II SA/Wr 155/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki urządzenia reklamowego wykonanego bez wymaganego zgłoszenia postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 500,00 (pięćset) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Pismem skierowanym w dniu 25 stycznia 2012 r. przedsiębiorstwo "A" sp. z o.o. (zwana dalej stroną skarżąca) – działające za pośrednictwem pełnomocnika r. pr. P G, złożyło skargę na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu, opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. Do skargi załączono jeden jej odpis. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, pismem z dnia 8 marca 2012 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie 2 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Pouczono jednocześnie stronę skarżącą o skutkach prawnych nieusunięcia opisywanych braków w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. Odpis wezwania do uzupełnienia braków został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 26 marca 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 11). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wobec nieuzupełnienia braków formalnych, pomimo skutecznego wezwania. Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który - w rozpoznawanej sprawie - zauważył brak w zakresie odpisów skargi, prawidłowego pełnomocnictwa załączonego do skargi oraz udokumentowania umocowania do reprezentowania strony skarżącej. Podstawę żądania dodatkowych odpisów skargi dla uczestników postępowania stanowi przepis art. 47 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym do wnoszonych do sądu pism, strony winny dołączyć ich odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Regulacja zawarta w art. 25 § 1 p.p.s.a. przydaje osobom prawnym tzw. zdolność sądową tj. zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona. Jak wynika z brzmienia art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U z 2000, Nr 94 poz. 1037 ze zm.) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością posiada osobowość prawną, gdy jest wpisana do rejestru. Z kolei art. 201 § 1 tej ustawy umocowuje zarząd tego typu spółki do reprezentowania jej na zewnątrz, w tym do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu spółki. Zarząd nie musi jednak działać osobiście, może bowiem ustanowić w imieniu spółki pełnomocnika. Sąd jednak aby zweryfikować prawidłowość udzielonego pełnomocnictwa musi dysponować zarówno samym pełnomocnictwem, jak i dokumentem wskazującym, kto może działać w imieniu spółki. Prawidłowe ustalenie sposobu reprezentacji spółki na dzień złożenia skargi umożliwia sądowi jej weryfikację pod kątem sporządzenia środka zaskarżenia przez uprawnione do tego osoby, co stanowi jeden z warunków przesądzających o jego skuteczności. Chroni to również stronę przed ewentualnymi, negatywnymi skutkami następstw podjęcia w jej imieniu działań przez osoby do tego nielegitymowane, zapewniając przy tym także prawidłowość postępowania sądowoadministracyjnego w tym zakresie. Po myśli art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, przy czym adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że niezałączenie pełnomocnictwa do skargi czyni ją niekompletną. Pewna jednak wątpliwość pojawia się w przypadku złożenia pełnomocnictwa na etapie postępowania administracyjnego, które swym zakresem umocowuje pełnomocnika do reprezentowania strony skarżącej również przed sądem administracyjnym. Odnośnie kwestii nie przedłożenia pełnomocnictwa procesowego przez pełnomocnika do występowania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi, w sytuacji gdy pełnomocnictwo to dołączone zostało do akt administracyjnych załączonych do akt sądowoadministracyjnych zarysowały się w judykaturze dwa odmienne poglądy. Pierwszy z nich przyjął, że zgodnie z treścią art. 37 § 1 p.p.s.a. na pełnomocniku ciąży obowiązek dołączenia pełnomocnictwa procesowego niezależnie od tego, czy takie pełnomocnictwo obejmujące również prawo do reprezentacji strony przed sądami administracyjnymi znajduje się w administracyjnych aktach sprawy. W takiej sytuacji obowiązkiem pełnomocnika jest dołączenie drugiego egzemplarza tego pełnomocnictwa, przy pierwszej czynności procesowej lub sporządzenia jego uwierzytelnionego odpisu (porównaj np.: postanowienia NSA z dn. 21.04.2005 r., sygn. akt FSK 1551/04, Lex nr 249501 z dn. 27.11.2009 r., sygn. akt II FSK 430/09, LEX nr 587005 czy z dn. 21.06.2011 r., sygn. akt II FSK 1037/11, niepubl.). Natomiast zgodnie z drugim poglądem obowiązek złożenia pełnomocnictwa do reprezentowania strony przed sądami administracyjnymi w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie powstaje, gdy pełnomocnictwo to zostało złożone w postępowaniu administracyjnym, które to akta zostały dołączone do akt administracyjnych. Warunkiem skuteczności takiego pełnomocnictwa jest, aby obejmowało ono umocowanie do działania w imieniu strony także w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek taki wyprowadzono z treści art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a., który nakazuje sądowi wydanie orzeczenia na podstawie akt sprawy. Zaś pod pojęciem "akt sprawy" należy rozumieć zarówno akta sądowe jak i administracyjne (porównaj: postanowienia NSA z dn. 25.04.2006 r., sygn. akt I OSK 450/06, niepubl. czy z dn. 24.08.2010 r., sygn. akt I GSK 607/10, LEX nr 737470). Niezależnie jednak od obu tych teorii koniecznym jest, aby pełnomocnictwo odpowiadało przewidzianym prawem standardom i nie budziło wątpliwości co do treści umocowania i jego zakresu. W skardze, działający w imieniu strony skarżącej pełnomocnik, powołał się na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy. W istocie w aktach postępowania administracyjnego znajduje się dokument, na który zdaje się powoływać autor skargi, jednak w ocenie Sądu nie może on zostać uznany za prawidłowe, a tym samym skuteczne pełnomocnictwo uprawniające do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dość wspomnieć, że dokument ów jest jedynie kserokopią nie zaś oryginałem, czy poświadczonym przez pełnomocnika odpisem. Ponadto pełnomocnictwa udzielił inny podmiot niż strona skarżąca. Sąd zwrócił uwagę na znajdujące się również w tych aktach kopie odpisów z Krajowego Rejestru Sądowego wskazujące na przejęcie przez stronę skarżącą spółki, która udzieliła pełnomocnictwa. Jednakowoż aktualność udzielonego w 2007 r. pełnomocnictwa przez spółkę, której byt prawny ustał, w wyniku przejęcia przez spółkę przejmującą, w 2008 r., może – w ocenie Sądu – budzić poważne wątpliwości, tym bardziej, że nie zawarto w nim zastrzeżenia o którym mowa w art. 101 § 2 Kodeksu cywilnego. Stąd też koniecznym było – w celu wyjaśnienia tych wątpliwości – wezwanie pełnomocnika do uzupełnienia skargi o nadesłanie prawidłowego pełnomocnictwa i dokumentów wskazujących na umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej. Niezałączenie odpisów skargi, prawidłowego, należycie sporządzonego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (oryginału, czy też poświadczonego odpisu przez uprawnioną do tego osobę) i pełnomocnictwa, stanowią zatem braki formalne, które można jednak konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Reasumując, w niniejszej sprawie, stronę skarżącą wezwano skutecznie do uzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, pouczając o konsekwencjach niewykonania zarządzenia. Pomimo tego, strona wnosząca skargę nie uzupełniała braków formalnych w wyznaczonym terminie. W tym stanie rzeczy, na podstawie wcześniej powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł, jak w sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim niniejszego postanowienia znajduje oparcie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.