II SA/Wr 172/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. W., T. W., K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Uzasadnienie: Zaskarżoną decyzją z dnia 31 stycznia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80. poz. 717) oraz § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) po rozpatrzeniu odwołania od decyzji nr 67/2010 Wójta Gminy Świdnica z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obory dla 58 DJP wraz ze zbiornikiem na gnojowicę oraz zbiornikiem na ścieki, z części socjalnej przejazdowego silosu na kiszonkę, budynku gospodarczego wraz z wiatą na sprzęt i maszyny rolnicze na potrzeby obsługi gospodarstwa rolnego oraz wału ziemnego - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji . W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że Wójt Gminy Ś. decyzją nr [...] z dnia [...] r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obory wraz ze zbiornikiem na gnojowicę oraz zbiornikiem na ścieki z części socjalnej, przejazdowego silosu na kiszonkę, budynku gospodarczego wraz z wiatą na sprzęt i maszyny rolnicze na potrzeby obsługi gospodarstwa rolnego oraz wału ziemnego, na działce nr [...] położonej we wsi B., gmina Ś.. Od tej decyzji odwołanie wnieśli A. i T. W., K. K., U. i A.F, P. T., J. T. i M. S., W odwołaniu podniesiono, że planowane usytuowanie obiektów swym oddziaływaniem naruszy interesy skarżących, albowiem zaplanowane obiekty znajdą się w bezpośrednim sąsiedztwie ich domów mieszkalnych. Ponadto w Ich ocenie usytuowanie obory spowoduje naruszenie postanowień rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowie rolnicze i ich usytuowanie, w szczególności przepisów dotyczących usytuowania budowli rolniczych uciążliwych dla otoczenia. Decyzja nie zawiera żadnych rozstrzygnięć zapewniających skarżącym ochronę ich praw. Zdaniem skarżących również wydanie zaskarżonej decyzji nie poprzedziła analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków art. 61 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie wyjaśniono także, czy w badanym przypadku zastosowanie znajdą postanowienia dotyczące zabudowy zagrodowej. Decyzją Nr SKO [...] z dnia 15 marca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło zaskarżoną decyzje i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że nie ustalono czy zamierzenie ma charakter zabudowy zagrodowej, co rzutowało na poprawność dokonanej analizy funkcji oraz cech zabudowy. Rozpatrując sprawę ponownie, Wójt Gminy Ś. decyzją nr [...] z dnia 19 maja 2010 r. ponownie ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obory wraz ze zbiornikiem na gnojowicę oraz zbiornikiem na ścieki z części socjalnej, przejazdowego silosu na kiszonkę, budynku gospodarczego wraz z wiatą na sprzęt i maszyny rolnicze na potrzeby obsługi gospodarstwa rolnego oraz wału ziemnego, na działce nr [...]położonej we wsi B., gmina Ś.. Odwołanie od tej decyzji ponownie złożyli A. i T. W., K. K., U. i A. F., P.T., J. T. i M. S.. W odwołaniu podniesiono, że planowane usytuowanie obiektów swym oddziaływaniem naruszy interesy skarżących, albowiem zaplanowane obiekty znajdą się w bezpośrednim sąsiedztwie ich domów mieszkalnych co spowoduje uciążliwości ponad przeciętną miarę. Ponadto w ich ocenie usytuowanie obory spowoduje naruszenie postanowień rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, w szczególności przepisów dotyczących usytuowania budowli rolniczych uciążliwych dla otoczenia. Odstąpiono od dokonania oceny inwestycji pod kątem wymagań ekologicznych. Decyzja nie zawiera żadnych rozstrzygnięć zapewniających skarżącym ochronę ich praw poprzestając na ogólnikowym zobowiązaniu wnioskodawców do ochrony przed zanieczyszczeniem. Kolejną decyzją Nr [...] z dnia 7 lipca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło zaskarżoną decyzję do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podano, że ponownie organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, czy zamierzenie dotyczy zabudowy zagrodowej, ponadto podkreślono brak załącznika graficznego do analizy, dokumentów, na podstawie których przyznano status strony postępowania, oraz braki we wniosku inwestora. W dniu 17 września 2010 r. Wójt Gminy Ś. decyzją Nr [...] ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia. Odwołanie od decyzji organu I instancji ponownie złożyli A. i T. W., K. K., U. i A. F., P. T., J. T. i M. S.. Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie art. 6 ust. 2 pkt l i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów dotyczących uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, w szczególności przepisów dotyczących usytuowania budowli rolniczych uciążliwych dla otoczenia oraz przepisów art. 6, 7, 77 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Następnie decyzją Nr [...] z dnia 2 listopada 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło zaskarżoną decyzję do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolegium w uzasadnieniu stwierdziło brak wykonania jego wskazań zawartych w decyzji Nr [...] z dnia [...]r. W dniu [...] r. Wójt Gminy Ś. decyzją Nr [...] ustalił warunki zabudowy dla rzeczonej inwestycji. Także i ta decyzja została zakwestionowana przez grupę osób już poprzednio składających odwołanie. W odwołaniu podniesiono, że w postępowaniu naruszono art. 6 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 3 pkt 90 lit "a" i § 5 pkt l lit "d" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz 6, art. 7, art. 77 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, wydanie decyzji z pokrzywdzeniem chronionego prawem interesu skarżących, oraz naruszeniem art. 10 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku rozpatrzenia złożonego odwołania utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Na wstępnie przywołało treść regulacji art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 i 4 ustawy oraz art. 61 ust. 1 pkt 1-5 z oraz art. 54 w związku z art. 64 oraz art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, art. 10 i art. 77 kpa. podkreślając, że w jego ocenie organ pierwszej instancji nie uchybił wskazanym przepisom. Powołując się na ustalenia organu pierwszej instancji wskazano, że teren objęty wnioskiem nie posiada aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym przypadku ustalenie warunków zabudowy następuje w decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśniono również, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem zamierzenie dotyczy zabudowy zagrodowej. Ustalono, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne o wielkości 12,13 ha, przy średniej wielkości gospodarstw rolnych z terenu gminy 6,048 ha. Powyższe przesądziło o braku obowiązku spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1. Wskazano dalej, że przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest zbadanie, czy zamierzenie inwestycyjne odpowiada łącznie warunkom określonym w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że planowane zamierzenie posiada dostęp do drogi publicznej poprzez ogólnie dostępną drogę gruntową. Jak ustalono w decyzji nieruchomość, na której planuje się wznieść obiekty budowlane położona jest w zasięgu sieci wodociągowej i energetycznej, do których istnieje możliwość wpięcia się na warunkach określonych przez zarządców tych sieci. Natomiast brak kanalizacji sanitarnej uregulowano poprzez dopuszczenie do realizacji zbiornika bezodpływowego na nieczystości płynne lub przyobiektowej oczyszczalni ścieków. Nieruchomość, działka nr 230, na której planowane jest wzniesienie inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, gdyż zamierzenie realizowane będzie pod potrzeby gospodarstwa rolnego. Decyzja nie narusza także przepisów odrębnych. Decyzja odpowiada także treści art. 54 ustawy i zawiera warunki jakie będzie musiał spełnić inwestor w projekcie budowlanym. Zamieszczono w niej wymaganą klauzulę, wynikającą z art. 63 ust. 2 ustawy, zgodnie z którą decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ponadto projekt decyzji został sporządzony przez uprawnionego architekta, co czyni zadość wymaganiom zawartym w art. 60 ust. 4 cytowanej ustawy. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, podkreślono że zagadnienia techniczno budowlane są rozstrzygane tylko w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, zatem zarzuty nie przestrzegania wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowania (Dz.U. Nr 132, poz. 877 ze zm.) dotyczą właśnie takich zagadnień techniczno budowlanych, których rozpatrzenie nie należało do właściwości organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Zauważono również, że w zaskarżonej decyzji zabezpieczono interesy osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy nie narusza prawa własności i innych praw tych osób. Nie pozwala także na rozpoczęcie budowy. Natomiast decyzja ta określa ramy ochrony osób trzecich i zobowiązuje inwestora do ich przestrzegania na etapie sporządzania projektu budowlanego. Powyższy pogląd jest zgodny ze stanowiskiem judykatury, która niejednokrotnie wskazywała, że § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) nie zabrania odsyłania do przepisów szczególnych, w których uregulowane są zagadnienia ochrony środowiska i przyrody. Kolegium nie podzielił także zarzutu nie dokonania oceny obszaru oddziaływania zamierzenia. Organ pierwszej instancji wyznaczył obszar analizowany, na którym dokonano analizy pod kątem przepisu art. 61 ustawy. Ustalono również warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2436/06 kolegium wskazało, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, organy administracji publicznej nie dokonują oceny inwestycji pod kątem jej wpływu na środowisko. "W tym celu ustawodawca stworzył odrębne postępowanie w toku, którego wydawana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. To w tym postępowaniu następuje ocena inwestycji pod kątem wymagań ekologicznych."