II SA/Wr 175/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus, Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia NSA Halina Kremis (spr.), Protokolant Malwina Jaworska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. sprawy ze skargi H. i J. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 22 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zgodności budowy dróg osiedlowych i chodników z warunkami pozwolenia na budowę oddala skargę. Postępowanie administracyjne, którego prawidłowość zakwestionowali skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożona przez H. i J. K. dotyczy umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zgodności budowy dróg osiedlowych i chodników z warunkami pozwolenia na budowę, realizowanych w P.Z. w rejonie ulic L. S., S., O. i H. na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 29 sierpnia 2006 r. Z akt sprawy wynika, że na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor Gmina Miejska w P.Z. w maju 2007 r. przystąpił do budowy dróg osiedlowych i chodników w rejonie ulic L. S., S., O. i H. położonych w P.Z. na nowobudowanym osiedlu domów jednorodzinnych. W związku z kierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. pismem H. i J. K. z dnia 8 września 2008 r. - właścicieli nieruchomości położonych przy ul. L. S. nr [...] i [...] dotyczącym wykonanych robót budowlanych, w tym zakresie barier architektonicznych dla osób z orzeczoną niepełnosprawnością, organ wszczął postępowanie w sprawie zgodności budowy dróg osiedlowych i chodników z warunkami pozwolenia na budowę. W oparciu o oświadczenia uczestników procesu budowlanego - inwestora, kierownika budowy i inspektora nadzoru inwestorskiego, według których budowa przedmiotowych dróg i chodników realizowana jest zgodnie z prawomocnym pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym przez właściwy organ projektem budowlanym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 6 listopada 2008 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne. Rozstrzygnięcie powyższe zostało uchylone przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 24 lutego 2009 r. nr [...] a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia, przy wskazaniu, że przedmiotowej sprawie w ramach postępowania dowodowego organ I instancji winien przeprowadzić oględziny wykonanych robót budowlanych. W ponownie prowadzonym postępowaniu inwestor przedłożył inwentaryzację geodezyjną powykonawczą prac objętych opisanym wyżej pozwoleniem na budowę oraz przesłuchał w charakterze świadka S. S. - autora zatwierdzonego projektu budowlanego, który stwierdził, że przedmiotowe zadanie inwestycyjne realizowane jest zgodnie z projektem budowlanym. W tak ukształtowanym stanie faktycznym organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego decyzją z dnia 3 czerwca 2009 r. nr [...] ponownie umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zgodności budowy dróg osiedlowych i chodników z warunkami pozwolenia na budowę. Powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone przez organ odwoławczy decyzją z dnia 28 sierpnia 2009 r. nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, przy wskazaniu, że organ I instancji winien przeprowadzić oględziny wykonanych robót budowlanych. W trakcie toczącego się powtórnie postępowania, po przeprowadzonej w dniu 23 października 2009 r. kontroli budowy podczas której nie stwierdzono jakichkolwiek istotnych nieprawidłowości, w tym odstępstw od projektu budowlanego, wydana została decyzja z dnia 12 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu. Następnie decyzją z dnia 26 listopada 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po raz trzeci umorzył postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie zgodności budowy dróg osiedlowych i chodników z warunkami pozwolenia na budowę. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, H. i J. K. wnieśli odwołanie. Decyzją z dnia 22 stycznia 2010 r. (nr [...