II SA/Wr 18/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażami oraz stacją transformatorową postanawia: odrzucić wniosek. W wykonaniu zarządzenia z dnia 12 stycznia 2017 r., strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez nadesłanie 19 odpisów skargi. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skarżąca odebrała osobiście w dniu 4 lutego 2017 r. – k. 8. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2017 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późń. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), tut. Sąd odrzucił skargę B. G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażami oraz stacją transformatorową z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 6 marca 2017 r. – k. 30. 14 marca 2017 r. (data prezentaty) skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, który upłynął bezskutecznie w dniu 13 lutego 2017 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że braków skargi nie uzupełniła z przyczyn niezależnych od niej, przy czym w ocenie skarżącej wniosek jawi się jako zasadny z uwagi na ważny interes strony oraz fakt, że uchybienie nastąpiło bez winy skarżącej, a przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Wnosząc wniosek o przywrócenie terminu skarżąca nie przedłożyła 19 odpisów skargi do których złożenia została zobowiązana zarządzeniem z 12 stycznia 2017 r. 20 marca 2017 r. (data prezentaty) skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 22 lutego o odrzuceniu skargi, które zostało odrzucone przez tut. Sąd postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r. z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych zażalenia. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie do NSA, którego argumentacja stanowiła w istocie uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie jej 19 odpisów – k. 125. Skarżąca wskazała, że nie mogła podjąć czynności w terminie z uwagi na odbywane w okresie od 27 stycznia 2017 r. do 3 marca 2017 r. leczenie. Wyżej wskazane zażalenie ostatecznie zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 20 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu. Zgodnie z art. 81 § 1 p.p.s.a. w przypadku jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Należy jednak przy tym wskazać, że w sytuacji, gdy wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny, sąd odrzuci go na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odrzuceniu wniosku przysługuje zażalenie (art. 88 p.p.s.a.). Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądownictwa administracyjnego należy podkreślić, że czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej – w niniejszym przypadku zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi – jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko. W tej sytuacji należy podkreślić, że w przypadku, gdy strona złożyła środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie złożenia środka zaskarżenia. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że wniosek o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., może być aktualny dopiero wówczas, gdy prawomocnie zostanie rozstrzygnięta kwestia czy termin do dokonania czynności upłynął – czy też nie – przed jej dopełnieniem. Tym samym strona skarżąca może powoływać się racjonalnie na istnienie okoliczności świadczących o braku zawinienia z jej strony, gdy fakt bezskuteczności czynności procesowej będzie bezsporny – tj. w chwili doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi. Ostatecznie w sytuacji gdy wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jawi się jaki przedwczesny, należy uznać go za niedopuszczalny (zob. postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2012 r., II GZ 222/12, LEX nr 1230562; postanowienie NSA z dnia 20 marca 2013 r., I FZ 39/13, LEX nr 1300889). Z uwzględnieniem powyższego, biorąc pod uwagę, że skarżąca wniosła w niniejszej sprawie zarówno zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, jak i wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skutkujących jej odrzuceniem, wniosek jako niedopuszczalny należało na podstawie art. 88 p.p.s.a odrzucić.