenia na budowę, co powoduje, że wyznaczenie konkretnego, dziennego terminu początkowego prac w granicach przedmiotowej nieruchomości nie jest - na obecnym etapie - możliwe. Nie godząc się z rozstrzygnięciem Wojewody D. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła, reprezentowana przez pełnomocnika L.T.M., K.D. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 78 § 1 k.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez to, iż nie rozpoznano wszystkich dowodów, które były znaczące dla sprawy oraz nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Argumentacja przedstawiona w niniejszej skardze opiera się na fakcie wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości w związku z zamiarem zrealizowania przez spółkę T. D. S.A. inwestycji w miejscu istniejących przewodów i urządzeń, które mają nieuregulowany status prawny wynikający z braku ujawnienia informacji o właścicielu słupa energetycznego, jak też braku dokumentów potwierdzających istnienie tych urządzeń na gruncie. Zwrócono przy tym uwagę na pominięcie przez inwestora wezwań do uregulowania stanu prawnego istniejących urządzeń oraz do ich usunięcia z terenu przedmiotowej nieruchomości. Stwierdzono także, że inwestor nie przeprowadził z właścicielką żadnych rokowań, gdyż działanie Spółki sprowadzało się do przedstawienia właścicielce umowy o ustanowienie służebności przesyłu celem jej podpisania w zamian za jednorazowe odszkodowanie, bez odniesienia się do wezwań pełnomocnika o uregulowanie stanu prawnego posadowionego słupa energetycznego. Zdaniem przedstawiciela K.D., w takim przypadku nie można wydawać decyzji administracyjnej. Kwestionowano też, że wydana decyzja nie wskazuje właściciela urządzenia i kwestia ta nie była przedmiotem wyjaśnień Wojewody, co prowadzi do bezprawnego wtargnięcia przez inwestora na teren prywatny i trwałej utraty swobody korzystania z działki gruntu. Zarzucono organowi, że nie podjął czynności proceduralnych celem ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistym stanem prawnym. W ocenie pełnomocnika K. D., w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym nie został także uwzględniony obowiązek podjęcia przez organ czynności skłaniających strony do zawarcia ugody administracyjnej przewidzianej w art. 13 k.p.a. Ponadto, przeprowadzona przez Wojewodę analiza materiału dowodowego pomijała interes właściciela nieruchomości w związku z przeznaczeniem gruntu pod tereny upraw rolnych i powstaniem zagrożenia dla rolniczego użytkowania tej działki gruntu. Wynika to z faktu, że inwestycja nie została zbadana pod kątem wymogów środowiskowych, szkodliwego oddziaływania inwestycji, czy występowania w przyszłości ryzyka związanego z istnieniem przewodów energetycznych mogących stanowić zagrożenie dla życia ludzkiego. W podsumowaniu pełnomocnik skarżącej uznał, że Wojewoda nie zbadał przedmiotu sprawy w całości, nie dokonał dokładnej analizy materiału dowodowego, a przy wydawaniu decyzji oparł się na dowodach budzących istotne zastrzeżenia. Zwrócono również uwagę na brak analizy zagrożenia dla właścicielki nieruchomości pod kątem "podatkowo-prawnym". W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. w pierwszej kolejności wniósł o jej odrzucenie jako złożoną w imieniu K. D. przez podmiot nieuprawniony do jej reprezentowania przed sądami administracyjnymi. W przypadku nie podzielenia powyższego stanowiska organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 26 czerwca 2014 r. skarżąca podtrzymała skargę i wnioski w niej zawarte, natomiast pełnomocnik uczestnika postępowania – T.D. S.A. - wniósł o oddalenie skargi. Załączył nadto do akt sprawy pismo procesowe, w którym także zwrócił uwagę na fakt, iż skarga został wniesiona przez osobę nie posiadającą legitymacji procesowej do występowania w imieniu strony. Natomiast odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze uznał je za bezzasadne. Obszernie wyjaśnił przy tym - powołując się na poglądy doktryny jak i judykatury - istotę i cel prowadzonych rokowań poprzedzających wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto poprzedzając wyjaśnienie przesłanek podjętego wyroku Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że nie zasługiwał na uwzględnienie podniesiony przez pełnomocnika T.-D. S.A. zarzut wniesienia skargi przez osobę nieuprawnioną i powinność jej odrzucenia. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w literaturze prawniczej, które Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela podpisanie skargi przez osobę nieuprawnioną obliguje do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej ale dopiero po wezwaniu podmiotu skarżącego do złożenia w ustawowymi terminie oświadczenia, czy popiera skargę, a jeżeli tak to własnoręcznego jej podpisania i niewykonaniu tych czynności przez skarżącego (np. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006). W rozpoznawanej sprawie K. D. – odpowiadając na wezwanie Sądu z dnia 24 kwietnia 2014 r. – uzupełniła braki formalne skargi poprzez wykonanie czynności, określonych w wezwaniu, co uprawniało Sąd do merytorycznego rozpoznania sprawy. W rozpoznawanej sprawie organy właściwe instancyjnie odnosiły swoją ocenę do przepisów powoływanej wcześniej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, w tym orzeczenie podejmowane w sprawie, której przedmiot regulowany jest tą ustawą, przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. Z treści art. 15 kpa wynika, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Sformułowana w tym przepisie procesowym zasada objęta jest ochroną konstytucyjną, wynikającą z art. 78 ustawy zasadniczej. W toku postępowania administracyjnego zasada dwuinstancyjności realizowana jest poprzez odwołanie jako środek zaskarżenia przysługujący w zwyczajnym trybie weryfikacyjnym, który skutecznie wniesiony gwarantuje rozpoznanie sprawy załatwionej przez organ administracji publicznej pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu. Katalog rodzajów orzeczeń, jakie może zastosować w sprawie organ odwoławczy zawarty został w przepisie art. 138 kpa i obejmuje decyzje merytoryczne, merytoryczno-reformacyjne, kasacyjne i decyzje umarzające postępowanie. Treść tego przepisu wskazuje, że organ odwoławczy dysponuje zarówno kompetencjami kontrolnymi, jak i merytorycznymi, przy czym z istoty zasady dwuinstancyjności wynika powinność organu odwoławczego rozpatrzenia na nowo sprawy, w której wniesiono odwołanie w jej całokształcie z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności, istniejących w dacie orzekania w postępowaniu drugoinstancyjnym. Tylko prawidłowe czynności organu właściwego podjęte w tym zakresie umożliwiają prawidłowe rozstrzygnięcie w warunkach określonych w art. 138 kpa. Motywy orzeczenia powinny być wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu, zgodnie z wymogami zawartymi w przepisie art. 107 § 3 kpa. Organowi odwoławczemu nie wolno natomiast ograniczać się do kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji, czy też kontroli zasadności argumentów i zarzutów przedstawionych w odwołaniu (np. wyrok WSA z dnia 22 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95; ONSA 1997/1/35; wyrok WSA z dnia 14 października 1999 r., sygn. IV SA 1313/98, Lex nr 48725). W ocenie Sądu Wojewoda D. orzekając w rozpoznawanej sprawie nie naruszył prawa w omawianym powyżej zakresie i w sposób prawidłowy skorzystał z kompetencji merytoryczno-reformacyjnej, przyznanej organowi odwoławczemu przez ustawodawcę w przepisie art. 138 § 1 pkt 2 (ab initio) kodeksu postępowania administracyjnego, a przesłanki podjętego orzeczenia zostały wyczerpująco wyjaśnione w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd podziela ocenę organu odwoławczego co do zasadności zastosowania w sprawie przepisu art. 124 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wcześniej powoływanej i podjęcia orzeczenia w tym trybie, uznając jednocześnie, że organ ten nie uchybił wymogom procedury administracyjnej. Istotne bowiem jest, że we wskazanym powyżej przepisie materialnoprawnym ustawodawca upoważnił starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej do ograniczenia - poprzez wydanie decyzji w tym przedmiocie - sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 124 ust. 1). Zezwolenie jest udzielane z urzędu lub na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej i powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1, przy czym rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie, do którego należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 3). W rozpoznawanej sprawie ograniczony został sposób korzystania przez K.D. z nieruchomości stanowiącej jej własność, oznaczonej geodezyjnie jako działka[...], obręb Ś., gm. K. poprzez zezwolenie T.D. S.A. na założenie i przeprowadzenie, w związku z przebudową dwutorowej, napowietrznej linii 110 kV relacji H.-Cz.-K., w miejsce przewodów i urządzeń istniejących, odcinka dwutorowej linii składającej się z przewodów o maksymalnej rozpiętości wynoszącej 7,60 metrów, minimalnej wysokości wynoszącej 11,70 metrów i maksymalnej wysokości przewodów linii odgromowej wynoszącej 26,23 metry, a także jednego słupa dwutorowego, kratowego i przelotowego o wysokości wynoszącej 26,30 metrów, wymiarach przy podstawie wynoszących 3,66 x 2,68 m2, posadowionego na fundamencie o głębokości pogrążenia wynoszącej 2,40 metry. Tym samym zezwoleniem, którego konsekwencją faktyczną jest ograniczenie sposobu korzystania z opisanej powyżej nieruchomości objęte zostały działania uprawnionego podmiotu uwzględnione w dyspozycji art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z akt sprawy wynika również, że właściciel niniejszej nieruchomości nie wyraził zgody na prowadzenie na