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając stanowisko w tym względzie organ odwoławczy podał, że zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania została wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Organ podkreślił, że decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron, a jedynie stwierdza, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy i kończy zawisłość sprawy w danej instancji. W ocenie organu odwoławczego rozpatrywana sprawa stała się bezprzedmiotowa z uwagi na fakt, że nie potwierdziły się zarzuty strony odwołującej się jakoby przedmiotowa inwestycja została realizowana w sposób niezgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym i tym samym w sposób sprzeczny z przepisami budowlanymi. Zdaniem organu II instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy obejmujący m.in. inwentaryzację geodezyjną powykonawczą oraz protokół z obowiązkowej kontroli obiektu przeprowadzonej przez PINB w dniu 23 października 2009 r. w związku z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu, nie wykazuje jakichkolwiek nieprawidłowości, które obligowałby organ nadzoru budowlanego do podjęcia działań naprawczych przewidzianych przepisami Prawa budowlanego. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że decyzją z dnia 12 listopada 2009 r. inwestorowi zostało udzielone pozwolenie na użytkowanie drogi osiedlowej i chodników, wybudowanych w P.Z. przy ul. L. S. (działka nr [...] AM - 4 obręb N. W., na odcinku od ul. T. K. do skrzyżowania z ul. H.), jako części zadania inwestycyjnego objętego pozwolenia na budowę pod nazwą "budowa dróg osiedlowych i chodników z warunkami pozwolenia na budowę, realizowanych w P.Z. w rejonie ulic L. S., S., O. i H.". W ocenie organu odwoławczego okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla bytu przedmiotowego postępowania, bowiem jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 marca 2009 r. (sygn. akt II SA/Wr 474/08), "fakt przyjęcia (...) inwestycji do użytkowania jednoznacznie potwierdza, iż obiekt wybudowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami". Ponadto w wyroku z dnia 29 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn. akt II SA/Wr 249/09) wskazał, że "o ile inwestor wykona roboty budowlane zgodnie z ustaleniami i warunkami pozwolenia oraz okresie ważności pozwolenia budowlanego, nie można zarzucić inwestorowi realizacji tych robót niezgodnie z przepisami". W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja organu I instancji nosi wszelkie cechy zgodności z prawem. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało zaskarżone przez H. i J. K.. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji narusza konstytucyjne gwarancje skarżących wyrażone w art. 64 i 69 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz przysługujące im prawo do życia w środowisku wolnym od barier funkcjonalnych, zagwarantowanych w Karcie Praw Osób Niepełnosprawnych - Uchwała Sejmu RP z dnia 1 sierpnia 1997 r. punkt 8. Skarżący wskazali, że wymogi dotyczące dostosowania infrastruktury publicznej - w ich przypadku droga i urządzenia w pasie drogowym - do potrzeb osób niepełnosprawnych regulowane są w art.: 5 ust.1 pkt 1 c, pkt 4, pkt 9 ustawy Prawo budowlane nakazującym projektowanie i budowę nowych obiektów budowlanych z zapewnieniem pełnej ich dostępności dla osób niepełnosprawnych. Zdaniem skarżących przepisy techniczno-budowlane definiują szczegółowe wymagania w zakresie zapewnienia dostępności do obiektów budowlanych osobom niepełnosprawnym. Ponadto przepisy art. 9 i 36a ustawy Prawo budowlane uniemożliwiają realizację obiektów budowlanych bez wzmiankowanej dostępności, a zgodnie z art. 59a ust. 2 pkt f właściwy organ nadzoru budowlanego w czasie obowiązkowej kontroli sprawdza wykonanie obiektu z wyżej wymienionymi warunkami. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem ministra transportu i gospodarki morskiej z dnia 2 marca 1999 r. obiekty i urządzenia w pasie drogowym, przeznaczone dla uczestników ruchu, powinny zapewniać bezpieczeństwo ich użytkowania, w tym również przez osoby niepełnosprawne. W szczególności zgodnie z paragrafem 44 ust. 6 tego rozporządzenia urządzenia na chodniku należy tak usytuować, aby nie utrudniały użytkowania chodnika. Skarżący wskazali również, że z przepisu art. 66 ust. 1 oraz art. 83 ustawy Prawo budowlane wynika właściwość powiatowego inspektora nadzoru budowlanego do dokonania oceny stanu technicznego obiektu budowlanego i nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy Prawo budowlane do podstawowych obowiązków nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a zgodnie z art. 84 powoływanej ustawy do organów nadzoru należy m.in. kontrola przestrzegania i stosowania prawa