... W tym kontekście podkreślono, że w sprawie nie znalazł zastosowania art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), gdyż zamierzenie chowu 58 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) nie zostało wymienione w wykazie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573). Wprawdzie z dniem 15 listopada 2010 r. wymienione rozporządzenie przestało obowiązywać, jednakże nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U Nr 213, poz. 1397) z mocy § 4 tegoż rozporządzenia nie ma zastosowania do niniejszej sprawy. W kontekście, zarzutu opierającego się na stwierdzeniu, że wielkość obsady zwierzęcej będzie zwiększona wskazano, że organ administracji publicznej związany jest granicami wniosku. Skoro więc inwestor wskazał 58 DJP to dla takiej obsady zwierzęcej ustalono warunki zabudowy, które będą wiązać organ architektoniczne budowlany na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, w którym projektowane zamierzenie, będzie podlegać kontroli i zatwierdzeniu przez organ architektoniczne budowlany. Także zarzut spadku atrakcyjności działek budowlanych jest poza zakresem zainteresowania postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach bowiem zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. A. W., T. W. i K. K., złożyli w ustawowym terminie skargę do tut. Sądu na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO w W. z dnia [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy Ś. z dnia [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji, zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną ich wykładnię, a mianowicie art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), § 3 pkt 90 lit. a i § 5 pkt 1 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm. ), przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie uwarunkowań technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki rolnicze i ich usytuowanie, § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588 ). Ponadto wywiedziono zarzut rażącego naruszenia chronionego prawem interesu skarżących oraz zasad współżycia społecznego, oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekompletnym materiale dowodowym i bez koniecznych uzgodnień i opinii, a w szczególności bez zbadania konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący. Końcowo zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie art. 10 k.p.a. polegające na uniemożliwieniu skarżącym wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie do przyjęcia jest uznanie przez Kolegium, że w zaskarżonej decyzji Wójta zabezpieczono interesy osób trzecich, a zatem w szczególności interes osób skarżących mimo, iż Wójt nie dokonał oceny inwestycji pod kątem jej wpływu na środowisko. Zdaniem skarżących sprawa oceny inwestycji pod kątem spełniania przez nią wymagań ekologicznych ma, w świetle zamierzonego usytuowania inwestycji, znaczenie zasadnicze. W konsekwencji zatem ocena, o której mowa wyżej powinna zostać dokonana w sposób pełny i wszechstronny już obecnie tj. na etapie wydawania zaskarżonej decyzji, a nie dopiero w przyszłości tj. przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle przedłożonej przez wnioskodawczynię koncepcji technologicznej zamierzonej inwestycji oraz załącznika graficznego przedstawiającego jej usytuowanie, jest oczywistym dla skarżących, że swym oddziaływaniem naruszy ona uzasadnione interesy skarżących, albowiem zaplanowane obiekty gospodarstwa mają się znaleźć w bezpośrednim sąsiedztwie ich domów mieszkalnych. Tymczasem Wójt uznał, a Kolegium nie zakwestionowało tego stanowiska, że na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie jest wymagane przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko, a w szczególności nie jest wymagane sporządzenie raportu, o którym mowa w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.). Wójt przyjął bowiem, że wniosek M.S. dotyczy budowy obory w obsadzie zwierzęcej w ilości [...], podczas gdy zgodnie z § 3 pkt 90 lit. a w/w rozporządzenia obowiązkowi przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko podlegają przedsięwzięcia dotyczące chowu lub hodowli w liczbie większej niż 60 DPJ. Z powyższym założeniem nie zgadzają się skarżący, ich zdaniem nie odpowiada ono rzeczywistym zamiarom Marii Styczeń wynikającym z dokumentacji projektowej przedłożonej przez nią wraz z wnioskiem o wydanie zaskarżonej decyzji. Inwestor zamierza wybudować oborę, nie na 58 DJP, lecz na co najmniej 70 DJP. Tym samym podana w uzasadnieniu decyzji rzekoma zmiana wniosku w zakresie obsady z 77 DJP na 58 DJP jest jedynie zmianą pozorną, mającą na celu wyłącznie uniknięcie procedury oceny oddziaływania na środowisko, natomiast