II SA/Wr 217/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W. na uchwałę Rady Gminy Cz. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Cz." postanawia: odrzucić skargę. Jak wynika z akt sprawy - w dniu 6 marca 2014 r. (dowód: data nadania przesyłki w UP - k. 31 akt), M.W. i J.W. wnieśli do Sądu skargę na uchwałę Rady Gminy Cz. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Cz.". Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014 r., Sąd odrzucił skargę J.W. z uwagi na niewyczerpanie trybu wynikającego z art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.). Po uzupełnieniu przez skarżony organ akt administracyjnych również skarga M.W. podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Według art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Oceniając, czy skarga wniesiona została do sądu administracyjnego z zachowaniem ustawowego terminu, w ślad za stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt: II OPS 2/07), wskazać należy, że kontrola spełnienia tego warunku winna być dokonana z uwzględnieniem treści art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - oznaczana dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z tezą zawartą w omawianej uchwale do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie przepis art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Zgodnie zatem z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym wnosi się ją za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Według § 2 tego artykułu, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Analiza przedstawionych przepisów prowadzi do wniosku, że już z dniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg pierwszy z dwóch terminów, o których mowa powyżej – a mianowicie – termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy, gdy przed jego upływem organ udzieli odpowiedzi na wezwanie. W takim bowiem przypadku bieg rozpoczyna termin trzydziestu dni – liczony od dnia doręczenia odpowiedzi. Jeżeli natomiast we wskazanym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przed upływem tego terminu należy wnieść skargę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 671/08; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 696/09; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przypadku wniesienia skargi po terminie, sąd odrzuca postanowieniem skargę, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Taka konstrukcja normatywna obliguje sąd – podczas badania przesłanek formalnych wniesienia skargi – również do kontroli terminu jej wniesienia. W przypadku stwierdzenia uchybienia terminu, gdy skarżący nie skorzysta z przysługującej mu instytucji z art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd nie może postąpić inaczej, jak tylko skargę odrzucić. W realiach rozpatrywanej sprawy przyjdzie zatem zauważyć, że skierowane do Rady Gminy Cz. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 31 października 2013 r. doręczone zostało organowi w dniu 4 listopada 2013 r. Na powyższe wezwanie właściwy organ nie udzielił odpowiedzi. Zauważyć bowiem należy, że nie czyni zadość wymogom ustawowym dotyczącym udzielenia odpowiedzi na skargę, pismo z dnia 3 grudnia 2013 r., którym to Przewodniczący Rady Gminy Cz. poinformował skarżącą o nieuwzględnieniu jej zarzutów zawartych w wezwaniu do usunięcia prawa w związku z podjętą uchwałą Rady Gminy Cz. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia zamiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Cz.. O tym, że ww. pismo nie może być uznane za skuteczną odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa świadczy okoliczności, że nie pochodzi ono od organu, który podjął zaskarżoną uchwałę. Zaskarżona uchwała została podjęta przez Radę Gminy Cz.. Wyłącznie Rada Gminy jako organ gminy posiadający kompetencje stanowienia prawa - wymienione w art. 18 ustawy o samorządzie gminnym, które realizuje poprzez podejmowanie uchwał w trybie art. 14 ustawy o samorządzie gminnym, jest adresatem wezwania z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Natomiast Przewodniczący Rady zajmuje się wyłącznie organizowaniem pracy rady oraz prowadzeniem obrad rady (art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym), zatem nie ma uprawnienia do zastępowania rady gminy, a tylko w takim razie mógłby udzielić odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że pismo Przewodniczącego Rady Gminy Cz. z dnia 3 grudnia 2013 r. nie stanowi odpowiedzi właściwego organu (Rady Gminy) na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Uznając zatem, że właściwy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, stwierdzić należy, że skarżąca miała prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie sześćdziesięciu dni liczonym od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Termin ten upływał z dniem 3 stycznia 2014 r. Skarga została natomiast wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Rady Gminy w Cz., dopiero w dniu 6 marca 2014 r. (data nadania w UP). W ocenie Sądu, uchybienia terminowi do wniesienia niniejszej skargi nie tłumaczy prowadzona w imieniu skarżącej korespondencja (ponaglenie z dnia 14 stycznia 2014 r.). Zauważyć należy, że działania mające na celu ustalenie przyczyn opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi na wezwanie z dnia 31 października 2013 r. podjęte zostały już po upływie sześćdziesięciu dni liczonych od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Bez względu zatem z jakiego powodu skarżąca nie otrzymała w tym terminie odpowiedzi na wystosowane do Rady Gminy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to w dobrze pojętym jej interesie, skarga do sądu administracyjnego powinna zostać wniesiona przed upływem tego terminu. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia i stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucił.