II SA/Wr 218/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na rozbudowie systemu wodociągowego oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", w związku z art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 6, art. 50 ust. 1, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", w związku z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J.N. od decyzji Wójta Gminy K.G. z dnia [...] r. Nr [...] o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na rozbudowie systemu wodociągowego N.K. Gmina K.G., w ramach przedsięwzięcia "Ochrona zasobów wodnych N.K. przez zwiększenie poboru naturalnych wód samo wypływających z ujęcia B.", przewidzianej do realizacji na działkach 978, 972, 976, 995, 1000, 1009, 646/3, 41, 31, 42, 54, 56, 81/1, 648, 650/14, 959, 979 we wsi K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. utrzymało w mocy w/w decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że w odwołaniu od powyższej decyzji J.N. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 52 pkt 2 a-d u.p.z.p. poprzez nieokreślenie ograniczeń warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu działki nr 959 oraz jej zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w związku z planowaną inwestycją, co może wpływać na treść prawa własności J.N. w zakresie działki nr 959, a także nierozstrzygnięcie w decyzji o obligatoryjnych przesłankach jej wydania opisanych w art. 52 pkt. 2 a-d u.p.z.p., w szczególności: — warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym zakresie linii zabudowy, — ochrony środowiska i zdrowia ludzi, którą to okoliczność organ pominął przy wydawaniu decyzji, — obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w tym zasad dostępu inwestora do działki nr 959, — wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, a dokładnie właścicieli, przez nieruchomości których ma przebiegać inwestycja, w szczególności właściciela działki nr 959 J.N. w zakresie rodzaju i wysokości odszkodowań, ewentualnie innych świadczeń za udostępnienie działki (służebności) w okresie budowy infrastruktury, jak również w czasie jej użytkowania. Składający odwołanie zarzucił decyzji Wójta naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy niezbędnego do załatwienia sprawy w zakresie przesłanek materialnych opisanych w art. 52 pkt. 2 a-d u.p.z.p.. Składający odwołanie wniósł o uchylenie zakwestionowanej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji ze wskazaniem uwzględnienia przez organ I instancji wszystkich okoliczności opisanych w art. 52 pkt. 2 a-d u.p.z.p., a nierozstrzygniętych przez organ, ewentualnie o uchylenie tej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy w zakresie przesłanek art. 52 pkt. 2 a-d u.p.z.p.. W ocenie składającego odwołanie organ I instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy poprzez nierozstrzygnięcie o obligatoryjnych przesłankach opisanych w art. 52 pkt 2 a-d u.p.z.p., czym naruszył warunki wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak również słusznego interesu obywatela w zakresie treści prawa własności. W wyniku wydania wadliwej decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego jej utrzymanie w mocy zagraża w kontekście przepisów prawa rzeczowego przepisów prawa cywilnego nie tylko interesom stron, przez których nieruchomości przebiegać miałaby inwestycja, ale również interesowi społecznemu, albowiem inwestor nie przedstawił prognozowanych skutków finansowych związanych z roszczeniami właścicieli gruntów w związku z koniecznością ustanowienia odpowiednich służebności. Wydanie zaś decyzji bez określenia tej kwestii narusza podstawowe prawa właścicieli gruntów. Organ nie określił w tym kontekście również zasad i kosztów obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w tym zasad dostępu inwestora do działek stron, pasa ochronnego oraz rodzaju i wartości świadczeń. W ocenie składającego odwołanie organ I instancji odstąpił również od określenia linii zabudowy inwestycji oraz zasad ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dlatego wniósł o rozstrzygnięcie w tym zakresie sprawy przez organ II instancji. Odwołujący nie wyrazil zgody na treść wydanej decyzji w związku z nieokreśleniem praw i obowiązków stron postępowania, w szczególności właścicieli nieruchomości. Przekazując odwołanie organ I instancji wskazał, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 132 k.p.a.. Jednocześnie wyjaśnił, że w jego ocenie decyzja nie narusza przepisów art. 54 pkt lit a-d (według wnoszącego błędnie określony jako art. 52) u.p.z.p.. W tym zakresie decyzja zawiera wymagane prawem ustalenia z uwzględnieniem liniowego (infrastrukturalnego) charakteru zamierzenia, w odniesieniu w szczególności do działki nr 959. Organ I instancji dodał ponadto, że z uwagi na charakter inwestycji nie zachodziła konieczność i celowość