budowlanego. Skarżący przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania zwrócili uwagę na treść składanych pism, w szczególności, że we wniosku z dnia 9.09.2008 r. nie została zawarta żadna wzmianka o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zgodności budowy drogi w rejonie ul. S. z projektem i warunkami pozwolenia na budowę. Podkreślili, że istotę wniosku z dnia 9.09.2008 r. stanowiły bariery architektoniczne. Wyjaśnili również, że w piśmie z dnia 6.11.2008 r. powołali się na art. 5 ustawy Prawo budowlane odnośnie wprowadzonych barier, jednocześnie domagając się przeprowadzenia oględzin jako dowodu w sprawie. Podkreślili, że sprawa wbudowanego obrzeża przed bramą wjazdową na posesję i stopnia na chodniku przy wejściu poruszona została w kontekście zgodności z projektem. Przedstawiając natomiast podejmowane w sprawie rozstrzygnięcia wskazali, że organ odwoławczy w decyzji z dnia 28.08.2009 r. zwrócił uwagę że: "W dalszym ciągu pozostają aktualne uwagi poczynione przez organ odwoławczy w decyzji nr 301/2009 z dnia 24.02.2009 r." W tym kontekście skarżący podkreślili, że pomimo wyraźnego i jednoznacznego wskazania organ nadzoru budowlanego nie przeprowadził oględzin wykonanych robót budowlanych i kolejną decyzją nr [...], którą skarżący otrzymali w dniu 4.09.2009 r. i do dnia 12.11.2009 r. nie byli informowani przez PINB w K. o przeprowadzaniu jakichkolwiek dowodów. Ponadto zawiadomienie o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego otrzymane zostało w dniu 12.11.2009 r. i w terminie 14 dni tj. do 26.11.2009 r. mogli zapoznawać się z materiałem dowodowym. W tym okresie w dniu 17.11.2009 r. złożony został kolejny wniosek o przeprowadzenie oględzin z udziałem skarżącej i udziałem osób postronnych. Skarżący wskazali, że PINB w K. w ogóle nie odniósł się do złożonego przez nich wniosku i decyzją z dnia 26.11.2009 r. po raz trzeci umorzył postępowanie administracyjne, rozstrzygając sprawę niezgodnie z istotą zawartą we wniosku z dnia 9.09.2008 r. Skarżący zwrócili przy tym uwagę, że w uzasadnieniu wskazanego rozstrzygnięcia organ nadzoru budowlanego stwierdził, że w dniu 23.10.2009 r. przeprowadził kontrolę, czym wykonał polecenie organu II instancji, jednak nastąpiło to bez ich udziału. Autorzy skargi podkreślili, że skoro są stroną postępowania i wprowadzone bariery architektoniczne przy posesji dotyczą ich bezpośrednio, to nie istnieją żadne powody do pominięcia ich podczas oględzin. Ponadto zwrócili uwagę, że w uzasadnieniu decyzji z dnia 26.11.2009 r. organ nadzoru budowlanego nie podał przyczyny odmowy mocy dowodowej i wiarygodności oględzin z udziałem skarżących i osób postronnych, wymienionych we wniosku z dnia 16.11.2009 r., złożonego jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia 26.11.2009 r. Skarżący podnieśli również przyjęte przez organ nadzoru budowlanego dowody w postaci oświadczenia inwestora, kierownika budowy, inspektora nadzoru inwestorskiego, a także inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, zeznań świadka - jednego z autorów projektu oraz protokołu obowiązkowej kontroli w związku z udzieleniem pozwolenia na użytkowanie części zakończonego odcinka ulicy L. S. od ul. K. do ul. H. przeprowadzone zostały bez ich udziału, ograniczając udział skarżących jedynie do możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami. Ponadto skarżący zwrócili uwagę, szeroko to opisując, że o rozstrzygnięciu w sprawie zadecydowały te same osoby, biorące udział w/w czynnościach dowodowych. W związku z powyższym nadzór budowlany jednostronnie przeprowadził postępowanie dowodowe, pomimo obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy wobec uchybień związanych z brakiem należytego ustalenia stanu faktycznego, opierania się na dowodach, które oprócz inwentaryzacji geodezyjnej, zostały sporządzone przez te same osoby: D.K., D. K., E. R., S. S. przy braku dowodów ze strony skarżących, autorzy skargi uznali, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący odnosząc się natomiast do wbudowaniu obrzeża zamiast odwodnienia liniowego wskazali, że w ich ocenie jest to świadome i celowe działanie inwestora i inspektora nadzoru inwestorskiego, by uniemożliwić im wjazd i poruszanie się dwóch osób z obniżoną sprawnością ruchową. Decyzja ta została podjęta dopiero podczas przejściowego odbioru z dnia 28.08.2008 r. co wynika