nie mającą żadnego odzwierciedlenia w dokumentach dołączonych do wniosku. Odnosząc się do okoliczności związanych z przyszłym oddziaływaniem inwestycji na środowisko podniesiono, że jej usytuowanie oraz rodzaj prowadzonej działalności spowodują uciążliwość ponad przeciętną miarę dla okolicznych mieszkańców. Zamierzona inwestycja związana jest bowiem ściśle z wytwarzaniem określonego rodzaju odpadów i ścieków, a mianowicie odchodów półpłynnych w postaci gnojowicy i gnojówki, co związane jest z zaplanowaniem budowy dwóch zbiorników na gnojowicę o pojemności 205 m3 oraz 504 m3. Niezależnie od powyższego zwierzęta karmione będą kiszonką. Zarówno kiszonka, jak i wymienione wyżej odchody wywołują określony negatywny wpływ na najbliższe środowisko sprowadzający się do emisji uciążliwych dla otoczenia zapachów oraz wycieków mogących prowadzić do zanieczyszczenia środowiska. Podniesiono ponadto, w kontekście emisji uciążliwych zapachów, że na przedmiotowym obszarze wiatry mają w przeważającej części kierunek południowo- zachodni. Tym samym w przypadku niedokonania zmian usytuowania obory, zostaną naruszone wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. W szczególności zostanie naruszony §11 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym usytuowanie budowli rolniczych uciążliwych dla otoczenia z uwagi na zapachy i wydzielanie się substancji toksycznych, powinno uwzględniać przeważające kierunki wiatrów, tak żeby przez jak najdłuższą część roku znajdowały się one po strome zawietrznej względem obiektów budowlanych przeznaczonych na pobyt ludzi. Powyższa uciążliwość związana z zapachami jest tym bardziej oczywista, że w przedłożonej przez wnioskodawczynię koncepcji technologicznej gospodarstwa przyjęto, że będzie ono położone od strony nawietrznej, budynek obory nie będzie szczelnie zamknięty, a w lecie wentylacja powinna zapewniać wymianę powietrza nawet do 100 razy na godzinę. Tymczasem w decyzji w ogóle nie rozważono wpływu codziennego przepompowywania nieczystości z obory do zbiornika na gnojowicę na powietrze atmosferyczne. Podkreślono, że co prawda w przypadku ustalania lokalizacji inwestycji rolniczej przewidującej liczbę DJP nie wyższą niż 60 nie istnieje ustawowy obowiązek przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko, to jednak nie istnieją żadne przeszkody, by mając na uwadze- skonkretyzowane wyżej- obawy osób zainteresowanych, doszło do przeprowadzenia rzetelnych ustaleń w tym zakresie. Mimo to, Wójt Gminy Świdnicy nie dokonał takiej oceny i odwołując się do względów formalnych, w żaden konkretny sposób nie odniósł się do zastrzeżeń skarżących. Tym samym w niniejszej sprawie nie zastosowano w sposób prawidłowy art. 6, art. 7,, art. 8, art. 77 oraz 80 k.p.a. Zdaniem skarżących nie sposób także uznać, że w przedmiotowej decyzji zostały w sposób właściwy zabezpieczone interesy osób trzecich, a w szczególności osób wnoszących odwołanie, albowiem określone w pkt 5 zaskarżonej decyzji ramy ochrony tychże interesów są dalece nieadekwatne do rzeczywistego negatywnego oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko. Dla terenu na którym ma powstać zaplanowana inwestycja brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem celem postępowania przedmiocie ustalenia warunków zabudowy powinna być ocena, czy zamierzony przez inwestora sposób zagospodarowania przedmiotowego terenu, jest dopuszczalny. Tymczasem opisane wyżej oddziaływanie uciążliwych zapachów jest znane skarżącym już w chwili obecnej z uwagi na składowanie w miejscu zaplanowanej inwestycji kiszonki oraz zużytych opon samochodowych i było przedmiotem bezskutecznej skargi złożonej przez nich do Wójta Gminy Ś.. Również obawa skarżących związana z zanieczyszczeniem najbliższego środowiska wyciekami związanymi ze składowaniem odpadów pochodzących z obory, znajduje oparcie w sytuacji istniejącej obecnie, albowiem składowanie kiszonki powoduje, że jej soki wyciekają rowem melioracyjnym na teren sąsiednich nieruchomości. Potwierdzeniem powyższego stanu powodującego bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia okolicznych mieszkańców jest sytuacja jaka wydarzyła się w dniu 9 grudnia 2010 r. kiedy to doszło do uszkodzenia rury wodociągowej znajdującej w ziemi bezpośrednio pod miejscem składowania kiszonki. Skarżący kwestionują ponadto wnioski wynikające z dokonanej przez Wójta analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w szczególności przyjęte w niej linie zabudowy dotyczące zamierzonej inwestycji, gdyż jej zbyt bliskie usytuowanie wobec działek sąsiednich, rażąco narusza zasadę dobrego sąsiedztwa, o której mowa w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W najbliższym sąsiedztwie zaplanowanej inwestycji znajdują się budynki mieszkalne, co których już wcześniej zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, a zatem w rejonie