analizowania i ustalania takich wymagań jak m.in. linia zabudowy, która z zasady dotyczy obiektów kubaturowych, a określony w § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sposób jej wyznaczania nie ma zastosowania do jej ustalania w przypadku inwestycji liniowych, jaką jest przedmiotowe zamierzenie. Organ I instancji dodał, że w zakresie ustaleń dotyczących ochrony środowiska ustalił zasady ochrony w zakresie warunków dotyczących realizacji inwestycji w sąsiedztwie drzew i krzewów oraz sposobu prowadzenia robót ziemnych. Niestety w decyzji zabrakło zapisu — informacji o wydanej przez Wójta Gminy K.G. decyzji o środowiskowych uwarunkowania realizacji inwestycji z dnia 27 listopada 2009 r., a w uzasadnieniu decyzji przywołano jedynie decyzje z dnia 15 maja 2012 r., zmieniającą w/w decyzję. Postępowania prowadzone w temacie ustalenia środowiskowych uwarunkowań były prowadzone zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227) oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Decyzje znajdują się w aktach sprawy, a ich ustalenia nakładają na inwestora obowiązki, których spełnienie będzie przedmiotem analizy w ramach postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Ponadto, w decyzji zostały określone zasady obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji oraz w zakresie ochrony interesu osób trzecich poprzez wymóg takiego projektowania i realizacji inwestycji, które nie pogorszy oraz nie ograniczy dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej jak również nie zwiększy zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. W ocenie organu rodzaj i wysokość odszkodowania oraz ustalenie innych ewentualnych świadczeń za udostępnienie działki (służebności) w okresie budowy infrastruktury i w czasie jej użytkowania wychodzi poza zakres ustaleń decyzji celu publicznego i powinny być przedmiotem odrębnego postępowania. W ocenie organu roszczenia cywilne czy też wszczęcie procedury wywłaszczeniowej między zainteresowanymi stronami nie może być przedmiotem badania przesłanek do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji wskazał także, że w ramach postępowania o jego wszczęciu zawiadomiono strony zgodnie z wymogami art. 53 ust. 1 u.p.z.p.. Podejmując rozstrzygnięcie jak we wstępie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. zważyło, że na terenie objętym wnioskiem brak jest aktualnego, obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym przypadku, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Również zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis zaś artykułu 51 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że organem właściwym w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, jedynie w przypadku inwestycji lokalizowanej na terenie zamkniętym decyzję taką wydaje wojewoda. Na podstawie art. 53 ust. 6 u.p.z.p. odwołanie od tej decyzji powinno określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Stosownie do art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Stosownie zaś do art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: 1) wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji; 1a) wydzielenie gruntów pod linie kolejowe oraz ich budowa i utrzymanie; 1b) wydzielanie gruntów pod lotniska, urządzenia i obiekty do obsługi ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, oraz budowa i eksploatacja tych lotnisk i urządzeń; 2) budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń; 3) budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania; 4) budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie przed powodzią, a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego; 5) opieka nad nieruchomościami stanowiącymi zabytki w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; 5a) ochrona Pomników Zagłady w rozumieniu przepisów o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady oraz miejsc i pomników upamiętniających ofiary terroru komunistycznego; 6) budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo- wychowawczych i obiektów sportowych; 6a) budowa i utrzymywanie obiektów oraz pomieszczeń niezbędnych do realizacji obowiązków w zakresie świadczenia przez operatora publicznego powszechnych usług pocztowych, a także innych obiektów i pomieszczeń związanych ze świadczeniem tych usług; 7) budowa i utrzymywanie obiektów oraz urządzeń niezbędnych na potrzeby obronności państwa i ochrony granicy państwowej, a także do zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, w tym budowa i utrzymywanie aresztów śledczych, zakładów karnych oraz zakładów dla nieletnich; 8) poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie i składowanie kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa oraz węgla brunatnego wydobywanego metodą odkrywkową; 9) zakładanie i utrzymywanie cmentarzy; 9a) ustanawianie i ochrona miejsc pamięci narodowej; 9b) ochrona zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt lub siedlisk przyrody; 10) inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach. Odnosząc się do zarzutów stawianych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że nie zasługują one na poparcie, bowiem decyzja z dnia [...] r. Nr [...] jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie Kolegium prawidłowo zakwalifikował organ I instancji przedmiotową inwestycję do inwestycji celu publicznego. Zgodnie bowiem z zacytowanym wyżej art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym jest budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Kolegium wskazało również, że prawo do zabudowy jako element uprawnień do nieruchomości jest oceniane z punktu widzenia prawa cywilnego. Jest ono niezbędne przy uzyskiwaniu pozwolenia na budowę. Samo zaś wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w którym to pojęciu mieści się pojęcie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego) nie stanowi żadnej zmiany w sferze praw rzeczowych. Podkreślił, że sama decyzja stanowiąca o możliwości zagospodarowania terenu, na którym nie obowiązuje plan miejscowy, nie stanowi aktu naruszającego prawo własności. Nie jest ona bowiem rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości. Ograniczenie to może nastąpić dopiero w fazie realizacji inwestycji w związku z wydaniem pozwolenia na budowę. Zagrożenie czyichś praw dotyczących nieruchomości, na której planuje się inwestycję lub nieruchomości sąsiedniej, ma charakter potencjalny. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. tylko ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Decyzje wydawane w razie braku planu miejscowego nie mają takiej mocy (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego C.H.Beck Warszawa 2004 r.). A zatem trudno jest przewidywać już na etapie określania warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego, że wnioskowana inwestycja spowoduje rzeczywiste zagrożenie dla praw J.N.. W tym postępowaniu nie rozstrzyga się również kwestii odszkodowań czy służebności, które to kwestie są zastrzeżone dla postępowania cywilnego. Organ podniósł również, że dopiero do zakresu uprawnień organu właściwego w sprawie wydania pozwolenia na budowę będzie należała ocena czy planowana inwestycja czyni zadość wymaganiom stawianych przez przepisy prawa budowlanego, w tym także w zakresie wymaganej ochrony interesów osób trzecich. Zdaniem Kolegium argumentacja odwołującego oparta jest wyłącznie na ich subiektywnych obawach, które pozostawać muszą bez znaczenia prawnego i nie mają wpływu na ocenę zgodności z prawem badanej decyzji. Stanowisko Kolegium potwierdza utrwalone orzecznictwo sądowe, chociażby wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 488/08), w którym Sąd orzekł, że "inny jest przedmiot postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a inny - postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Inny jest w związku z tym zakres ochrony osób trzecich w każdym z tych postępowań. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy - do której to ochrony organ jest zobowiązany z mocy art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. stanowiącego, że decyzja o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich - nie może być więc oceniana w takim zakresie, jak na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego - pozwolenia na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach wynikających z ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w istocie pozbawiłoby te osoby możliwości dochodzenia ich praw w późniejszym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Z kolei z punktu widzenia inwestora jest niedopuszczalne, aby obowiązki z innego postępowania administracyjnego (pozwolenia na budowę) były nakładane w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, a więc w innej sprawie i w innym postępowaniu. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem celem decyzji, która zapada w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest - w przypadku braku planu - przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami odrębnymi, to ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w postępowaniu o ustalenia warunków zabudowy w tych tylko granicach. Ustalona linia orzecznicza sądów administracyjnych przyjmuje, że nie jest dopuszczalne przekształcenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy w postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1323/06, opubl. LEX 283553). Inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy uzyskuje bowiem tylko ogólną informację, że możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Nie oznacza to jednak, że otrzyma on pozwolenie na budowę co do konkretnej, określonej w projekcie budowlanym inwestycji. W przypadku złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę możliwość realizacji konkretnej inwestycji będzie oceniana w świetle przepisów Prawa budowlanego i wydanych na jego postawie aktów wykonawczych. Na tym etapie organy są obowiązane orzekać co do dopuszczalności realizacji konkretnej inwestycji w określonej odległości od granicy sąsiedniej działki, a także do badania dostępności światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych". Kolegium Odwoławcze w J.G. wyjaśniło jednocześnie, że stosownie do art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Ponieważ w przedmiotowej sprawie organ I instancji wykazał bez żadnych wątpliwości, że zgodność taka ma miejsce w przypadku planowanej inwestycji, nie było i nie ma podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem odwołującego, że organ I instancji uchybił przepisom art. 54 pkt 2 a-d u.p.z.p. (błędnie określonego przez wnoszącego odwołanie jako art. 52) poprzez nieokreślenie ograniczeń warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu działki nr 959 oraz jej zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w związku z planowaną inwestycją, a także, że nie rozstrzygnął w decyzji o: warunkach i wymaganiach ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym w zakresie linii zabudowy, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w tym zasad dostępu inwestora do działki nr 959. Kolegium wskazało, że brak ustalenia linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wynika nie tylko, jak to uzasadnił organ I instancji, z liniowego charakteru inwestycji ale przede wszystkim z tego, że przy ustalaniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania art. 61 ust. 1 u.p.z.p., który to przepis stosuje się tylko i wyłącznie przy ustalaniu warunków zabudowy. Stąd ustalając warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego organ właściwy w sprawie nie bada czy spełniony został warunek kontynuacji funkcji, ani nie ustala parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Odnośnie zarzutu nierozstrzygnięcia w skarżonej decyzji kwestii wynikających z ochrony środowiska Kolegium uznało go za bezzasadny. Wskazał, że stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ((Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) w przypadku przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (do których zaliczamy stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.z.p. zalicza się decyzje o warunkach zabudowy oraz decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach - stosownie do art. 72 ust. 3 powołanej ustawy - winno dołączyć się do wniosku o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przedmiotowej sprawie decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy K.G. określił środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: Ochrona zasobów wodnych N.K. przez zwiększenie poboru naturalnych wód samo wpływających z ujęcia B. dla części działek objętych niniejszą decyzją, zaś decyzją z dnia [...] r. orzekł o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia dla działek nr 41, 42 i 54. Decyzje te inwestor załączył do wniosku o ustalenie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto w samej decyzji organ I instancji wskazał, że roboty ziemne związane z wykorzystaniem sprzętu mechanicznego lub urządzeń technicznych prowadzone w pobliżu drzew lub krzewów, mogą być wykonywane wyłącznie w sposób nieszkodzący drzewom lub krzewom; należy przywrócić do właściwego stanu powierzchnię ziemi, w razie jej uszkodzenia, doprowadzić do naturalnego ukształtowania rzeźby terenu. Organ I instancji wyjaśnił również, że na podstawie przeprowadzonego postępowania administracyjnego w zakresie określenia środowiskowych uwarunkowań, biorąc pod uwagę uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania uznano, że planowana budowa odcinka rurociągu wodociągowego do przesyłania wody nie będzie znacząco oddziaływała na środowisko i nie wyrządzi szkód w komponentach biotycznych środowiska. W wyniku przebudowy istniejącego systemu wodociągowego N.K. jw., poprawiona zostanie infrastruktura wodociągowa i tym samym dostawa wody dla mieszkańców 11 obecnie zasilanych miejscowości w rejonie niecki krzeszowskiej. Ze względu na skalę przedsięwzięcia i rodzaj oddziaływania na środowisko, na etapie realizacji oraz eksploatacji nie pogorszy ona stanu środowiska. Budowa instalacji nie naruszy istniejącej szaty roślinnej, zasobów naturalnych i zabytków. Przewidywana ilość wprowadzanych do środowiska substancji lub energii będzie niewielka nie spowoduje uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ponadto, mając na uwadze przejściowy charakter prac, związany z wykonaniem przedsięwzięcia uznano, że realizacja przedmiotowego zamierzenia nie pogorszy stanu środowiska naturalnego i nie wpłynie negatywnie