II SA/Wr 148/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi M. P. na uchwałę Rady Miejskiej J. Nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla jednostki M. w J. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W piśmie z dnia 7 stycznia 2025 r., nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. w dniu 29 stycznia 2025 r., które wpłynęło bezpośrednio do Sądu w dniu 30 stycznia 2025 r., M. P. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Rady Miejskiej J. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla jednostki M. w J. Należy wskazać, że postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2024 r. (sygn. akt II SA/Wr 452/24) tut. Sąd odrzucił uprzednio złożoną skargę na wskazaną uchwałę, argumentując, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie przewiduje art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm., dalej: u.s.g.). W związku z powyższym, pismem z dnia 4 listopada 2024 r., skarżący wezwał Radę Miejską J. do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem przedmiotowej uchwały. Z kolei w odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia 14 listopada 2024 r., doręczonym skarżącemu w dniu 20 listopada 2024 r., Prezydent Miasta J. wyjaśnił, że uchwała ta została podjęta po stwierdzeniu zgodności przyjętych rozwiązań z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J., natomiast dopuszczalny sposób zagospodarowania działek skarżącego był jemu znany, ponieważ przed nabyciem nieruchomości uzyskał zaświadczenia o ich przeznaczeniu wraz z informacją o zakazie zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a jej odrzucenie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do aktualnego brzmienia art. 101 ust. 1 u.s.g. (Dz. U. z 2024, poz. 1465 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Istotne jest jednak to, że przepis ten w podanym brzmieniu nie znajduje zastosowania do aktów wydanych do 1 czerwca 2017 r., a takim aktem jest niewątpliwie zaskarżony do tut. Sądu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą z dnia [...] stycznia 2013 r. Do aktów wydanych do 1 czerwca 2017 r. stosuje się tryb zaskarżania wynikający z art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., tj. przed zmianami wprowadzonymi ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Artykuł 101 ust. 1 u.s.g. w obowiązującym wówczas brzmieniu wymagał, aby wywiedzenie do sądu administracyjnego skargi zostało poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z obowiązującym w dacie uchwalenia spornej uchwały brzmieniem art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 u.s.g.). Wniesienie przez stronę wezwania do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego otwierało następnie termin do wywiedzenia skargi do sądu. Zgodnie bowiem z art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Powyższy przepis - jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07) - wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Jego analiza prowadzi do wniosku, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg pierwszy z dwóch terminów, o których mowa powyżej – a mianowicie – termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy, gdy przed jego upływem organ udzieli odpowiedzi na wezwanie. W takim bowiem przypadku bieg rozpoczyna termin trzydziestu dni – liczony od dnia doręczenia odpowiedzi. Jeżeli natomiast we wskazanym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przed upływem tego terminu należy wnieść skargę (por. także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 27 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 671/08; 23 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 696/09). W realiach niniejszej sprawy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącego z dnia 4 listopada 2024 r., doręczając ją skarżącemu 20 listopada 2024 r. Od tego więc dnia rozpoczął bieg 30-dniowy termin do wywiedzenia skargi do tut. Sądu, który upłynął wraz z dniem 20 grudnia 2024 r. (piątek). W rezultacie złożona w niniejszej sprawie w dniu 30 stycznia 2025 r. skarga, jako spóźniona, podlegała odrzuceniu, co też orzeczono w sentencji kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że skarżący nie uzupełnił na wezwanie Sądu doręczone w dniu 24 marca 2025 r. (potwierdzenie odbioru – k. 37 akt sądowych) braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL. Okoliczność ta także musiała skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a., Sąd rozstrzygnął jak w pkt. I sentencji postanowienia. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.