terenie nieruchomości wnioskowanych prac, a poprzez to ograniczenie sposobu korzystania z niej. Sąd w składzie orzekającym w sprawie stoi na stanowisku, że przez zgodę, o której mowa w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy rozumieć złożenie takich oświadczeń, które pozwolą w sposób bezkonfliktowy zrealizować cel, którego dotyczy wniosek złożony w trybie wskazanego powyżej przepisu materialnoprawnego. Z materiału sprawy, w tym przede wszystkim pism inwestora oraz strony skarżącej dnia 19 stycznia 2012 r. i 27 marca 2011 r. a także protokołu rozprawy administracyjnej z dnia 13 marca 2012 r. wynika, że strony nie dokonały żadnych wspólnych ustaleń, umożliwiających sprawne i swobodne wykonanie prac, dla zrealizowania których nastąpiło decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielone inwestorowi zezwolenie. Z tych względów Sąd uznał, że w sprawie spełniona została zarówno przesłanka braku zgody, jak i przesłanka określona w przepisie art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiąca o obowiązku poprzedzenia udzielenia zezwolenia, powodującego ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości rokowaniami z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, objętych wnioskiem, o którym mowa w art. 124 ust. 2 omawianej ustawy. Przyjmując taką ocenę Sąd zaaprobował stanowisko wielokrotnie prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, sprawowanym w odniesieniu do przepisu art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich drugiej stronie propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie np. gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma możliwości zawarcia porozumienia. Ustawodawca nie przewidział przy tym szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują o tym, czy rezultatem podjęcia rokowań będzie porozumienie, skutkujące dokonaniem czynności prawnej, a także o tym, kiedy je zakończyć. Natomiast niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody, albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Jeżeli mimo prowadzonych rokowań nie doszło do umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonanie prac, przy czym okoliczność czy inwestor zaproponował właścicielowi nieruchomości warunki dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia nie może być weryfikowana w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami (np. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 357/11, Lex nr 1136695; wyroki WSA w Warszawie: z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1785/12, Lex nr 1336797; z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1657/11, Lex nr 1150740). W realiach niniejszej sprawy należy przede wszystkim wyjaśnić, że inwestor pismem z dnia 15 marca 2011 r. wystąpił do strony skarżącej z prośbą o wyrażenie zgody na wejście na należącą do niej działkę celem wykonania prac remontowych linii wysokiego napięcia 110 kV relacji H.-K. oraz wystąpił z propozycją ustanowienia w stosunku do przedmiotowej nieruchomości służebności przesyłu. Załączył przy tym projekt umowy [...] oraz mapkę ukazującą przebieg linii energetycznej. Niniejsza umowa zawierała warunki realizacji inwestycji na nieruchomości, w tym zakres planowanych prac, wysokość jednorazowego wynagrodzenia, zasady wypłaty odszkodowania za szkody powstałe z tytułu wykonania robót budowlano - montażowych związanych z przebudową linii. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że z uwagi na brak porozumienia co do własności istniejącej na działce nr [...] infrastruktury elektroenergetycznej "na dzień dzisiejszy nie zostanie podpisana umowa". Ponadto, pismo strony skarżącej z dnia 24 września 2010 r. dowodzi, że już w 2010 r. między stronami prowadzona była korespondencja w kwestii podpisania umowy i ustanowienia służebności. W aktach sprawy znajduje się także m.in. projekt umowy z 2010 r. Bezskuteczność powyższych czynności skutkowała zwróceniem się przez inwestora w piśmie z dnia [...] r. do strony skarżącej z prośbą o zajęcie ostatecznego stanowiska, a dokładniej - udzielenie jednoznacznej odpowiedzi czy wyraża ona zgodę na przedstawione warunki, czy też proponuje inne. Odpowiedź na niniejsze pismo dowodzi, że strona skarżąca wykluczyła możliwość zawarcia umowy w sytuacji braku wyjaśnienia stanu prawnego istniejącego słupa. Powyższe potwierdza więc, że inwestor przed wszczęciem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z niniejszej nieruchomości podjął próbę uzyskania zgody właściciela na wejście na jego nieruchomość w celu wykonania planowanych robót przy linii wysokiego napięcia oraz dopuścił możliwość złożenia kontrpropozycji. W sytuacji jednak jednoznacznego stanowiska strony skarżącej wyrażonego w piśmie z dnia 27 marca 2011 r. dalsze prowadzenie rokowań zapoczątkowanych już w 2010 r. byłoby bezcelowe. Nie sposób zatem podzielić zarzutów strony skarżącej, że