na zdrowie ludzi. Organ I instancji zbadał zatem kwestie związane z ochroną środowiska. Również za bezzasadny należy uznać zarzut nie ustalenia warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, które to warunki zostały określone w ust. 2 pkt 3 zaskarżonej decyzji. Organ I instancji wskazał, że obsługa komunikacyjna będzie się odbywała z istniejących dróg, do pompowni z drogi oznaczonej wg ewidencji gruntów nr 575, poprzez drogi nr 976 i 972. Odnośnie zaś infrastruktury technicznej wskazał, iż przyłącze energetyczne dla pompowni — winno być realizowane według warunków dostawy energii elektrycznej wydanych przez T.D. S.A. w J.G.; włączenie sieci wodociągowej dla pompowni wg warunków dostawy określonych przez urząd Gminy K.G.; odprowadzanie ścieków sanitarnych z pompowni — do projektowanego bezodpływowego zbiornika ścieków sanitarnych, przewidzianego do realizacji na działce nr 978, ewentualne kolizje z istniejącymi sieciami infrastruktury technicznej — należy uzgodnić z właścicielami sieci; wylot wód nadmiernych (przelewowych) do rowu według uzgodnienia z D. Zarządem Melioracji i urządzeń Wodnych w L.Ś.. Jednocześnie po przeprowadzeniu oceny prowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania Kolegium stwierdziło, że było ono poprawne i odpowiadało przepisom prawa. Organ właściwie ustalił strony postępowania i umożliwił im czynny w nim udział wypełniając jednocześnie dyspozycję wynikającą z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu: o wszczęciu postępowania w sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Wniosek inwestora spełnia również wszystkie wymogi formalne określone dla wniosków o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w art. 52 ust. 2 u.p.z.p.. W toku postępowania organ I instancji uzyskał również niezbędne w sprawie uzgodnienia. Także sama decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wypełnia wymogi wynikające z art. 54 cytowanej ustawy oraz z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Wobec uznania zarzutów składających odwołanie za bezzasadne oraz mając na uwadze, że przeprowadzona ocena zaskarżonej decyzji oraz prowadzonego przez organ I instancji w tym zakresie postępowania wykazała, że jest ono prawidłowe i czyni zadość obowiązującym w tym zakresie przepisom prawa, a w szczególności u.p.z.p., Kolegium orzekło jak w sentencji decyzji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J.N. zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w przypadku naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 54 pkt 1b (winno być 2b; pkt 1 nie ma liter) u.p.z.p. poprzez nieokreślenie warunków ochrony środowiska w decyzji organu I instancji lokalizacji celu publicznego z dnia 8 listopada 2012 r., co miało istotny wpływ na wynik postępowania, co skutkuje wydaniem decyzji naruszającej prawo - zasadę zrównoważonego rozwoju. Mając na względzie wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że w decyzji organu I instancji pominięto dyspozycję art. 54 pkt 1 b u.p.z.p., który wymaga określenia ochrony środowiska. Już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 listopada 2011 r. (sygn. akt II SA/Bd 991/11) wskazuje, że "treść art. 54 u.p.z.p. jest jednoznaczna. Jeżeli ustawodawca zobowiązuje organy administracyjne do wskazania określonych warunków (m.in. w zakresie ochrony zdrowia ludzi, co jest szczególnie podnoszone w sprawach dotyczących bazowych telefonii komórkowej), to te warunki nie mogą być opisane ogólnikowo. Decyzje lokalizacyjne w takich sprawach kierowane są z zasady do większego kręgu osób". Natomiast w wyroku z dnia 6 października 2010 r. (sygn. akt II SA/Sz 566/2010) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że "art. 54 u.p.z.p. określa warunki jakie powinna zawierać decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odpowiednie stosowanie tego przepisu do decyzji o warunkach zabudowy, które przewidziane zostało w dyspozycji art. 64 u.p.z.p. należy rozumieć, jako odpowiednie zamieszczenie w decyzji o warunkach zabudowy elementów, które wymieniono w art. 54". Decyzja organu I instancji naruszyła tym samym przepis art. 54 pkt 1 b u.p.z.p., albowiem nie obejmuje swoim zakresem kwestii ochrony środowiska, w szczególności podstawowej zasady ochrony środowiska - zrównoważonego rozwoju. Przedmiotowa kwestia była przedmiotem odwołania skarżącego. Organ II Instancji uznał jednak, że pomimo braku rozpoznania przez organ I instancji przesłanki dotyczącej zasad ochrony środowiska w kontekście planowanej inwestycji, decyzja odpowiada prawu. W opinii skarżącego utrzymanie w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tym zakresie narusza prawo, gdyż decyzja organu II instancji utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, która narusza przepis art. 54 pkt 1 b u.p.z.p. w zakresie nieokreślenia warunków ochrony środowiska. Podstawową i naczelną zasadą ochrony środowiska jest zasada zrównoważonego rozwoju. Skarżący jest stroną postępowania w związku z planowanym przebiegiem inwestycji przez nieruchomość nr 959 oraz brakiem informacji w zakresie skutków inwestycji dla środowiska, w tym działki nr 959. W tej sytuacji w obiegu prawnym istnieje decyzja nieokreślająca warunków ochrony środowiska w sytuacji istnienia tego wymogu w ustawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), jak też w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając pod tym kątem zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia przepisów prawa dające podstawę do jej uchylenia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Art. 50 ust. 1 u.p.z.p. stanowi zaś, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 50 ust. 4). Organem właściwym w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, jedynie w przypadku inwestycji lokalizowanej na terenie zamkniętym decyzję taką wydaje wojewoda (art. 51 ust. 1 u.p.z.p.). W myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać (ust. 2 art. 52): 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3). W rozpoznawanej sprawie Gmina K.G. złożyła wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie systemu wodociągowego N.K. Gmina K.G., w ramach przedsięwzięcia "Ochrona zasobów wodnych N.K. przez zwiększenie poboru naturalnych wód samo wypływających z ujęcia B.", przewidzianej do realizacji na działkach 978, 972, 976, 995, 1000, 1009, 646/3, 41, 31, 42, 54, 56, 81/1, 648, 650/14, 959, 979 we wsi K.. W ocenie Sądu powyższy wniosek spełnia wskazane w powołanych wyżej przepisach wymogi. Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Powyższe wymogi zostały w niniejszej sprawie spełnione. Pismem z dnia 30 sierpnia 2012 r. Wójt Gminy K.G. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Również pismem z dnia 30 sierpnia 2012 r. Wójt Gminy K.G. zwrócił się do Sołtysa wsi K. z prośba o umieszczenie obwieszczenia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na obszarze gminy K.G. na tablicach ogłoszeń. Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy (art. 53 ust. 3): 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z (ust. 4 art. 53): 1) ministrem właściwym do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami; 2) wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków; 3) dyrektorem właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani; 4) właściwym organem nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych; 5) właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych; 6) organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami; 7) dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny; 8) regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody; 9) właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego; 10) wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 10a) wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 11) dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do: a) przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, b) obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145), w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; W myśl art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Przepisu, o którym mowa w ust. 4 pkt 8, nie stosuje się do inwestycji, dla których przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), w trakcie której uzgodniono realizację przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 53 ust. 5b). Niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji (art. 53 ust. 5c). Odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (ust. 6 art. 53). W niniejszej sprawie pismem z dnia 30 sierpnia 2012 r. Wójt Gminy K.G. zwrócił się o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego do Zarządu powiatu k., Starostwa Powiatowego – Wydziału Geodezji oraz Urzędu Marszałkowskiego we W. za pośrednictwem D. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych – Oddział w L.Ś.. Projekt decyzji został uzgodniony pozytywnie: postanowieniem Zarządu powiatu w K.G. z dnia 7 sierpnia 2012 r. Nr [...], Starosty K. z dnia 10 września 2012r. Nr [...], Marszałka Województwa D. z dnia 17 września 2012 r. Nr [...]. Ponadto postanowieniem z dnia 22 października 2012 r. Nr [...] Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we W. uzgodnił projekt decyzji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – zgodnie z art. 54 u.p.z.p. - określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 56 u.p.z.p.). W rozpoznawanej sprawie decyzja Wójta Gminy k.G. z dnia [...] r. Nr [...] spełnia wszystkie w/w wymogi, określone w art. 54 u.p.z.p.. Tym samym zarzut skargi naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 54 pkt 2b u.p.z.p. poprzez nieokreślenie warunków ochrony środowiska w decyzji organu I instancji lokalizacji celu publicznego z dnia [...] r. w sprawie [...] nie mógł zostać uwzględniony. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w decyzji organu I instancji zostały zawarte warunki w zakresie ochrony środowiska. Zapisano w niej w punkcie 2 ust. 2: a) wynikające z potrzeb ochrony środowiska: – roboty ziemne związane z wykorzystaniem sprzętu mechanicznego lub urządzeń technicznych prowadzone w pobliżu drzew lub krzewów mogą być wykonywane wyłącznie w sposób nieszkodzący drzewom lub krzewom, – należy przywrócić do właściwego stanu powierzchnię ziemi, w razie jej uszkodzenia, to jest doprowadzić do naturalnego ukształtowania rzeźby terenu, b) wynikające z obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych innych form ochrony przyrody, o których mowa w przepisach o ochronie przyrody - bez uwarunkowań. Ponadto, jak wskazał organ II instancji, stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach - stosownie do art. 72 ust. 3 powołanej ustawy - winno dołączyć się do wniosku o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przedmiotowej sprawie decyzją z dnia 27 listopada 2009 r. Wójt Gminy K.G. określił środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: Ochrona zasobów wodnych N.K. przez zwiększenie poboru naturalnych wód samo wpływających z ujęcia B. dla części działek objętych niniejszą decyzją, zaś decyzją z dnia 15 maja 2012 r. orzekł o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia dla działek nr 41, 42 i 54. Decyzje te inwestor załączył do wniosku o ustalenie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ I instancji wyjaśnił natomiast, że na podstawie przeprowadzonego postępowania administracyjnego w zakresie określenia środowiskowych uwarunkowań, biorąc pod uwagę uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania uznano, że planowana budowa odcinka rurociągu wodociągowego do przesyłania wody nie będzie znacząco oddziaływała na środowisko i nie wyrządzi szkód w komponentach biotycznych środowiska. W wyniku przebudowy istniejącego systemu wodociągowego N.K. poprawiona zostanie infrastruktura wodociągowa i tym samym dostawa wody dla mieszkańców 11 obecnie zasilanych miejscowości w rejonie niecki krzeszowskiej. Ze względu na skalę przedsięwzięcia i rodzaj oddziaływania na środowisko na etapie realizacji oraz eksploatacji nie pogorszy ona stanu środowiska. Budowa instalacji nie naruszy istniejącej szaty roślinnej, zasobów naturalnych i zabytków. Przewidywana ilość wprowadzanych do środowiska substancji lub energii będzie niewielka i nie spowoduje uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ponadto, mając na uwadze przejściowy charakter prac, związany z wykonaniem przedsięwzięcia uznano, że realizacja przedmiotowego zamierzenia nie pogorszy stanu środowiska naturalnego i nie wpłynie negatywnie na zdrowie ludzi. Organ I instancji zbadał zatem kwestie związane z ochroną środowiska. Uwzględniając powyższe przepisy, Sąd doszedł do przekonania, że zamierzona w niniejszej sprawie inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Stąd w sposób prawidłowy organ II instancji podjął decyzję pozytywną dla inwestora. Nie było bowiem podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w sprawie. Organ odwoławczy przeprowadził również zgodnie z procedurą administracyjną postępowanie, co czyni zarzut naruszenia art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w przypadku naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 54 pkt 1b u.p.z.p. niezasadnym. Podkreślić należy, że odwołanie jest instytucją procesową tworzącą możliwość uprawnionym podmiotom zaskarżenia decyzji administracyjnej. Prawu temu odpowiada obowiązek kompetentnych organów ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej merytorycznie w jej całokształcie. Zgodnie bowiem z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 15 k.p.a., każda sprawa indywidualna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji, podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Przy czym postępowaniem odwoławczym rządzą zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej i zasada praworządności. Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wynika, że na organ odwoławczy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym do zastosowania art. 136 k.p.a, a więc uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Z zasady praworządności wypływa obowiązek czuwania nad zgodnością z prawem decyzji organu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu II instancji, Kolegium ponownie rozpatrzyło i rozstrzygnęło sprawę w jej całokształcie, nie dopatrując się przez organ I instancji naruszenia art. 54 pkt 2b u.p.z.p.. Zatem zastosowania nie mógł znaleźć art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a.. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.