II SA/Wr 210/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 21 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia "O." o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "O." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 2021 r. nr SKO 4136/10/21 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: organ) z dnia 7 grudnia 2021 r. nr SKO 4136/10/21 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań Stowarzyszenie "O." (dalej: strona skarżąca) wniosło o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając swój wniosek strona skarżąca stwierdziła, że z uwagi na poważne uchybienia jakie miały miejsce w toku postępowania administracyjnego oraz wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia zarzutów wniosek jest w pełni zasadny. Strona wskazała, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji umożliwi adresatowi decyzji wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia emisyjnego oraz pozwolenia na budowę w związku z planowanym przedsięwzięciem. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę, że w niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, z uwzględnieniem utrwalonego w doktrynie i judykaturze stanowiska zasadniczo należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne i nadaje się do wykonania, przy czym przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. Treść takiej decyzji polega wyłącznie na wskazaniu pewnych wymogów dotyczących ochrony środowiska, jakie powinny być wzięte pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięć bezpośrednio związanych z realizacją konkretnego przedsięwzięcia, natomiast jej wydanie następuje istotnie przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym dopiero ten ostatni akt, a nie decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania formułuje określone obowiązki i prawa, które nadają się do wykonania (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 kwietnia 2017 r., II SA/Po 258/17; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2016 r, IV SA/Wr 2124/16; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2016 r., II SA/Wr 339/16; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 czerwca 2016 r., II SA/Wr 337/17; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., II OSK 3139/13; postanowienie NSA z dnia 24 maja 2012 r., II OZ 431/12; postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., II OSK 286/12, postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2008 r., II OZ 742/08; postanowienie NSA z dnia 14 maja 2009 r., II OSK 715/09). Należy zauważyć, że decyzja środowiskowa nie upoważnia do rozpoczęcia robót budowlanych, natomiast ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne planowane na określonym obszarze jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Sam podnoszony przez skarżących fakt obawy możliwości podjęcia w przyszłości aktów administracyjnych, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu budowlanego nie stanowi okoliczności uzasadniającej udzielenia ochrony tymczasowej. Nie można bowiem przyjąć, że istnienie w obrocie prawnym decyzji środowiskowej wiąże się z automatyzmem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem inwestycja skonkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i wówczas można będzie mówić o możliwości doznania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W oparciu o powyższe stwierdzić należy także, że decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia komukolwiek znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków i wobec powyższego nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania jej wykonania. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia stanowiska skarżących, że wykonanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy rozumieć jako wydanie na jej podstawie pozwolenia na budowę oraz rozpoczęcie budowy. W związku z tym uwzględniając powołane wyżej kwestie wykonalności zaskarżonej decyzji nie sposób uznać, aby strona skarżąca uprawdopodobniła w uzasadnieniu zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Należy jednocześnie zastrzec, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i nie przesądza zasadności złożonej skargi.