w realiach niniejszej sprawy nie były prowadzone żadne rokowania "tylko przymus podpisania umowy". Sąd podziela również ocenę organów orzekających w postępowaniu instancyjnym o zgodności charakteru i celu ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...]r. Z wypisu załączonego do akt administracyjnych wynika, że działka nr [...] należy do obszaru oznaczonego symbolem Rz - tereny użytków zielonych. Istotne jest także to, że na niniejszej działce przewidziano przebieg dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz ze strefą ochronną oraz, że wnioskowane prace, w celu zrealizowania których orzeczone zostało ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości stanowią przebudowę istniejącej linii elektroenergetycznej, a taki charakter zamierzenia inwestycyjnego wyklucza możliwość zmiany przebiegu linii, czy usytuowania jej poszczególnych elementów, konstrukcyjno-technicznych. Nie można też nie zauważyć, że na obszarze niniejszej działki dopuszczono prowadzenie sieci oraz lokalizowanie obiektów i urządzeń uzbrojenia technicznego, nie kolidujących z istniejącym gazociągiem wysokiego ciśnienia i napowietrzną linią energetyczną, o ile nie zajmą terenu o powierzchni przekraczającej 0, 5ha. Powyższe postanowienia aktu planistycznego obejmującego działkę nr [...] dowodzi, że orzeczone ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wypada także podkreślić, że skarżąca nie zakwestionowała w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przyjętych, względem należącej do niej nieruchomości, postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem również tych przewidujących przebieg napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] r. Zgodnie z brzmieniem przywołanej regulacji ustawowej "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". W uznaniu Sądu na całkowitą akceptację zasługuje również dokonana przez organ odwoławczy analiza uciążliwości zamierzonej inwestycji i ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości dla właściciela tej nieruchomości oraz wyprowadzone z niej wnioski. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowy opis prac, które będą realizowane przez inwestora w ramach udzielonego zezwolenia, parametry wyznaczonego pasa technologicznego, zastrzeżony w osnowie decyzji zakres wykonywania robót budowlanych, objętych udzielonym zezwoleniem przy uwzględnieniu ograniczeń, wynikających z postanowień opisanego wcześniej aktu planistycznego upoważniają do stwierdzenia, że kwestia uciążliwości zamierzenia inwestycyjnego została w tej sprawie rozważona w sposób prawidłowy. Tym samym zdaniem Sądu w świetle akt badanej sprawy nie znajduje potwierdzenia sformułowany w skardze zarzut, że Wojewoda D. nie uwzględnił interesu właścicielki nieruchomości, w tym ewentualnego zagrożenia, jakie inwestycja może stwarzać dla rolniczego użytkowania gruntu. W tym kontekście należy zauważyć, że w realiach niniejszej sprawy, której granice zakreśla jej przedmiot - tj. zasadności wydania w świetle przesłanek z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości - organy nie były ani zobligowane ani nawet uprawnione do zbadania niniejszej inwestycji pod kątem wymogów środowiskowych czy też obaw właścicielki związanych z konsekwencjami "podatkowo-prawnymi". Podobnie rzecz się ma wobec badania w niniejszym postępowaniu tytułu prawnego do słupa energetycznego. Skład orzekający podziela pogląd, że w ustawie o gospodarce nieruchomościami brak jest przepisu materialnoprawnego, który obligowałby organ prowadzący postępowanie w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, do badania legalności istniejącej linii elektroenergetycznej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 437/13). W ocenie Sądu - wbrew twierdzeniom skarżącej - nie okazały się zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, a dokładniej art. 7, 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a., mające na celu ustalenie prawdy materialnej, poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a podjętej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Wojewoda D. w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśnił okoliczności stanu faktycznego oraz dokonał prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy prawnomaterialnej. Sporządzone natomiast uzasadnienie odzwierciedla poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśnia podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strony mogły zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając zasady przekonywania oraz pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. W przedstawionych powyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny - nie znajdując podstaw dla wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego - stosownie do przepisu art. 151 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. H.B.28.07.2014 r.