tym przewidziano nie budowy gospodarstw rolnych, lecz zabudowę mieszkalną. Jednocześnie na żadnej z działek sąsiadujących z działką nr 230, nie jest prowadzona hodowla zwierząt. Ponadto należy zauważyć, że wybudowanie obory o tak dużych wymiarach zasadniczo zmieni formę architektoniczną zabudowy istniejącej w tym rejonie. Zdaniem skarżących zaskarżona decyzja winna zostać uchylona również z powodu naruszenia przepisów postępowania, i mianowicie art. 10 k.p.a. Zgodnie z wyżej wymienionym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym radium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Tymczasem w niniejszej sprawie Wójt Gminy wydający zaskarżoną decyzję przedmiotowego obowiązku nie dopełnił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestniczka postępowania – inwestorka M. S. złożyła pismo procesowe w którym odnośnie zarzutu dotyczącego braku oceny oddziaływania kwestionowanej inwestycji na środowisko, podkreśliła, że jak wynika z regulacji wskazanego przez skarżących rozporządzenia realizacja przedsięwzięcia, którego dotyczy zaskarżona decyzja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Natomiast obawa skarżących związana z zanieczyszczeniem najbliższego środowiska wyciekami związanymi ze składowaniem odpadów nie jest poparta żadną prawną argumentacją, a opisany wyciek naraził na straty również wnioskodawczynię. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art.6, art. 7, art. 77 i art. 107 §3 kpa wskazano, że jest on bezpodstawny w świetle wykonania przez inwestorkę wytycznych zawartych w poprzedniej decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył co następuje Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obory dla 58 DJP wraz ze zbiornikiem na gnojownicę oraz zbiornikiem na ścieki z części socjalnej, przejazdowego silosu na kiszonkę, budynku gospodarczego wraz z wiatą na sprzęt i maszyny rolnicze na potrzeby obsługi gospodarstwa rolnego oraz wału ziemnego nie są obarczone wadami, które winny skutkować uchyleniem tych decyzji, z punktu widzenia regulacji przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Zdaniem Sądu organy administracji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały co do zasady w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały się i zastosowały przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie natomiast z art. 60 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 oraz uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4). Decyzja ta wydawana jest na wniosek strony. W orzecznictwie sądowo administracyjnym utrwalił się pogląd, że organ orzekający o warunkach zabudowy jest zawsze związany wnioskiem i nie może go ani modyfikować, ani interpretować w sposób niezgodny z intencjami wnioskodawcy (por wyr. WSA w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 901/05, LEX nr 173675). Zasadnie zatem, skoro wnioskodawca określił w drodze modyfikacji swojego wniosku wielkość obsady zwierzęcej na 58 DJP, to dla takiej obsady zwierzęcej ustalono warunki zabudowy, które będą wiązać organ na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Stosownie zaś do art. 61 ust. 1 tej ustawy wydanie decyzji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. ( Dz. U. nr 164, poz.1588) określa sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie mniejszej jednak niż 50 m. W rozpatrywanej sprawie obszar analizowany obejmuje teren tworzący pewną całość urbanistyczną i został wyznaczony zgodnie z wytycznymi zawartymi w powołanym rozporządzeniu. Również w ocenie Sądu w sposób prawidłowy organy obu instancji rozstrzygając niniejszą sprawę oprały się na sporządzonej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazać bowiem należy, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy analiza stanowi podstawowy oraz niezbędny dowód, w oparciu o który organ dokonuje istotnych ustaleń. Wnioski analizy stanowią załącznik do decyzji. Z dokonanych w sposób prawidłowy ustaleń wynika, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa oraz tereny o charakterze rolnym wolne od zabudowy natomiast działki nr 182 i nr 188 zabudowane są budynkami związanymi z obsługą produkcji rolnej . Taki charakter tego obszaru potwierdzają również zapisy obowiązującego na terenie Gminy Ś. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowiącego zał. Nr 1 do uchwały nr LV/468/2009 Rady Gminy Ś. z dnia 4 grudnia 2009r., z którego wynika, że dla wsi B. projektowane jest utrzymanie obecnego charakteru wsi tj. rolniczego, usługowo –produkcyjnego oraz w mniejszym zakresie rozwój funkcji mieszkaniowej. Tym bardziej, że według prezentowanego w doktrynie poglądu, (por wyr. NSA z dnia 6 sierpnia 2009r. sygn. akt II OSK 1250/08 www.orzeczenia.nsa.gov.pl) to z treści studium stanowiącego aksjologiczną podstawę wszelkich działań podejmowanych na terenie gminy z zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego, powinny wynikać lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Skonkretyzowane działania w zakresie przeznaczenia terenu położonego na obszarze gminy w drodze np. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, powinny być formułowane i realizowane zgodnie z tymi zasadami, co wydaje się potwierdzać zaskarżona decyzja w kształcie zaaprobowanym przez skład orzekający w tej sprawie. Powołane wyżej przepisy wyznaczają zakres postępowania niezbędnego dla rozpatrzenia przez organ wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Omawiana decyzja wytycza ogólne najbardziej podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych. Dokonanie tych ustaleń na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy jest niezbędne dla ustalenia warunków w zakresie zabudowy, które będą obowiązujące dla inwestora, projektanta budowy i organu architektoniczno- budowlanego przy sporządzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę. Z kolei treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, iż aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Przez działkę sąsiednią należy przy tym rozumieć nieruchomość lub jej cześć położoną w okolicy działki, na której ma być zrealizowana planowana inwestycja, tworzącej pewną urbanistyczną całość – innej dla każdego przypadku, której zdefiniowanie wymaga wiedzy urbanistycznej oraz analizy faktycznego stanu zagospodarowania i zabudowy danego terenu. Zaznaczenia wymaga, że powołanego przepisu nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie (art. 61 ust. 4 powołanej ustawy). Oznacza to, że jeżeli w sprawie mamy do czynienia z zabudową zagrodową, a powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie, nie znajduje zastosowania zasada dobrego sąsiedztwa (vide: wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1536/07, dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem co wydaje się niespornie dla stron, organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę, dokonując prawidłowych ustaleń w tym zakresie, w konfrontacji m.in. z regulacjami Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz.1589) ustalił, że planowana inwestycja ma charakter zabudowy zagrodowej, zasadnie organy odstąpiły od ustalenia przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Należy bowiem powtórzyć za organem I instancji, że w § 2 tegoż rozporządzenia ustalono sposób zapisywania ustaleń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności zaś ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się, stosując nazewnictwo - zabudowa mieszkaniowa (w tym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna), zabudowa usługowa, a także zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych. Wskazać przy tym należy, że ani ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani też przepisy wykonawcze nie zawierają definicji pojęcia zabudowa zagrodowa. W ocenie Sądu, w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, które stanowi pierwszy etap procesu inwestycyjnego, pojęcie zabudowy zagrodowej powinno być definiowane zgodnie z jego rozumieniem wynikającym z przepisów prawa budowlanego, obowiązujących na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Ustawa prawo budowlane nie definiuje pojęcia zabudowy zagrodowej, mimo że posługuje się nim w art. 29. Wskazać jednakże należy, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.690 ze zm.) w § 3 wyjaśnia, że przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Pod pojęciem budynku gospodarczego należy natomiast rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Skoro zatem zasada dobrego sąsiedztwa oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej, a na podstawie art. 61 ust. 4 ustawy inwestycja o charakterze zabudowy zagrodowej wymyka się spod tej zasady to brak dokonania analizy zabudowy sąsiedniej i określenia szczegółowych wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych dla działki nr 230 w decyzji ustalającej warunki zabudowy należy uznać za prawidłowy . Uzasadnienie w tym zakresie odpowiada wymogom art. 107 § 3 Kpa co do pozostałych elementów tej decyzji zgodnie z wymogami określonym w art. 61 ust. 1 pkt 2-5. W tej sytuacji zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowego wyznaczenia granic obszaru analizowanego, a także braku uzasadnienia rozstrzygnięcia w tym zakresie, nie mogą zostać uznane za zasadne. Dodać należy, że stanowisko organu I instancji w kwestii granic obszaru analizowanego podzielił w całości organ odwoławczy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie znajduje przy tym, w ocenie Sądu, uzasadnienia zarzut skargi dotyczący nierozpoznania sprawy przez organ odwoławczy przez pryzmat zasad określonych w art. 6 , art. 7 i art. 77 kpa. Także w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym w kontekście braku ochrony interesów osób trzecich należy wskazać, że celem decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji dotyczącej w tym przypadku zabudowy zagrodowej, której uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich uzasadniona wymaganiami prawa budowlanego czy też wynikającymi z niego normami o charakterze podustawowym , w postaci Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r w sprawie uwarunkowań technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie m.in. zbadanie, czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje ograniczenia możliwości zagospodarowania działek sąsiednich wymagane jest dopiero na etapie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji dopiero na tym etapie zostaną rozstrzygnięte szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki inwestorki i wpływu planowanej przez nią inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich. (powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie np. w wyr. NSA z dnia 18 marca 2008r. nr II OSK 251/07, nr LEX 504825). W tym kontekście należy również wskazać, że skala dopuszczalnych uciążliwości zapachowych, których występowanie może wiązać się z realizacją zamierzonej inwestycji, jak również konieczność odpowiednich środków w celu uniemożliwienia ewentualnego przenikania nieczystości do gruntu i wód, także w kontekście podnoszonych przez skarżących awarii, nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, a na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wówczas dopiero właściwy organ określa szczegółowe warunki, których spełnienie pozwala na realizację inwestycji, w tym dotyczące użycia materiałów budowlanych i zachowania odległości od działek sąsiednich i zlokalizowanych na nich obiektów. W kontekście omówionego na wstępie zagadnienia związania organu zakresem wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie m.in. obory dla 58 DJP, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, co wydaje się również niesporne dla skarżących, że w sprawie nie znalazł zastosowania art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), gdyż zamierzenie chowu 58 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) nie zostało wymienione w wykazie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573). Istotnie z dniem 15 listopada 2010 r. wymienione rozporządzenie przestało obowiązywać, jednakże nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U Nr 213, poz. 1397) z mocy § 4 tegoż rozporządzenia nie ma zastosowania do niniejszej sprawy. Także wspomniana inwestycja, w kontekście powołanej we wstępnej części skargi regulacji § 3 pkt 90 lit. a i § 5 pkt 1 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm. ) nie spełnia zdaniem Sądu dyspozycji § 3 pkt 90 lit. a rozporządzenia. Powyższa przedsięwzięcie przy liczbie 58 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza, nie jest bowiem umiejscowione ani w obrębie zwartej zabudowy wsi (jak bowiem wynika z przeprowadzonej analizy wskaźnik intensywności zabudowy na tym obszarze wynosi 7%) ani na terenie objętym formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ust.1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Końcowo w kontekście zarzutu naruszenia art. 10 kpa wyartykułowanego zarówno na etapie postępowania odwoławczego jak i w skardze należy wskazać, że w istocie na etapie postępowania odwoławczego doszło od uchybienia zasadzie czynnego udziału stron w postępowaniu, poprzez brak formalnego zapewnienia stronom możliwości powtórnego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w tym analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższe uchybienie, wbrew błędnemu założeniu skarżących nie ma jednak istotnego wpływu na wynik tej sprawy szczególnie, wobec faktu, że na etapie postępowania przed organem II instancji nie doszło do ustalenia żadnych nowych okoliczności czy też uzupełnienia dowodów zgromadzonych w tej sprawie przez organ I instancji.( por. wyrok NSA z 18 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 250/07, LEX nr 529354). Tym bardziej, że jak wynika z akt administracyjnych a powyższe znajduje odzwierciedlenie również w decyzji organu I instancji, a wynikający z poprzednio wydanych w tych sprawach decyzji kasacyjnych obowiązek weryfikacji wnioskowanego zamierzenia w kontekście zabudowy zagrodowej znalazł odzwierciedlenie w uzupełnionej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania, której to wyniki pismem z dnia 26 marca 2010r. zostały przekazane stronom postępowania wraz z informacją o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy. Także pismem dnia 3 sierpnia 2010 r. poinformowano wszystkich uczestników o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu wykazała, że jest ona zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. To samo dotyczy decyzji organu I instancji. Z tych wszystkich przyczyn Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi