II SA/Wr 203/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Kremis, Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak /sprawozdawca/, Protokolant - Paweł Kysiak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2008r. sprawy ze skargi T.S. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...]r. r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę Burmistrz Miasta N.R. decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] r. nr [...], działając w szczególności na postawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), art. 104 i art. 10 kpa oraz § 3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), ustalił Z.W. i J.W. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu na samochód osobowy, na działce stanowiącej własność inwestorów nr 313, przy ul. [...] w N.R., z wjazdem do garażu od strony ulicy [...]. Pismem z dnia 19 października 2007 r. Z.W. i J.W. wystąpili do Ministra Budownictwa z wnioskiem o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych określonych w § 12 ust. 2 pkt 2 oraz w ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U., Nr 75. poz. 690 z późn. zm.), w związku z realizacją budowy budynku garażowo-gospodarczego na terenie działki nr 313 przy ul. [...] w N.R.. Pismem z dnia [...] r. (nr [...]), Minister Budownictwa udzielił takiej zgody. Starosta K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 123 kpa oraz art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), udzielił Z.W. i J.W. zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, polegające na wykonaniu ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanym garażu na działce nr ewidencyjny 313 bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewidencyjny 312 przy ul. [...] w N.R.. W treści postanowienia znalazło się pouczenie, w którym poinformowano strony, że na postanowienie to służy im zażalenie do Wojewody D. w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Orzeczenie to doręczono T.S. - jako stronie prowadzonego postępowania - w dniu 20 grudnia 2007 r. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem, pismem z dnia 27 grudnia 2007 r. T.S. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] ([...]), Wojewoda D., działając na podstawie art. 134 w związku z art. 144 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, stwierdził niedopuszczalność zażalenia na wyżej opisane postanowienie Starosty K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 141 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że prawo do zażalenia na postanowienie przysługuje wyłącznie wtedy, gdy ustawodawca w danym wypadku ustala taką możliwość. Przepis ten wyklucza także sytuacje, gdy organ przyznaje stronom prawo do zażalenia na swoje postanowienie. Organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z art. 142 kpa postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Strona posiada więc prawo negatywnego ustosunkowania się do zawartych w postanowieniu ustaleń, lecz dopiero po wydaniu decyzji, na potrzeby której je wydano. Wojewoda podniósł następnie, że zaskarżone przez T.S. postanowienie zostało wydane przez Starostę K. na podstawie przepisu art. 9 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, który stanowi, że właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. Jednocześnie ustawa - Prawo budowlane nie zawiera przepisu, określającego środek zaskarżenia na postanowienie, o którym mowa w art. 9 ust. 2 tej ustawy. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że na wyżej opisane postanowienie Starosty K. zażalenie nie przysługuje. Wojewoda D. przywołał również treść przepisów z art. 134 i 144 kpa, zgodnie z którymi organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. T.S. wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że inwestorzy postawili mur na jej posesji z myślą o budowie na nim garażu. Dodała, że klienci zakładu naprawy samochodów jednego z inwestorów parkują swoje samochody przy posesji skarżącej, co jest dla niej uciążliwe. Zdaniem skarżącej nie została zachowana odpowiednia odległość pomiędzy garażem a ulicą, przy czym w murze znajdują się drenaże wodne wychodzące na jej stronę, co prowadzi do zanieczyszczenia i zawilgocenia jej ogrodu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ podkreślił, że zawarte w skardze uwagi powinny być analizowane przez organ I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dla planowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Stosownie do art. 9 ust. 2 cytowanej ustawy, właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. Zgodnie z utrwalonym poglądem nauki prawa postanowienie o udzieleniu, bądź odmowie udzielenia zgody wydane przez organ administracji architektoniczno - budowlanej wydane w trybie art. 9 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, nie może być przedmiotem odrębnego zaskarżenia. Postanowienie takie może być udzielone jedynie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Stronom postępowania przysługuje zaskarżenie tego postanowienia wyłącznie wraz z decyzją w sprawie pozwolenia na budowę (por. Prawo budowlane - komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2007, str. 168 i 171). Podobny pogląd prezentowany jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1272/06, LEX nr 302469). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Starosta K. postanowieniem z dnia [...] r. udzielił Z.W. i J.W. zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Postanowienie to zostało wydane po udzieleniu zgody przez Ministra Budownictwa pismem z dnia [...] r. W treści tego postanowienia znalazło się pouczenie, w którym poinformowano strony, że przysługuje na nie stronom zażalenie do Wojewody D. w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Stosownie do powyższego pouczenia T.S. złożyła zażalenie na wyżej wymienione postanowienie. Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził niedopuszczalność takiego zażalenia. T.S. w skardze wniesionej na postanowienie Wojewody zawarła argumenty, z których wynika, że nie godzi się na postawienie muru przez Z.W. i J.W. na jej posesji, z myślą o budowie na nim garażu. Wskazała na uciążliwość zakładu naprawy samochodów jednego z inwestorów, którego klienci parkują swoje samochody przy posesji skarżącej. Podkreśliła również, że nie została zachowana odpowiednia odległość pomiędzy garażem a ulicą oraz że w murze znajdują się drenaże wodne wychodzące na jej stronę, co prowadzi do zanieczyszczenia i zawilgocenia jej ogrodu. Jak wskazano wyżej, na postanowienie wydane przez organ administracji architektoniczno - budowlanej w trybie art. 9 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane zażalenie nie przysługuje, a strona postępowania administracyjnego może zaskarżyć takie rozstrzygnięcie odwołując się od decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu, którego dotyczy również to postanowienie. Tym samym należało uznać, że Wojewoda D. słusznie uznał zażalenie T.S. za niedopuszczalne, skoro zgodnie z art. 141 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie wyłącznie w przypadku, gdy kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Wobec tego stwierdzić należy, że pouczenie zawarte w treści postanowienie Starosty K. z dnia [...] r. o możliwości zaskarżenia tego postanowienia jest błędne. Uchybienie przez Starostę K. przepisom postępowania przez błędne pouczenie skarżącej o przysługującym jej prawie wniesienia zażalenia na postanowienie, na które w rzeczywistości zażalenie nie przysługuje, nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego orzeczenia, to jest postanowienia Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...]. Jak podkreśla się bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych, błędne pouczenie strony o prawie wniesienia zażalenia nie może stanowić samodzielnej podstawy procesowej jego wniesienia, a więc nie może prowadzić do uwzględnienia skargi (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2007 r., IV SA/Wa 2225/06, LEX nr 376627). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że na podstawie art. 28 ust. 2 - ustawy Prawo budowlane skarżącej przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę spornego garażu i to w tym postępowaniu skarżąca będzie mogła wyrazić swój sprzeciw wobec opisanego powyżej postanowienia Starosty .. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.