II SA/Wr 217/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 28 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 125/04 postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 lutego 2012 r. D., M., J. i M. W. wnieśli skargę na Do. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., któremu zarzucili niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 125/04. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu wezwano stronę skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Wezwania te doręczono w dniu 4 maja 2012 r. (k. 29-32 akt sądowych). W odpowiedzi na to wezwanie D. W. i M. W. złożyli wniosek o przyznanie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił D. W. i M.i W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Następnie prawomocnym postanowieniem z dnia 4 października 2012 r. (sygn. akt II OZ 845/12) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wnioskodawców na to postanowienie, podzielając argumentację Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Ponowione wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skierowano do D. i M. W. pismem z dnia 17 października 2012 r., które doręczono im w dniu 5 listopada 2012 r. (k. 101-102 akt sądowych). W odpowiedzi na to wezwanie skarżący znów złożyli wniosek o przyznanie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2012 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił wnioskodawcom przyznania prawa pomocy. Na skutek wniesienia sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 15 stycznia 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 217/12) odmówił wnioskodawcom przyznania prawa pomocy. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym postanowieniem z dnia 7 marca 2013 r. (sygn. akt II OZ 152/13) oddalił zażalenie na to postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ skarżący nie uiścili w terminie wpisu sądowego od skargi. Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanej obecnie sprawie skarżący byli zobowiązani do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł. Do uiszczenia tej opłaty wezwano skarżących w dniu 4 maja 2012 r. (k. 29-32 akt sądowych). Dla skarżących J. W. i M. W. termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi biegł zatem do dnia 11 maja 2012 r. W tym terminie wymagany wpis sądowy nie został uiszczony, a co za tym idzie skargę J. W. i M. W. należało z tej przyczyny odrzucić. Natomiast po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania skarżącym D. W. i M. W. prawa pomocy ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego doręczono im w dniu 5 listopada 2012 r. (k. 101 i 102 akt sądowych). Trzeba zatem powiedzieć, że ostatecznie termin do uiszczenia wpisu biegł do dnia 12 listopada 2012 r. W tym terminie wymagany wpis sądowy nie został uiszczony. Zamiast tego skarżący wystosowali kolejny wniosek o przyznanie im prawa pomocy, który to wniosek ponownie prawomocnie rozstrzygnięto odmownie. Oceniając zaistniałą sytuację faktyczną przez pryzmat obowiązującego porządku prawnego należało zauważyć, że po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy sąd ma obowiązek, stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., ponownie wezwać stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania. Jak trafnie podnosi się w orzecznictwie sądowym, jeżeli strona skarżąca po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do Sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wówczas bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 95/12; postanowienie Sądu Najwyższego z 09.12.2002 r., III RN 144/02, niepubl.). Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, do czego strona ma prawo w związku z art. 165 p.p.s.a. Stanowisko takie Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Należy zatem w konsekwencji uznać, że ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu, wystosowanym do skarżących po wydaniu prawomocnego postanowienia, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia dla toczącego się postępowania (por. postanowienie NSA z 10.05.2010 r., sygn. akt II FZ 115/10, CBOSA). Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Odmienne procedowanie mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie - skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu zasadniczo orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej obecnie sprawy należało odrzucić skargę również w części dotyczącej D. i M. W.. Skoro bowiem na skarżących spoczywał obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, a wpis nie został uiszczony w terminie, skarga nie może zostać merytorycznie rozpoznana. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.