z protokołu w przejściowego odbioru robót. Skarżący uznali, że wbudowanie obrzeża nie można uznać za usterkę ponieważ jest ono niezgodne z projektem z 2004 r. tej inwestycji drogowej. Wbudowane obrzeże stanowi dla skarżących niebezpieczeństwo i wprowadza utrudnienia. Wchodząc i wychodząc na swoją posesję w tym miejscu, skarżący są zmuszeni chwytać się za każdym razem słupka ogrodzenia by nie upaść. Skarżący także wskazali, że mają duże problemy z poruszaniem się w rejonie wbudowanego obrzeża za pomocą sprzętu rehabilitacyjnego. Ponadto podnieśli, że przy ich posesji nie zaprojektowano żadnego miejsca postojowego, pomimo przesunięcia ulicy na odległość 2 m do granicy posesji, oraz że w związku z podniesieniem sztucznie terenu w narożniku naszej posesji, takim działaniem zostały naruszone stosunki wodne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc motywy jak w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowy z dnia 30 maja 2010 r. zatytułowanym ,,Oświadczenie" skarżący szczegółowo odnieśli się do zgromadzonego materiału aktowego przesłanego wraz ze skargą, powtarzając co do zasady dotychczas przedstawione stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku decyzji, Sąd może ją uchylić lub stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadkach określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. – tj. gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy lub gdy wystąpią przyczyny nieważności wskazane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Badając sprawę z uwzględnieniem tak określonego kryterium legalności przyjąć należało, że skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego, jak i materialnego. W pierwszej kolejności, z uwagi na fakt, że w sprawie przez skarżących jest podnoszonych i powtarzanych wiele argumentów dotyczących co najmniej kilku aspektów związanych z budową drogi osiedlowej wraz z chodnikiem zrealizowanych w P.Z. w rejonie ulic L. S., S., O. i H., i w tym zakresie sformułowano liczne zarzuty skargi, przede wszystkim wyjaśnić należy rolę i pozycję organów nadzoru budowlanego, których rozstrzygnięcia zostały zakwestionowane w złożonej do sądu skardze. W tym miejscu wskazać należy, że art. 84 i 84 a Prawa budowlanego określają zadania i sposób działania organów nadzoru budowlanego, przede wszystkim w zakresie kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, wyznaczając tym organom rolę "policji budowlanej" podejmującej działania z urzędu, wówczas, gdy na skutek działań kontrolnych stwierdzą naruszenie przepisów prawa budowlanego. Tak usytuowana prawnie policja budowlana w procesie budowlanym/inwestycyjnym co do zasady nie ingeruje poza kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodać również należy, że podstawę takich działań kontrolnych mogą być i najczęściej są informacje osób trzecich. Niemniej jednak nie powoduje to jeszcze, że pisma inicjujące działania kontrolne organów nadzoru budowlanego, a także poglądy stron postępowania co do kwalifikacji prawnej określonych zdarzeń są wiążące dla organów nadzoru budowlanego, przeciwnie podlegają one samodzielnym ocenom tych organów, z punktu widzenia przywołanych wyżej przepisów. Ponadto nie wchodząc głębiej w zagadnienie, czy postępowanie przed organami nadzoru budowlanego inicjowane przez osobę informującą o nieprawidłowościach związanych z budową lub użytkowaniem obiektu budowlanego powinno toczyć się z urzędu, czy też na wniosek, stwierdzić trzeba, że o ile sformułowanie wniosku jest prawem strony, to pozostałe obowiązki procesowe, w tym dokonanie kwalifikacji prawnej przez określenie przepisu mającego zastosowanie w odniesieniu do skonkretyzowanego stanu faktycznego sprawy należy do organu (tak wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1691/06). Wyjaśnić również przyjdzie, że proces budowlany/inwestycyjny składa się z dwóch zasadniczych etapów, z których pierwszy – będący procesem przygotowawczym – prowadzony jest przez organy administracji architektoniczno-budowlanej i zakończony zostaje wydaniem pozwolenia na budowę, natomiast drugi – wykonawczy – prowadzony jest przez organy nadzoru budowlanego, spełniające rolę policji budowlanej, czuwającej nad przebiegiem procesu budowlanego w sposób zgodny z przepisami prawa a później również utrzymaniem obiektów budowlanych w odpowiednim stanie technicznym. Stosownie do art. 83 ust 1 Prawo budowlane do organów nadzoru budowlanego należą zadania i kompetencje, o których mowa we wskazanych w tym przepisie artykułach. W tym zakresie dokonywana przez organy nadzoru budowlanego kontrola i możliwość wdrożenia właściwego postępowania, w przypadku robót budowlanych już wykonanych, dla których zostało wcześniej udzielone pozwolenie na budowlane, a z takimi przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, będzie przede wszystkim sprawdzała się do sprawdzenia, czy zrealizowane roboty zostały wykonane zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Skoro zatem przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego na tym etapie procesu budowlanego mogło było wyłącznie zbadanie zgodności wykonanych robót budowlanych z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty Kłodzkiego z dnia 29 sierpnia 2006 r. to ustalenie, czy taka zgodność istnieje czy też nie wymagało porównania stanu faktycznego wykonanych robót z tą częścią zatwierdzonego projektu budowlanego, która te roboty obejmuje. Jest oczywiste, że aby takiego porównania dokonać oba elementy wyjściowe to jest stan robót i projekt budowlany muszą być ocenione przez organ orzekający i ocena ta musi znaleźć odzwierciedlenie w decyzji. W powyższym zakresie organ nadzoru budowlanego zebrał w sprawie materiał dowodowy, w postaci: zeznań świadków (projektanta, kierownika, inspektora nadzoru), porównania projektu budowlanego z geodezyjnymi pomiarami powykonawczymi a także protokołu oględziny budowy dokonanych na etapie uzyskiwania pozwolenia na użytkowanie i na tej podstawie stwierdził brak naruszenia przez inwestora przepisów prawa budowlanego stanowiących podstawę m.in. do zastosowania dyspozycji przepisu art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się natomiast do podnoszonego zarzutu braku udziału skarżących w czynnościach kontrolnych, których ustalenia stanowiły podstawę podjęcia decyzji przez powiatowy organ nadzoru budowlanego, wskazać należy, że czynności te miały miejsce w odrębnym postępowaniu - dotyczącym pozwolenia na użytkowanie, gdzie skarżący nie mają status strony postępowania. Dokonanymi w tym zakresie ustaleniami organ nadzoru budowlanego był związany prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie. Z tego względu poza zakresem rozpoznania w niniejszej sprawie pozostać winny te zarzuty skarżących, które odnosiły się do spowodowanych przez przyjęte w projekcie budowlanych rozwiązania, które, czego organy orzekające w sprawie nie kwestionowały, mogą stanowić dla skarżących istotne bariery architektoniczne. Wnioskodawcy bowiem dopiero na etapie wykonawstwa zauważyli, że przyjęte rozwiązania projektowe nie spełniają ich oczekiwań i postanowili za pomocą organu nadzoru budowlanego spowodować wprowadzenie stosownych zmian, które w ich ocenie stanowią minimum potrzebne dla właściwego funkcjonowania przez osoby niepełnosprawne nie tylko z posesji ale także z miejsca publicznego jakim jest droga osiedlowa. W tym miejscu, z powołanych wyżej powodów, w pełni zgadzając się z organem II instancji, wskazać należy, że nie da się w tym trybie i w żądanym przez skarżących zakresie uwzględnić ich stanowiska. Skoro jednak skarżący dostrzegają, że zrealizowana na podstawie ostatecznej decyzji z dnia 29 sierpnia 2006 r. o pozwoleniu na budowę, droga i urządzenia w pasie drogowym nie spełniają potrzeb osób niepełnosprawnych regulowanych w przepisach prawa, to wówczas powinni rozważyć zasadność zwrócenia się do właściwego organu wyższego stopnia nad organem wydającym decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę celem rozważania zasadności stwierdzenia nieważności takiej decyzji z powodu braku zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tej drogi przez osoby niepełnosprawne. Powyższe oznacza, że w pełni należy podzielić pogląd organu odwoławczego, iż z analizy akt administracyjnych należało wywieść zaistnienie przesłanek do umorzenia postępowania w oparciu o art. 105 k.p.a., przyjmując jako powód takiego rozstrzygnięcia braku podstaw do dalszej interwencji organu nadzoru budowlanego. Inaczej ujmując, prowadzona przez organy nadzoru budowlanego sprawa ze względu na zakres ich kompetencji okazał się bezprzedmiotowa, gdyż brak było materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne - pozytywne czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.